Ολιβιέ Ντασό: Ο κροίσος με τις ελληνικές ρίζες - Θρήνος στη Γαλλία για την απώλειά του

Δημοσιεύτηκε: Δευτέρα, 08 Μαρτίου 2021 10:28 Ολιβιέ Ντασό: Ο κροίσος με τις ελληνικές ρίζες - Θρήνος στη Γαλλία για την απώλειά του

Ποιος ήταν ο πολυτάλαντος κροίσος - Η άγνωστη ιστορία της οικογένειας που δημιούργησε τον κολοσσό που κατασκευάζει τα Rafale.

Τα είχε όλα εκτός από τύχη ο Ολιβιέ Ντασό, ο οποίος έχασε τη ζωή του σε δυστύχημα με ελικόπτερο σε ηλικία μόλις 70 ετών. Γεννημένος το 1951 στο αριστοκρατικό προάστιο Boulogne-Billancourt, ο Ντασό ήταν μια προσωπικότητα σχεδόν αναγεννησιακή, με πλήθος ικανοτήτων και χαρισμάτων και η απώλειά του βύθισε τη Γαλλία στο πένθος. 

Εκτός από δισεκατομμυριούχος και στέλεχος της ανώτατης διοίκησης του Ομίλου Ντασό (o ακριβής τίτλος του ήταν Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου Ομίλου Μαρσέλ Ντασό), ο Ολιβιέ ήταν επίσης πολιτικός, εικαστικός καλλιτέχνης, φωτογράφος, μουσικός, κάτοχος παγκόσμιων ρεκόρ ταχύτητας με αεροσκάφη, καθώς ήταν πιλότος και μηχανολόγος αεροσκαφών. Επιπλέον είχε κάνει ανώτερες σπουδές στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές καθώς και στα μαθηματικά, ειδικά στην εφαρμογή τους για τη λήψη αποφάσεων (Decision making).

Σε ό,τι αφορά στην προσωπική του ζωή, εκτός από τη φήμη του playboy, είχε κάνει δύο γάμους και ήταν πατέρας τριών παιδιών, της 31χρονης ηθοποιού Ελένα, του Ρεμί (26) και του Τομά (10).

Το να σημειωθεί ότι ο Ολιβιέ Ντασό ήταν εκ γενετής προνομιούχος, ίσως δεν αρκεί για να αποδώσει το πραγματικό μέγεθος της ισχύος και του πλούτου της δυναστείας στην οποίαν ανήκε. Ήταν γιος του Σερζ Ντασό και της Νικόλ Ραφέλ, κυρίως όμως ήταν εγγονός του ιδρυτή της φερώνυμης βιομηχανίας αεροσκαφών, του Μαρσέλ Ντασό. Ο Ολιβιέ είχε άλλα τρία αδέλφια, όταν όμως το 1986 απεβίωσε ο γενάρχης Μαρσέλ, ο Σερζ Ντασό ανέθεσε στον Ολιβιέ τις κυριότερες θέσεις ευθύνης στον οικογενειακό όμιλο, ο οποίος είχε εξελιχθεί πλέον σε μια αυτοκρατορία.

Ομολογουμένως, με το βιογραφικό του Ολιβιέ, ο Σερζ Ντασό πολύ δύσκολα θα έβρισκε καλύτερον από τον ίδιο του το γιο για να αναλάβει τα ηνία της εταιρείας. Ο Ολιβιέ κατ' αρχάς ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωτή διευθυντή στη θυγατρική Europe Falcon Service και κατόπιν επικεφαλής στρατηγικού σχεδιασμού των επιβατηγών αεροσκαφών της Ντασό.

Ωστόσο, η μεγάλη αγωνία του Σερζ Ντασό ήταν ότι ο Ολιβιέ θα εγκατέλειπε τη διοίκηση του Ομίλου για χάρη της πολιτικής. Πατέρας και γιος είχαν συγκρουστεί επανειλημμένως, καθώς ο Ολιβιέ ήταν αποφασισμένος να κάνει πολιτική καριέρα παράλληλα με την εμπλοκή του στο Groupe Dassault -ή και χωρίς αυτήν, αν χρειαζόταν.

Ενάντια στην πατρική βούληση, ο Ολιβιέ έκανε τα πρώτα του βήματα στο δημόσιο στίβο ως δημοτικός σύμβουλος στο Παρίσι (από το 1977 έως το 1989). Παράλληλα, το 1988 έθεσε υποψηφιότητα και εξελέγη ως βουλευτής στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, εκπροσωπώντας την επαρχία Ουάζ, η οποία βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας.

