Από το «επιτελικό κράτος» στην κβαντική χώρα! (του Γιώργου Καρανάσιου)

- Στο κβαντικό κράτος όλοι ήξεραν και κανείς δεν ήξερε!

Στην «Κολομβία των Βαλκανίων» όλα είναι πλέον δυνατά. Ό,τι δηλώσεις είσαι.

Μπορεί να δηλώνεις «Επιτελικός πρωθυπουργός» και, για να πρωτοτυπήσεις, να αυτοανακηρυχθείς και Κβαντικός πρωθυπουργός: εκεί όπου οι ευθύνες αιωρούνται, οι έλεγχοι χάνονται στη διαδρομή, η μάσα καλά κρατεί, οι γνωριμίες περισσεύουν και ο κομπογιαννιτισμός μπορεί να αποκτήσει ακόμη και θεσμική βιτρίνα.

Ζούμε, άλλωστε, σε μια κβαντική χώρα, όπου ακόμη και η πολιτική διαδρομή μπορεί να υπακούει στους νόμους της κβαντομηχανικής: πρόσωπα που ξεκίνησαν από τον ΛΑΟΣ βρέθηκαν στη συνέχεια σε κορυφαίες κυβερνητικές θέσεις, που όλοι τους πέρασαν από το υπουργείο Υγείας. Τυχαίο;

Κβαντική χώρα, λοιπόν: από το ένα κόμμα στο άλλο, από τη μία πολιτική ταυτότητα στην άλλη και, τελικά, όλοι οι άξιοι δεν χάνονται σ' αυτή τη χρεοκοπημένη χώρα, κάπου βρίσκονται στους διαδρόμους της κανονικότητας. Ιδίως όταν υπάρχει διαθέσιμο υπουργικό κοστούμι.

Η υπόθεση Μαζωνάκη δεν είναι μόνο μια ιστορία για όσα φέρεται να συνέβαιναν σε ένα ιδιωτικό ιατρείο.

Είναι μια χαραμάδα για να δούμε το «σαπιοσύστημα», που μπορεί να δημιουργεί κύρος, να ανοίγει πόρτες και να προσφέρει κοινωνική βιτρίνα.

Γιατί όταν ένας χώρος περιβάλλεται από συνέδρια, επώνυμους, πολιτικούς, παράγοντες και δημόσιες εμφανίσεις, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έκανε τι. Είναι και ποιοι συνέβαλαν στη δημόσια εικόνα ότι όλα είναι κανονικά.

Ο Άδ. Γεωργιάδης, ο Θ. Πλεύρης, ο Β. Κικίλιας, ο Γ. Πατούλης, η Μ. Παγώνη και άλλοι θεσμικοί ή πολιτικοί παράγοντες έχουν βρεθεί δημόσια σε συνέδρια και εκδηλώσεις όπου εμφανίζονταν άνθρωποι του συγκεκριμένου χώρου.

Ο Πλεύρης, μάλιστα, έχει αναφερθεί δημόσια στη γνωριμία του με έναν από τους γιατρούς της υπόθεσης και όχι μόνο ήταν και στο ίδιο σωματείο ιδρυτικά μέλη και στην παρουσία του σε συνέδρια όπου βρίσκονταν και άλλα γνωστά πρόσωπα.

Μια φωτογραφία δεν αποδεικνύει παράνομη πράξη. Ανοίγει όμως την πόρτα της βιτρίνας του σαπιοσυστήματος.

Η πολιτική δεν είναι μόνο φωτογραφίες. Είναι και ευθύνη.

Όταν ένα πρόσωπο κινείται επί χρόνια στους διαδρόμους της δημοσιότητας, των συνεδρίων και της θεσμικής αναγνώρισης, ποιος ελέγχει; Ποιος ρωτά; Ποιος εποπτεύει;

Και, κυρίως, αν κανείς δεν ήξερε τίποτα, τότε τι ακριβώς κάνουν όλοι αυτοί που πληρώνονται, διορίζονται και εκλέγονται για να ξέρουν;

Εδώ, όμως, υπάρχει και κάτι ακόμη που αξίζει να ειπωθεί. Η βλακεία δεν έχει ταξικό σήμα, ούτε ακολουθεί τίτλους ευγενείας.

Ο ανορθολογισμός δεν κατοικεί μόνο στις φτωχές γειτονιές, ούτε η μαγική σκέψη είναι αποκλειστικό προνόμιο εκείνων που δεν έχουν παιδεία ή χρήματα.

Απλώς, όταν ο ανορθολογισμός συναντά την οικονομική επιφάνεια, αλλάζει εμφάνιση.

Στον φτωχό μπορεί να εμφανιστεί ως απελπισία: μια τελευταία ελπίδα μπροστά σε μια ασθένεια, σε μια δυσκολία, σε μια ζωή χωρίς πολλές επιλογές. Στον πλούσιο μπορεί να εμφανιστεί ως υπερβολική αυτοπεποίθηση: η πεποίθηση ότι, επειδή διαθέτει χρήματα, πρόσβαση και δύναμη, μπορεί να αγοράσει ακόμη και αυτό που δεν αγοράζεται.

Ο ένας αγοράζει ελπίδα. Ο άλλος αγοράζει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να νικήσει τον χρόνο.

Έτσι ο κομπογιαννιτισμός μεταμορφώνεται. Δεν χρειάζεται πλέον να μοιάζει με τον πραματευτή που πουλούσε θαυματουργά μαντζούνια...νανογιλέκα...κ.λ. Φοράει λευκή μπλούζα, μετακομίζει σε πολυτελή «κλινική», αποκτά ακριβά μηχανήματα, χρησιμοποιεί ψευδοτεχνικούς όρους και παρουσιάζει τη μαγική σκέψη ως υψηλή επιστήμη.

Αντί για ζώδια και χαρτομαντείες, εμφανίζονται «κβαντικές» και «ολιστικές» θεραπείες, βιοσυντονισμοί, οζονοθεραπείες και κάθε λογής επιστημονικοφανές θαύμα.

Ένας πολυτελής κομπογιαννιτισμός για όσους μπορούν να τον πληρώσουν. Η ανορθολογική πίστη έτσι αποκτά κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο: κοινωνικό κύρος. Γιατί άλλο να σε υποδέχεται ο κομπογιαννίτης σ' ένα υπόγειο και άλλο να σε υποδέχεται σε μια γυαλιστερή «κλινική», ανάμεσα σε συνέδρια, επώνυμους, πολιτικούς, παράγοντες και φωτογραφίες.

Το περιτύλιγμα αλλάζει. Η ουσία όχι. Η ανθρώπινη αγωνία είναι ίδια. Η εμπορική εκμετάλλευσή της μπορεί να γίνει πολύ ακριβότερη.

Υπάρχει εδώ μια μεγάλη αντίφαση: η επιστήμη, που θα έπρεπε να προστατεύει τον άνθρωπο από τον ανορθολογισμό, μπορεί να χρησιμοποιείται ως γλώσσα για να τον μεταμφιέσει. Όχι η πραγματική επιστήμη, αλλά η επίφαση της επιστήμης. Οι δύσκολες λέξεις, τα εντυπωσιακά μηχανήματα, οι βαρύγδουπες παρουσιάσεις και η κατάλληλη κοινωνική βιτρίνα μπορούν να κάνουν την ψευδαίσθηση να μοιάζει με γνώση.

Γι' αυτό και η ευθύνη της Πολιτείας δεν είναι αδιάφορη. Το κράτος οφείλει να ενημερώνει το κοινό και να προστατεύει τους πολίτες από βλαπτική παραπληροφόρηση, ιδιαίτερα όταν αυτή εμφανίζεται με τον μανδύα της ιατρικής ή της επιστήμης.

