Το έγκλημα πουλάει. Η αλήθεια όχι. (του Γιώργου Καρανάσιου)

Το πιο τρομακτικό δεν είναι ότι αυξάνονται τα εγκλήματα. Το πιο τρομακτικό είναι ότι τα μετατρέψαμε σε ψυχαγωγία.

Κάθε νέα τραγωδία γίνεται τηλεοπτικό σόου, κάθε ανθρώπινος πόνος υλικό για πάνελ, κάθε νεκρός και κάθε κατηγορούμενος αντικείμενο δημόσιας κατανάλωσης.

Η χώρα δεν ενημερώνεται, διασκεδάζει με τη δυστυχία.

Η πολιτική έχει καταντήσει μια κακοπαιγμένη παράσταση και γι' αυτό το αστυνομικό δελτίο έγινε το νέο εθνικό μας σπορ. Αντί να συζητάμε γιατί διαλύεται η χώρα, γιατί η φτώχεια μεγαλώνει, γιατί οι θεσμοί απαξιώνονται και γιατί η Δικαιοσύνη χάνει την αξιοπιστία της, τσακωνόμαστε στα κοινωνικά δίκτυα για το τελευταίο έγκλημα, σαν να παρακολουθούμε ποδοσφαιρικο αγώνα.

Μέσα σε λίγες ώρες γεμίζει η Ελλάδα δικαστές, εισαγγελείς, εγκληματολόγους και δήμιους. Όλοι έχουν βγάλει απόφαση πριν ολοκληρωθεί η έρευνα. Όχι με βάση τα στοιχεία, αλλά με βάση τις πολιτικές συμπάθειες, τις ιδεολογικές εμμονές και τα προσωπικά τους μίση.

Αν ο δράστης είναι «δικός μας», ψάχνουμε ελαφρυντικά. Αν είναι «των άλλων», ζητάμε δημόσιο απαγχονισμό. Η ίδια πράξη αποκτά δύο μέτρα και δύο σταθμά. Αυτό δεν είναι κρίση από πολίτες. Είναι οπαδισμός μεταμφιεσμένος σε ηθική.

Και οι μεγαλύτεροι υποκριτές είναι όσοι εμφανίζονται κάθε βράδυ ως υπερασπιστές της ηθικής. Οι ίδιοι άνθρωποι που χθες μοίραζαν μαθήματα πατρίδας, οικογένειας και αξιών, σήμερα αποκαλύπτονται διαφορετικοί.

Δεν μας σοκάρει η υποκρισία. Μας σοκάρει όταν δεν μπορεί πια να κρυφτεί. Όσο η βιτρίνα μένει άθικτη, κάνουμε πως δεν βλέπουμε τι κρύβεται από πίσω.

Τα πραγματικά θύματα ξεχνιούνται γρήγορα. Μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας, η κοινωνία ψάχνει ήδη το επόμενο έγκλημα, τον επόμενο ένοχο, το επόμενο θέαμα. Η ανθρώπινη τραγωδία έγινε προϊόν κατανάλωσης με ημερομηνία λήξης.

Έπειτα επιστρέφουμε στη γνώριμη συνήθειά μας: αγανάκτηση χωρίς ευθύνη. Καταγγέλλουμε τους πάντες, βρίζουμε τους πάντες, αλλά δεν αλλάζουμε τίποτα.

Η υποκρισία ονομάζεται ευαισθησία και η αδιαφορία πολιτισμός.

Δεν μας έφεραν ως εδώ μόνο οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και οι ισχυροί που τους στηρίζουν. Μας έφερε και ο στρατός των «χρήσιμων» πολιτών-πελατών.

Εκείνων που, για δεκαετίες, αντάλλασσαν τη συνείδησή τους με ένα ρουσφέτι, μια εξυπηρέτηση ή μια βολική σιωπή. Όσο δεν θιγόταν το προσωπικό τους συμφέρον, όλα ήταν ανεκτά. Πάντα έφταιγαν οι άλλοι.

Ποτέ οι ίδιοι.

Η αλήθεια είναι σκληρή. Δεν κατέρρευσε μόνο πολιτική και πολιτικάντες. Κατέρρευσε η κοινωνία που ανέχεται, δικαιολογεί και τελικά αναπαράγει τη σαπίλα.

Η βιτρίνα έσπασε με κρότο το 2010, όταν η χώρα χρεοκόπησε. Από τότε δεν αποκαλύπτονται καινούργιες σαπίλες, αποκαλύπτεται, κάθε φορά, ένα ακόμη κομμάτι της ίδιας σήψης.

Το πιο θλιβερό, όμως, είναι ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας όχι μόνο την ανέχθηκε, αλλά την ανακύκλωσε.

Οι ίδιοι πολιτικοί, οι ίδιες νοοτροπίες, οι ίδιες πρακτικές επέστρεψαν με την ανοχή των «χρήσιμων» πολιτών-πελατών για να ολοκληρώσουν ό,τι άφησε η χρεοκοπία στη μέση.

Σ' άλλες χώρες, η χρεοκοπία διέλυσε τα κόμματα που τη προκάλεσαν.

Στην Ελλάδα, τα ίδια πολιτικά πρόσωπα και οι ίδιες αντιλήψεις της κανονικότητας επέστρεψαν στην εξουσία. Αυτό δεν είναι μόνο πολιτική αποτυχία. Είναι και κοινωνική συνενοχή.

Και αυτό που αντικρίζουμε δεν είναι οι «άλλοι». Είναι ο καθρέφτης μας.

Το έγκλημα πουλάει. Η αλήθεια, όμως, απαιτεί να κοιτάξεις τον εαυτό σου. Γι' αυτό δεν πουλάει.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Γ1. Ο μέσος Έλληνας είναι αμείλικτος με τον αδύναμο και δουλικά σιωπηλός απέναντι στον ισχυρό. Για κάθε έγκλημα έχει έτοιμη την καταδίκη του, αρκεί ο δράστης να μην είναι πολιτικός, ολιγάρχης ή άνθρωπος του συστήματος. Εκεί η οργή εξαφανίζεται, η γλώσσα δένεται και η υποκρισία περισσεύει. Έτσι η πραγματική διαφθορά μένει πάντα στο απυρόβλητο.

Υ.Γ2. Τα τελευταία χρόνια δολοφονήθηκαν στην Ελλάδα δύο δημοσιογράφοι, ο Σωκράτης Γκιόλιας και ο Γιώργος Καραϊβάζ, οι οποίοι είχαν ασχοληθεί με υποθέσεις διαφθοράς. Και οι δύο υποθέσεις παραμένουν ανεξιχνίαστες. Και στις δύο περιπτώσεις, υπουργός Προστασίας του Πολίτη ήταν ο Μ. Χρυσοχοΐδης.
Το 2021 έχασε επίσης τη ζωή του ο πρώην υπουργός Σήφης Βαλυράκης, ο οποίος είχε διατελέσει πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής για τη Siemens. Οι συμπτώσεις, από μόνες τους, δεν αποδεικνύουν τίποτα. Τα αναπάντητα ερωτήματα, όμως, παραμένουν.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ «Δυστυχώς για τον κ. Μητσοτάκη… οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια» (του Γιάννη Σαρακιώτη)