Από το 1988 ο Ολιβιέ Ντασό επανεξελέγη το 1993, το 2002, το 2007, το 2012 και το 2017, πάντα με συντηρητικές -έως και ντεγκολικων- καταβολών παρατάξεις. Από το 2015, όταν ο Νικολά Σαρκοζί ίδρυσε τους Γάλλους Ρεπουμπλικανούς, ο Ολιβιέ Ντασό βρήκε εκεί πολιτική στέγη.

Η ενασχόληση του Ολιβιέ με την πολιτική προέκυψε, ως έναν βαθμό τουλάχιστον, από τη φιλοδοξία του να αναμετρηθεί με την προσωπικότητα των προγόνων του, καθώς τόσο ο παππούς όσο και ο πατέρας του είχαν αναμιχθεί ενεργά στα κοινά.

Υπό την ιδιότητά του ως μέλους της Εθνοσυνέλευσης, ο Ολιβιέ Ντασό ασχολήθηκε με την κρατική χρηματοδότηση του πολιτισμού, το εξωτερικό εμπόριο, ενώ εκπροσώπησε τη Γαλλία σε πλήθος επιτροπών φιλίας με χώρες όπως το Μονακό, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία κ.α.

Μεταξύ των άλλων, πολυσχιδών ενασχολήσεών του, ο Ολιβιέ Ντασό συνέθεσε τον ύμνο της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Μετά από το θάνατο του πατέρα του, ο Ολιβιέ Ντασό κληρονόμησε το μερίδιο που του αναλογούσε σε έναν αχανή επιχειρηματικό όμιλο, στον οποίον ανήκουν βιομηχανίες αεροσκαφών όλων των τύπων, αμπελώνες και οινοποιία, καθώς και μία από τις εμβληματικές γαλλικές εφημερίδες, η Le Figaro.

Λόγω της πρόσφατης προμήθειας των μαχητικών αεροσκαφών Rafale, το όνομα «Dassault» έγινε εσχάτως ιδιαίτερα οικείο στους Έλληνες. Και, όπως περιέγραφε σχετικό άρθρο του Βασίλη Δαλιάνη στο Πρώτο ΘΕΜΑ, οι Ντασό είχαν στενό δεσμό με την Ελλάδα.

Aνάμεσα σε πολλές διακρίσεις, ο Ολιβιέ Ντασό είχε χριστεί ως Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής, Αξιωματικός του Εθνικού Τάγματος Διακεκριμένων Πράξεων και Αξιωματικός του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων.

Για το θάνατο του Ολιβιέ Ντασό το απόγευμα της Κυριακής 7 Μαρτίου, ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Εμανουέλ Μακρόν έγραψε στο Twitter ότι «ο Ολιβιέ Ντασό αγαπούσε τη Γαλλία. Ήταν ηγετική φυσιογνωμία στον κλάδο της βιομηχανίας, βουλευτής, εκπρόσωπος της περιφέρειάς του, έφεδρος αξιωματικός της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του δεν είχε πάψει ποτέ να υπηρετεί και να τιμά την πατρίδα. Ο αιφνίδιος θάνατός του συνεπάγεται μια τεράστια απώλεια. Οι σκέψεις μου αυτή την ώρα είναι με την οικογένεια και τους αγαπημένους του».

Oι ελληνικές ρίζες της δυναστείας Ντασό

«Αισθάνομαι Θεσσαλονικιός και Ελληνας, όσο αισθάνομαι και Γάλλος». Αυτά τα λόγια επέλεξε να χρησιμοποιήσει ο Λοράν Ντασό - αδελφός του Ολιβιέ Ντασό όταν είχε βρεθεί στη γη των προγόνων του στη Θεσσαλονίκη, στα τέλη του περασμένου Ιουλίου.

