Κάθε καλοκαίρι καίγονται τα δάση και τον χειμώνα καίγεται η μνήμη (του Γιώργου Καρανάσιου)

Η Ελλάδα μετά τη χρεοκοπία με ονοματεπώνυμο, για την οποία κανείς δεν λογοδότησε ποτέ, έμαθε να ζει με την ατιμωρησία.

Οι δανειστές, οι ντόπιοι ολιγάρχες και η πολιτική τους βιτρίνα συνεχίζουν το πάρτι, ενώ ένας λαός που έχει συμβιβαστεί σχεδόν με τα πάντα παρακολουθεί σιωπηλός.

Εκεί όπου δεν υπάρχει λογοδοσία, η διαπλοκή μετατρέπεται σε καθεστώς.

Έτσι φτάνουμε και στο γνώριμο ελληνικό καλοκαίρι.

Η χώρα καίγεται. Οι κατάρες πέφτουν βροχή. Τα κοινωνικά δίκτυα γεμίζουν δακρύβρεχτες αναρτήσεις για ανθρώπους, σπίτια και ζώα. Και μόλις οι φλόγες σβήσουν, επιστρέφει η λήθη.

Ξεχνάμε ποιος κυβερνά, ποιος σχεδιάζει, ποιος διαχειρίζεται και ποιος τελικά λογοδοτεί.

Η επιτελική κυβέρνηση είχε συγκεκριμένες ευθύνες.

Μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης δεν ζήτησε, όπως είχε εξαγγελθεί, η ουσιαστική ενίσχυση των εναέριων μέσων πυρόσβεσης και σε ειδικευμένο προσωπικό, ενώ σημαντικά έργα αποκατάστασης μετά τον «Ντάνιελ» χαρακτηρίστηκαν «εν μέρει μη εφικτά» λόγω κόστους. Και όσα υπήρχαν πήγαν σε εξυπηρετήσεις τοπικών πελατειακών σχέσεων.

Την ίδια στιγμή γεννιέται εύλογα το ερώτημα:

Τι απέγινε το ευρωπαϊκό πρόγραμμα πολιτικής προστασίας rescEU, που χρηματοδοτήθηκε με δισεκατομμύρια ευρώ για την περίοδο 2021-2027;

Γιατί η Ελλάδα δεν αξιοποίησε στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις δυνατότητες του προγράμματος σε εναέρια μέσα και εξειδικευμένο προσωπικό;

Αντί να συζητάμε για όλα αυτά, κάθε χρόνο ανακυκλώνουμε τις ίδιες δικαιολογίες. Σαν οι πυρκαγιές να είναι απλώς ένα φυσικό φαινόμενο, χωρίς πολιτικές ευθύνες και χωρίς κρατικές παραλείψεις. Σαν να μη μαθαίνουμε ποτέ.

Αν αυτή η πορεία συνεχιστεί, η Ελλάδα κινδυνεύει να μοιάζει περισσότερο με έρημο παρά με μεσογειακή χώρα.

Αντί πάλι να αναζητούμε τις πραγματικές ευθύνες, εξακολουθούμε να πετάμε την μπάλα στην εξέδρα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε δηλώσει ότι «αφού κάποια στιγμή θα καεί το δάσος...». Μια λογική που θυμίζει το παράλογο: «αφού όλοι κάποτε θα πεθάνουμε, ας αυτοκτονήσουμε σήμερα».

Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι άλλο. Ένα μέρος της κοινωνίας φαίνεται να έχει συνηθίσει την παρακμή. Να αποδέχεται την αποτυχία ως κανονικότητα και να εξαγοράζεται πολιτικά με εντυπώσεις, επιδόματα ή μικροεξυπηρετήσεις.

Χαρακτηριστική ήταν η δημόσια παραδοχή του πρώην υπουργού Πέτρου Δούκα, ότι μετά τις φονικές πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησο η κυβέρνηση κέρδισε πολιτικά μοιράζοντας οικονομικές ενισχύσεις. Μια δήλωση που αποτυπώνει μια νοοτροπία πελατειακής διαχείρισης των τραγωδιών.

Η κοινωνία αντι να γίνει πιο απαιτητική, γίνεται ολοένα πιο παθητική και σάπια ηθικά. Παρότι γνωρίζει ότι ζει σε ένα υπερχρεωμένο κράτος, με αυξανόμενη εξάρτηση και εκχώρηση δημόσιων αγαθών, εξακολουθεί να περιμένει από τα ίδια μέσα ενημέρωσης και την κυβερνητική επικοινωνία να της εξηγήσουν γιατί κάθε καλοκαίρι καίγεται η χώρα.

Και δυστυχώς... μέχρι να τελειώσει το καλοκαίρι, έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Γ.1 Η Ελλάδα δεν είναι μόνο πρώτη στις καμένες εκτάσεις. Είναι και πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση στους θανάτους από δασικές πυρκαγιές, αναλογικά με τον πληθυσμό. Η θνησιμότητα είναι σχεδόν 15 φορές υψηλότερη από τον μέσο όρο της Ε.Ε., 16 φορές από την Ισπανία, 19 φορές από την Ιταλία και πάνω από 63 φορές από τη Γαλλία. Όταν μια τέτοια «πρωτιά» επαναλαμβάνεται, δεν μιλάμε πλέον για ατυχία. Μιλάμε για αποτυχία πολιτικής.

Υ.Γ.2. Εύλογα τίθενται ερωτήματα και ζητούνται απαντήσεις για το αν πόροι και προτεραιότητες μετατοπίστηκαν από την Πολιτική Προστασία προς άλλες κρατικές δαπάνες, όπως η στρατιωτική στήριξη προς την Ουκρανία ή σε εξοπλιστικές αγορές προς Νετανιάχου. Σε μια χώρα που δοκιμάζεται κάθε καλοκαίρι, η διαφάνεια και η λογοδοσία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.

Υ.Γ.3. Η καταστροφή στον Έβρο το 2023 παραμένει η μεγαλύτερη δασική πυρκαγιά που έχει καταγραφεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις τελευταίες δεκαετίες: περίπου 966.000 στρέμματα, σχεδόν διπλάσια έκταση από εκείνη της Βόρειας Εύβοιας το 2021. Μια τραγική ευρωπαϊκή «πρωτιά» που δεν τιμά κανέναν.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ «Η Βοιωτία και η Στερεά Ελλάδα καίγεται. Η Κυβέρνηση και η Περιφερειακή Αρχή αυτοθαυμάζονται» (του Γιώργου Αγγελόπουλου)