Γιατί ο κομπογιαννίτης δεν χρειάζεται πλέον να κρύβεται. Αρκεί να έχει τις σωστές γνωριμίες, τη σωστή φωτογραφία, τη σωστή βιτρίνα και το σωστό τιμολόγιο και γύρω του τις πολιτικάντικες γνωριμίες.

Το 2019 ιδρύθηκε η Εθνική Αρχή Διαφάνειας, στην οποία μεταφέρθηκαν και αρμοδιότητες του ΣΕΥΥΠ. Μετά την υπόθεση, το ερώτημα είναι απλό: ο έλεγχος έγινε ή απλώς υπήρχε στα χαρτιά;

Και εδώ βρίσκεται η ελληνική θεσμική πατέντα: η ευθύνη δεν εξαφανίζεται. Απλώς ταξιδεύει από γραφείο σε γραφείο μέχρι να χάσει τον προορισμό της.
ΒΤο πιο κωμικοτραγικό είναι ότι, στο τέλος, όλοι μπορούν να εμφανιστούν ως απλοί περαστικοί.

«Τον γνώριζα, αλλά…»
«Ήμουν στο συνέδριο, αλλά…»
«Χαιρετισμός ήταν, αλλά…»
«Έλεγχος έγινε, αλλά…»

Αυτό το «αλλά» είναι το τελειότερο μηχάνημα ευθυνοαφαίρεσης που κατασκεύασε η ελληνική πολιτική. Δεν κάνει πλασμαφαίρεση. Αφαιρεί μόνο την ευθύνη. Το είδαμε παντού σε όλα τα επιτελικά επιτεύγματα.

Το «επιτελικό κράτος» του κ. Μητσοτάκη υποσχέθηκε σχέδιο, οργάνωση και αποτελεσματικότητα. Δεν μας είπε, όμως, ότι το σχέδιο θα ήταν κβαντικό: η ευθύνη θα υπάρχει μέχρι να ζητηθεί.

Όταν πιαστεί κάποιος με τη γίδα στην πλάτη, τότε αρχίζει η κβαντική μετάδοση της ευθύνης: από τον έναν στον άλλον, μέχρι να χαθεί κάπου μεταξύ οργανωτικών αρμοδιοτήτων, ελέγχων, επιτροπών και «δεν γνώριζα».

Κάπως έτσι, αυτά τα χρόνια από το επιτελικό κράτος περάσαμε στην κβαντική ευθύνη.

Στην Κολομβία των Βαλκανίων ακόμη και ο έλεγχος μπορεί να θεωρείται επιτυχημένος χωρίς να έχει ελέγξει τίποτα. Αρκεί να υπάρχει κβαντικό οργανόγραμμα που να το διαφημίζουν τα ελληνικά ΜΜΕ.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Σ. Το ολικό κβαντικό σχέδιο είχε, σύμφωνα με όσα μεταδόθηκαν από τα ΜΜΕ, ως εξής: η γραμματέας των γιατρών εξήγησε ότι η διαγραφή των ραντεβού από τις λίστες, στο τέλος κάθε ημέρας, αποτελούσε πάγια πρακτική.

Για το μηχάνημα είπε ότι σε καμία περίπτωση δεν κρυβόταν. Υπήρχε, άλλωστε, και ιστοσελίδα που το διαφήμιζε από εδώ μέχρι την Αυστραλία.

Τίποτα, λοιπόν, δεν ήταν κρυφό. Τα ραντεβού απλώς εξαφανίζονταν, το μηχάνημα ήταν φανερό και η ευθύνη, ως είθισται, παρέμενε σε κβαντική κατάσταση: υπήρχε και δεν υπήρχε μέχρι να τη ζητήσει κάποιος.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Λύγισε η μητέρα της Κλαούντια Λάτα στη δίκη για τα Τέμπη: «Η κόρη μου πέθανε αβοήθητη μέσα σε ένα βαγόνι»