Ο Λοράν Ντασό, απόγονος της δυναστείας Ντασό διοικεί, μαζί με την οικογένειά του, τον γαλλικό κολοσσό της αεροναυπηγικής Dassault Aviation, κατασκευαστή των μαχητικών Mirage και Rafale,

Από τη λεωφόρο Βασιλίσσης Ολγας στη Θεσσαλονίκη, όπου βρίσκεται η Βίλα Αλλατίνι, μέχρι την Avenue Montaigne στο Παρίσι, όπου υψώνονται τα πολυτελή μέγαρα της οικογένειας Ντασό, η απόσταση δεν είναι απλώς 2,5 χιλιάδες χιλιόμετρα, αλλά περίπου δύο αιώνες διαρκούς παρουσίας δύο θρυλικών οικογενειών, οι οποίες έγραψαν και συνεχίζουν να γράφουν την επιχειρηματική ιστορία της νεότερης Ευρώπης. Tης οικογένειας Ντασό και της οικογένειας Αλλατίνη.

Το 2021 αναμένεται να προσγειωθούν στην Ελλάδα τα πρώτα 6 ετοιμοπόλεμα γαλλικά μαχητικά Rafale, τα πολεμικά αεροσκάφη της εταιρείας Dassault Aviation, που θα αντικαταστήσουν σταδιακά τα Mirage της ίδιας εταιρείας. Ενός αεροναυπηγικού κολοσσού που δεν έχει πουλήσει ποτέ του αεροσκάφη στην Τουρκία. Στη γαλλική γλώσσα «Rafale» ονομάζεται η απότομη ριπή του ανέμου και αυτή η λέξη μπορεί να ορίσει μια απίστευτη ιστορία που ξεκινάει από το Λιβόρνο, περνάει από τη Θεσσαλονίκη, συνεχίζει στη Μασσαλία και το Παρίσι και επιστρέφει στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας.

Πριν από τέσσερις μόλις μήνες ο Λοράν Ντασό βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για τα αποκαλυπτήρια της μπρούντζινης προτομής του θρυλικού προγόνου του, Μωυσή Αλλατίνη, την οποία δώρισε ο ίδιος ο επιχειρηματίας για να κοσμεί τους κήπους της Bίλας Αλλατίνι, όπου στεγάζεται η έδρα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. O κ. Ντασό, ένας από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες της Ευρώπης, είναι μέλος του εποπτικού συμβουλίου του οικογενειακού ομίλου Dassault Aviation, υπεύθυνος του τομέα ανάπτυξης του οίκου δημοπρασιών Artcurial, πρόεδρος του Dassault Real Estate, καθώς και του Dassault Wine Estate. Παράλληλα κατέχει το 100% του εκδοτικού ομίλου Figaro στη Γαλλία, ο οποίος εκδίδει την παλιότερη καθημερινή εφημερίδα της χώρας. Είναι ιδιοκτήτης του Château Dassault, μιας μονάδας 28 εκταρίων που παρασκευάζει και συσκευάζει ένα εξαιρετικό κρασί, καθώς και συνέταιρος του βαρόνου Ρότσιλντ, μαζί με τον οποίο κατέχουν έναν από τους καλύτερους αμπελώνες στην Αργεντινή.

Η σχέση της οικογένειας Ντασό με την παραγωγή εξαιρετικού οίνου είναι τόσο παλιά όσο αυτή της κατασκευής πολεμικών και πολιτικών αεροσκαφών. Το κρασί της οικογένειας παράγεται στη Σεντ-Εμιλιόν, στη νοτιοδυτική Γαλλία, δίπλα ακριβώς από την περιοχή του Μπορντό. Υποψήφιοι αγοραστές αεροσκαφών που πήγαιναν στα εργοστάσια της οικογένειας στο Μπορντό συνήθιζαν μετά τις επιχειρηματικές συζητήσεις να επισκέπτονται τοπικά οινοποιεία για να απολαύσουν το διάσημο γαλλικό κρασί της περιοχής. Για να ικανοποιήσει και τις δύο αυτές απαιτήσεις των πελατών, ήτοι κρασί και αεροπλάνα, η οικογένεια Ντασό αγόρασε το 1955 αμπελώνες και μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα δημιούργησε ένα κρασί εξαιρετικής ποιητικότητας. «Οταν κάνεις κάτι πρέπει να το κάνεις εξαιρετικά», είχε δηλώσει ο δημιουργός της Dassault Aviation, Μαρσέλ Ντασό. Μετά τον θάνατό του οι αμπελώνες και τα οινοποιεία πέρασαν στα χέρια του εγγονού του Λοράν, ο οποίος δημιούργησε το διάσημο κρασί Dassault Μillésime και, αγοράζοντας τέσσερα ακόμα châteaux, κατόρθωσε να μετατρέψει το οινοποιείο που δημιούργησε ο παππούς του για να ικανοποιεί τους υποψήφιους πελάτες του σε μια εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση.

