ΘΥΜΙΣΕΣ του χθες, ΑΝΑΓΚΕΣ του σήμερα

Μετά τη μεταπολίτευση βιώσαμε μεγάλη και ενθουσιώδη συμμετοχή του κόσμου σε κόμματα, συλλόγους και στα κάθε λογής κινήματα.

Η Λαμία μας σε τίποτε δεν υπολείπονταν των άλλων πόλεων της χώρας.

Ποιος από τους παλιότερους δε θυμάται το πάθος της συμμετοχής σε κόμματα όλων των χρωμάτων;

Αλλά εμένα περισσότερο με ενδιαφέρει η συμμετοχή του κόσμου στους λεγόμενους μαζικούς φορείς, που τότε τιμούσαν το όνομα “μαζικούς” με την ενεργή παρουσία των μελών τους .

Πολλοί οι ενεργοί σύλλογοι στην πόλη μας . Κανενός την αξία δεν υποτιμώ, απλά σήμερα θα αναφερθώ επιλεκτικά σε κείνους που ήταν κοντά στα ενδιαφέροντά μου.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΛΑΜΙΑΣ

Η τοπική επιτροπή Ειρήνης οργάνωνε εκδηλώσεις ενημέρωσης και συζητήσεις για την παγκόσμια ειρήνη. Συνεδρίαζε στα γραφεία της στην οδό Λεωνίδου, μήνες πριν το γεγονός της μεγάλης πορείας ΑΛΑΜΑΝΑ-ΛΑΜΙΑ που είχε πανελλήνια συμμετοχή.

Ως μέλος της Γραμματείας θυμάμαι την κινητοποίηση, τα τρεξίματα, τις αγωνίες της οργάνωσης.υπό των νουθεσιών του αείμνηστου Τάκη Παπαβασιλείου ,καθηγητή μαθηματικών.

Μια πορεία που από τη μεταπολίτευση και μετά γινόταν κάθε χρόνο με πολύ μεγάλη συμμετοχή και που πάντα κατέληγε σε συναυλία με γνωστούς καλλιτέχνες.

ΕΞΩΡΑΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΛΑΜΙΑΣ

Πλείστες οι διαλέξεις και οι συζητήσεις που διοργανώναμε στο Σύλλογο για τα γυναικεία δικαιώματα, τα δικαιώματα των παιδιών, τα ψηφίσματα , τη συμμετοχή στις πανελλήνιες κινητοποιήσεις.

Σημειωτέον ότι η ψήφιση του πολιτικού γάμου τότε θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία του γυναικείου κινήματος και ήταν η αφορμή να παντρευτώ το Γενάρη του 1983 με πολιτικό γάμο το σύζυγό μου Ηλία Βούρβαχη στο Δημαρχείο Λαμίας, κρατώντας στα χέρια μου την ανθοδέσμη που μου πρόσφερε το Δ.Σ. του Συλλόγου ,μιας και υπήρξα το πρώτο μέλος του που τίμησε το νόμο.. Στις φωτογραφίες του γάμου μου ξεχωρίζει το εντυπωσιακό παράστημα του τότε Δημάρχου Λάμπρου Παπαδήμα που μόλις είχε αναλάβει τα καθήκοντα του Δημάρχου μετά τις Δημοτικές εκλογές που τον εξέλεξαν

Το κουκλοθέατρο που είχαμε φτιάξει με τη διδασκαλία δύο Βρετανών εκπαιδευτικών του Φροντιστηρίου ΔΑΒΑΝΕΛΟΣ, που έτυχε στην πατρίδα τους να έχουν ασχοληθεί με την κατασκευή των κούκλων και ήταν παραπάνω από πρόθυμοι να μας διδάξουν.

Και μετά την επιτυχή εκμάθηση, δίναμε παραστάσεις, στην αρχή στα γραφεία του συλλόγου στην οδό Σκληβανιώτη για τα παιδιά των μελών και κατόπιν στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο Λαμίας , όπου δεν έπεφτε καρφίτσα. Τα κείμενα ήταν ομαδικές δημιουργίες των εκπαιδευτικών μελών μας ,τα σκηνικά του εκπαιδευτικού και ζωγράφου Αντρέα Ταξιαρχόπουλου, η δε μουσική μια δική μας επιλογή από δίσκους κλασικής ή παραδοσιακής μουσικής.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΛΑΜΙΑΣ

Προβολές με ταινίες σπάνιες, κουλτουριάρικες ή μη , οι περισσότερες άγνωστες στο ευρύ κοινό , που μας μπόλιαζαν με πολιτισμό , ενσυναίσθηση και προβληματισμό. Θυμάμαι τον πρώτο πρόεδρο, αρχιτέκτονα Γιώργο Καντά και κατόπιν τον Παναγιώτη Αγγελόπουλο που φρόντιζαν για τις επιλογές των ταινιών των οποίων οι προβολές γινόντουσαν κάθε Δευτέρα βράδυ στις 9 στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας το χειμώνα και στο Θερινό το καλοκαίρι. Ανθρώπους που πάντα εκτιμώ τη γνώμη τους και τους συναντώ και σήμερα σε όλα τα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης.
Τα αφιερώματα σε μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο Αϊζενστάιν , ο Μπουνιουέλ,ο Ταρκόφσκι και άλλων, με συζητήσεις μετά το τέλος των προβολών παρουσία σπουδαίων κριτικών κινηματογράφου όπως ο Γεωργουσόπουλος, ο Δανίκας κλπ, θα μείνουν σε όλους όσους συμμετείχαμε αξέχαστα.

ΟΜΙΛΟΣ ΦΊΛΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Θυμάμαι τον αείμνηστο Κώστα Κατσαντώνη ως πρόεδρο να φροντίζει ώστε να παρακολουθούμε θέατρο υψηλών προδιαγραφών. Αξέχαστα τα αφιερώματα που γινόντουσαν κάθε χρόνο , όπως το αφιέρωμα στο Σαίκσπιρ κλπ. Πολύ συχνά οργανώνονταν μονοήμερα ταξίδια στην Αθήνα για παρακολούθηση αξιόλογων παραστάσεων.

Και φτάσαμε στο σήμερα.

Σίγουρα έχουν αλλάξει οι εποχές. Οι τότε νέοι είναι οι σημερινοί ηλικιωμένοι.

Ο ενθουσιασμός της μεταπολίτευσης σιγά σιγά εξέπνευσε. Οι προσδοκίες ,άλλες διαψεύστηκαν και άλλες ξεχάστηκαν μέσα στις ανάγκες της καθημερινότητας.

Το ινερνετ έφερε τη μεγαλύτερη αλλαγή στην επικοινωνία. Είναι μεγάλη η συμμετοχή σε φόρουμ ενδιαφερόντων φτάνει αυτό να γίνεται από τον καναπέ ή το γραφείο και με ένα ποντίκι για λαικ. Ωστόσο η προσωπική επαφή θεωρώ ότι δεν αντικαθίσταται με τίποτα.

Σήμερα λοιπόν πιστεύω ότι η μεγαλύτερη έλλειψη είναι ενός φορέα που να ασχολείται με τα προβλήματα της Ειρήνης. Η χώρα μας με τον ένα ή άλλο τρόπο απειλείται από τις κοντινές μας συρράξεις .

Η αύξηση των πολεμικών δαπανών, η συμμετοχή μας με πολεμικό υλικό στον πόλεμο του κόλπου ή στον πόλεμο της Ουκρανίας θα έπρεπε να μας κινητοποιήσει απαιτώντας λύσεις ειρηνικές που έτσι κι αλλιώς είναι πάντα υπέρ της καλύτερης ζωής ,οικονομικής και πολιτικής για όλους τους λαούς.

Η αφορμή για όλες αυτές τις θύμησες της νιότης μου είναι μια ξεχασμένη φωτογραφία (που ανακάλυψα γυρνώντας τις σελίδες ενός παλιού άλμπουμ) από την πορεία ειρήνης ΑΛΑΜΑΝΑ-ΛΑΜΙΑ του 1986 όπου κάτω από το πανό του Εξωραϊστικού και Εκπολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Λαμίας φαίνεται ανάμεσα στα μέλη του συλλόγου που διαδήλωναν η μητέρα μου Θεοδώρα.

Η ίδια δεν είμαι στη φωτογραφία, αφού είμαι αυτή που την τράβηξα κρατώντας στα χέρια μου τον πρωτότοκο γιό μου, μόλις 40 ημερών τότε . ΄Ήταν η πρώτη μου έξοδος μετά τη γέννα και για εκείνον η πρώτη του πορεία !

Αγγέλα Μπαρτσιώκα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Η ελληνική στρατηγική πρωτοβουλία που αιφνιδίασε την Τουρκία και ανατρέπει τα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο