Η Ευρώπη στους Δρόμους ή Ελλάδα στην Κατάντια της (του Γιώργου Καρανάσιου)

Στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο, στην Πορτογαλία, στη Γερμανία και στην Ιρλανδία, οι κινητοποιήσεις για την ακρίβεια, τη στέγη και την παιδεία μπορεί να είναι μόνο η αρχή.

Εκεί οι πολίτες αντιδρούν γιατί βλέπουν τα κοινωνικά τους κεκτημένα να απειλούνται. Δεν έχουν συνηθίσει να χάνουν όσα κατέκτησαν με αγώνες.

Εμείς τα χάσαμε μετά το 2010 και μάθαμε να θεωρούμε επιτυχία το να μη χάσουμε και άλλα.

Η χρεοκοπία, τα μνημόνια και η επιτήρηση δεν ήταν απλώς οικονομική κρίση.

Ήταν πολιτική ήττα με τίμημα την κοινωνική εξάντληση και τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας.

Σήμερα, με δημόσιο χρέος πάνω από 400 δισεκατομμύρια ευρώ και υποδομές που καταρρέουν, μας πουλούν την ανάκαμψη.

Ανάκαμψη για ποιους;

Για τους δείκτες ή για τους ανθρώπους που ξεμένουν από χρήματα πριν τελειώσει ο μήνας;

Μήπως οι ευρωπαϊκές ελίτ χρησιμοποιούν τον ρωσικό κίνδυνο και τον πόλεμο στην Ουκρανία για να μεταθέσουν τη συζήτηση από τις δικές τους ευθύνες;

Μήπως ο φόβος γίνεται άλλοθι για στρατιωτικές δαπάνες, νέες θυσίες και διατήρηση προνομίων;

Η ενεργειακή ανασφάλεια, η ακρίβεια, το στεγαστικό και το μεταναστευτικό συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα, από το οποίο ήδη επιχειρεί να επωφεληθεί η Ακροδεξιά.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πού θα οδηγήσει αυτή η σύγκρουση για την Ευρώπη...

Και η Ελλάδα;

Μια χώρα που πολλοί περιγράφουν πλέον ως υποθηκευμένο προτεκτοράτο και χρεοδουλοπαροικία, με περιορισμένα περιθώρια αυτόνομης πολιτικής.

«Εμείς εντολές εκτελούμε» θα μπορούσε να είναι το σύνθημα κυβερνήσεων που διατηρούν την εξουσία, αλλά επικαλούνται δεσμεύσεις όταν καλούνται να λογοδοτήσουν.

Τα κόμματα προσποιούνται ότι προσφέρουν διαφορετικές επιλογές, ενώ συχνά προτάσσουν τις καρέκλες, τους μηχανισμούς και τα κομματικά τους μαγαζιά.

Ακόμη και όταν καταγγέλλουν την κυβέρνηση ως καταστροφική, η κοινή δράση υποχωρεί μπροστά στην κομματική επιβίωση.

Η πολιτική μοιάζει με θέατρο: οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, οι οικονομικά ισχυροί διατηρούν την επιρροή τους και οι πολίτες πληρώνουν ξανά το εισιτήριο.

Το πληρώνουν με την περίθαλψή τους, την παιδεία των παιδιών τους, τους μισθούς τους και την ίδια τους την αξιοπρέπεια.

Όταν έργα καθυστερούν, υποδομές εγκαταλείπονται και δημόσιο χρήμα χάνεται μέσα σε πελατειακές σχέσεις, οι ευθύνες διαχέονται μέχρι να μην τις αναλαμβάνει κανείς.

Όμως η ευθύνη δεν βρίσκεται μόνο στην κορυφή. Η αποχή, η παραίτηση και το «όλοι ίδιοι είναι» αφήνουν το πεδίο ελεύθερο στους ίδιους μηχανισμούς.

Καταγγέλλουμε το ρουσφέτι, αλλά δεχόμαστε την εξυπηρέτηση όταν μας βολεύει.

Απαιτούμε δικαιοσύνη, αρκεί να μη θίγεται το προσωπικό μας συμφέρον. Και η κοινωνική οργή εξαντλείται σε αναρτήσεις, ενώ η πραγματική εξουσία συνεχίζει απερίσπαστη.

Ανάλογες σχέσεις εξάρτησης, δανειακής ασφυξίας και πολιτικής υποτέλειας έχουν γνωρίσει κοινωνίες στη Λατινική Αμερική, στην Αφρική και στην Ασία.

Η ελληνική εμπειρία δεν είναι έξω από αυτή την ιστορία.

Το κόστος της, όμως, δεν μετριέται μόνο σε δισεκατομμύρια.

Μετριέται στους ανθρώπους που έφυγαν, στην εμπιστοσύνη που χάθηκε και σε μια κοινωνία που κινδυνεύει να πιστέψει ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να αποφασίζει για τη μοίρα της.

Όταν κανείς δεν πληρώνει πολιτικά ή δικαστικά για τα λάθη και τις ευθύνες του, η χρεοκοπία δεν είναι παρελθόν.

Είναι η επόμενη καταστροφή που περιμένει στη σειρά, με τους ίδιους πρωταγωνιστές και τον ίδιο λογαριασμό για τον λαό.

Οι πολιτικοί, οι ολιγάρχες και οι εξωτερικοί ισχυροί δεν έχουν λόγο να αλλάξουν ένα σύστημα που τους εξυπηρετεί.

Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να συμπεριφερόμαστε ως υπήκοοι και να τους το επιτρέπουμε.

Γιατί οι υπήκοοι περιμένουν να σωθούν, οι πολίτες όμως διεκδικούν να αποφασίζουν.

Εμείς κινδυνεύουμε να πληρώσουμε πολύ ακριβότερα από τα 430 δισεκατομμύρια του χρέους μας, αν εξακολουθήσουμε να βαφτίζουμε την ήττα μας κανονικότητα.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Ποια Ελλάδα θέλουμε; (του Νίκου Κουτσιανά)