Nαντίν Ρότσιλντ και Λοράν Ντασό εγκαινιάζουν το νέο τους chateaux στην Αργεντινή.

Ωστόσο, τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα αποφάσισε να τα κάνει μακριά από τις οικογενειακές επιχειρήσεις. Αμέσως μετά τις σπουδές του στο Εμπορικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο Paris II κατετάγη στη γαλλική Πολεμική Αεροπορία, όπου και παρέμεινε για εννέα χρόνια. Στη συνέχεια εργάστηκε στον τραπεζικό τομέα και κατόπιν επέστρεψε στις οικογενειακές επιχειρήσεις. «Ηταν ένας τρόπος να χαράξω τη δική μου πορεία. Μόνο έτσι μαθαίνεις ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Στη ζωή μου τίποτα δεν μου δόθηκε χωρίς προσπάθεια. Δεν είναι απαραίτητο να πετύχεις επειδή σε λένε Ντασό. Αντιθέτως, μάλιστα, επειδή σε λένε Ντασό, πρέπει να δημιουργήσεις τη δική σου θέση και να αφήσεις την προσωπική σου σφραγίδα», είχε δηλώσει ο ίδιος σε παλαιότερη συνέντευξή του.

Ανέλαβε τομείς που ταίριαζαν με τη δική του ιδιοσυγκρασία και ασχολήθηκε με τον οίκο δημοπρασιών Artcurial που βρίσκεται στο ιστορικό μέγαρο «Μαρσέλ Ντασό», στο 8ο διαμέρισμα των Παρισίων. Στη νέα του αυτή θέση αποφάσισε να συνδυάσει την αγάπη του για την τέχνη, δημοπρατώντας έργα κορυφαίων ζωγράφων όπως ο Ματίς και ο Γκογκέν, αλλά παράλληλα και να αναπτύξει ένα καινοτόμο επιχειρηματικό κομμάτι, πουλώντας κοσμήματα, έπιπλα και μοναδικά κομμάτια ειδών πολυτελείας, όπως τσάντες του οίκου Ηermès, τις οποίες έφερναν στον οίκο Artcurial πλούσιες κυρίες της Γαλλίας που δεν μπορούσαν να τις αξιοποιήσουν με άλλο τρόπο. Παρόλο που οι διασημότεροι οίκοι δημοπρασιών της Ευρώπης, όπως οι Christie’s και οι Sotheby’s, θεωρούσαν απαξιωτικό να εμπορεύονται γυναικείες τσάντες, στο τέλος ο Λοράν Ντασό κατάφερε να μετατρέψει την Artcurial στον μεγαλύτερο οίκο της Γαλλίας.

«Η ζωή μπορεί να είναι μια απλή ιστορία. Ενα ποτήρι καλό κρασί. Ενα γευστικό πιάτο. Μια ωραία ύπαρξη στο πλάι σου. Και ένα καλό αυτοκίνητο», είχε δηλώσει ο Λοράν Ντασό. Ωστόσο, η τελευταία του ευχή δεν πραγματοποιήθηκε παρά μόνο για λίγα λεπτά της ώρας. «Μόλις έκλεισα τα 18 μου έκανα το μεγάλο μου λάθος. Πήγα και αγόρασα μια κόκκινη Ferrari Testarossa. Ημουν γιος δισεκατομμυριούχου και νόμιζα ότι μπορούσα να το κάνω. Οταν ο πατέρας μου είδε το αυτοκίνητο έγινε έξαλλος και μου είπε να το επιστρέψω αμέσως και όταν καταφέρω να κερδίσω μόνος μου χρήματα να αγοράσω ό,τι νομίζω. Από τότε κυκλοφορώ με ένα Fiat 500», έχει πει ο κ. Ντασό. Με αυτό ακριβώς το όχημα, μάλιστα, έφτασε το 2015 στο παλάτι του Elysée, στο Προεδρικό Μέγαρο της Γαλλίας, για να παραλάβει από τον τότε πρόεδρο της χώρας Φρανσουά Ολάντ το βραβείο επιχειρηματικότητας, παρουσία σύσσωμου του υπουργικού συμβουλίου και περισσότερων από 300 διευθυντών των μεγαλύτερων γαλλικών επιχειρήσεων.

Ποια είναι όμως η σχέση του Λοράν Ντασό, του δισεκατομμυριούχου ιδιοκτήτη της Dassault Aviation, ο οποίος μεσούσης της οικονομικής κρίσης είχε ζητήσει δημοσίως από τους Ελληνες πολίτες να μην κάνουν το λάθος να εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη;

Ολα ξεκίνησαν από την οικογένεια Αλλατίνη. Σεφαραδίτες με καταγωγή από το Λιβόρνο της Ιταλίας, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης και η Αυστροουγγαρία μάχονταν για τα εδάφη της βόρειας Ιταλίας.

Ο πατριάρχης της οικογένειας ήταν ο Λάζαρο Αλλατίνη, ο οποίος γεννήθηκε στο Λιβόρνο το 1776 και πέθανε 56 χρόνια αργότερα στη Θεσσαλονίκη, αφού ίδρυσε διάφορες εταιρείες: εργοστάσια κεραμικών, αλευρόμυλους και εταιρείες επεξεργασίας καπνού. Ο Λάζαρο Αλλατίνη παντρεύτηκε την Αννα Μορπούργκο, μέλος της ελληνοεβραϊκής οικογένειας Μορπούργκο. Ο Μοζέ (Μωυσής) Μορπούργκο υπήρξε διευθυντής των αλευρόμυλων Αλλατίνη, ενώ η βίλα τους στη Θεσσαλονίκη έχει αγοραστεί από τον πρόεδρο του ΠΑΟΚ Ιβάν Σαββίδη.

Ο Μωυσής Αλλατίνη, γιος του Λάζαρο, σπουδάζει ιατρική στην ιστορική σχολή της Φλωρεντίας, όταν ο πατέρας του αποφασίζει να μεταφέρει την έδρα της επιχείρησης στη Θεσσαλονίκη, η οποία βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία. Η πρώτη του κίνηση ήταν η συνεργασία με τον θρυλικό βιομήχανο Ισαάκ Μοδιάνο. Η εταιρεία Μοδιάνο και Αλλατίνη παράγει και εμπορεύεται δημητριακά και άλευρα. Οταν ο Λάζαρος Αλλατίνη απεβίωσε το 1834, ο γιος του Μωυσής, πτυχιούχος της Ιατρικής Σχολής, αναγκάστηκε να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση, χτίζοντας σταδιακά την αυτοκρατορία που μετέτρεψε την οικογένεια Αλλατίνη στην τρίτη πλουσιότερη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πίσω μόνο από τις οικογένειες Καμόντο και Μοδιάνο.

Εκτός από πολυπράγμων επιχειρηματίας, ο Μωυσής Αλλατίνη υπήρξε ένας πραγματικός μαικήνας της Θεσσαλονίκης. Το 1856 με την οικονομική στήριξη της οικογένειας Ρότσιλντ θα προσπαθήσει να ιδρύσει σχολεία και εντέλει, παρά την αντίδραση ορισμένων ραβίνων της Θεσσαλονίκης που δεν δέχονταν την ίδρυση σχολείων υπό την αιγίδα της Γαλλικής Πρεσβείας, θα καταφέρει να ιδρύσει ένα δίκτυο εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Alliance Israelite Universelle (Παγκόσμια Ισραηλιτική Ενωση), αναλαμβάνοντας την προεδρία της τοπικής επιτροπής της οργάνωσης. Η ανάπτυξή τους ήταν τόσο ραγδαία ώστε το 1912 να λειτουργούν 12 σχολικές μονάδες προσφέροντας εκπαίδευση για αγόρια και κορίτσια από το νηπιαγωγείο έως τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα γαλλικά να αποκτήσουν μεγάλο κύρος ως ξένη γλώσσα στην εβραϊκή κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα βοήθησε στην παροχή υγειονομικής περίθαλψης στους απόρους της πόλης, με αποτέλεσμα τη γενική του αναγνώριση από όλους τους κατοίκους της, ανεξαρτήτως καταγωγής και θρησκεύματος.

Ο Μωυσής Αλλατίνη πέθανε στις 20 Σεπτεμβρίου 1882. Η κηδεία του ήταν μεγαλοπρεπής και στην πομπή συμμετείχαν όλες οι πολιτικές και θρησκευτικές προσωπικότητες της πόλης. Το 1888, έξι χρόνια μετά τον θάνατό του, χτίστηκε η Βίλα Αλλατίνη σε σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι, ο οποίος σχεδίασε και τους Μύλους της οικογένειας, που εγκαινιάστηκαν το 1890. Εκείνη την εποχή η περιοχή όπου βρίσκεται η βίλα, η οποία θα χρησιμοποιηθεί αργότερα από τους Νεότουρκους ως χώρος περιορισμού του έκπτωτου τελευταίου σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Αμπντούλ Χαμίτ, ονομαζόταν συνοικία των «Εξοχών» ή «Πύργων». Η Βίλα Αλλατίνη θα αποτελέσει ένα πραγματικό ορόσημο για την πόλη της Θεσσαλονίκης καθώς εκεί θα στεγαστεί τα επόμενα χρόνια η πρώτη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, ενώ κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής θα μετατραπεί σε νοσοκομείο.

Η ανιψιά του Μωυσή, Νοεμί Αλλατίνη, και ο γιος της Μαρσέλ περνούσαν εκεί τα καλοκαίρια τους μέχρι το 1911, όταν η οικογένεια εκτοπίστηκε από τη Θεσσαλονίκη λόγω της ιταλικής της καταγωγής, λίγο πριν από το ξέσπασμα του ιταλοτουρκικού πολέμου.
Η Νοεμί είχε ήδη παντρευτεί τον Αδόλφο Μπλοχ, έναν Γαλλοεβραίο γιατρό από το Στρασβούργο. Ο γιος τους Μαρσέλ ίδρυσε το 1928 την αεροπορική βιομηχανία Μαρσέλ Μπλοχ, τη μετέπειτα Dassault Aviation. Τον Αύγουστο του 1944 ο Μαρσέλ, η σύζυγός του, ο μεγάλος τους γιος Κλοντ, που έπασχε από αυτισμό, και ο νεότερος Σερζ, συλλαμβάνονται από την Γκεστάπο.


Η βίλα Μορμπούργκο στη Θεσσαλονίκη

Ο Λοράν Ντασό, δισέγγονος της Νοεμί Αλλατίνη, αποφάσισε να αναζητήσει τις ρίζες του στη Θεσσαλονίκη. «Ηρθα το 2012 στη Θεσσαλονίκη να εγκαινιάσω με τη μητέρα μου, τους αδελφούς και τις αδελφές μου τη μεγάλη αίθουσα του γαλλικού Ινστιτούτου που μετονομάστηκε σε Ντασό- Αλλατίνη, για να τιμηθούν οι καταβολές της οικογένειάς μου σε αυτή την πόλη. Επιστρέφω σήμερα συγκινημένος για να αποτίσω φόρο τιμής σε αυτόν τον καταπληκτικό άνθρωπο, σε αυτόν τον ουμανιστή που όλοι γνωρίζετε, τον Μωυσή Αλλατίνη. Ηταν ο μεγάλος θείος του παππού μου, του Μαρσέλ Ντασό, αλλά πάνω απ’ όλα έχει προσφέρει πολλά στη Θεσσαλονίκη ως λαμπρός επιχειρηματίας και μεγάλος μαικήνας της πόλης», είχε δηλώσει τότε ο κ. Ντασό εκφράζοντας ευχαριστίες προς «το ελληνικό κράτος που κατορθώσατε να διατηρήσετε αυτό το οικογενειακό κτήμα, που τόσο αγαπώ».

Ο Λοράν Ντασό έχει πει επίσης ότι η Θεσσαλονίκη αποτελούσε γι’ αυτόν μια απροσδιόριστη ανάμνηση προτού καν επισκεφθεί την πόλη και ότι «Ο παππούς μου ο Μαρσέλ Ντασό μιλούσε συνέχεια για τη Θεσσαλονίκη, την πόλη της μητέρας του Νοεμί. Η επιτυχία του παππού μου, η αγάπη του για τις τέχνες και τα γράμματα και η επιμονή του για την τελειότητα οφείλονταν στην εξαιρετική παιδεία που είχε λάβει από τη Θεσσαλονικιά μητέρα του. Όταν είδα από κοντά το σπίτι όπου τώρα στεγάζεται η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας ήταν σαν να έβλεπα τις ρίζες μου».

Πηγή: protothema.gr

Γράψτε το σχόλιο σας

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Η ιστοσελίδα "LamiaReport.gr" δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.

Προσαρμοσμένη αναζήτηση
Διαβάστε ακόμα
X

Developed in conjunction with Ext-Joom.com