Το Εθνικό μας Δράμα: Βίσση ή Καρβέλας; (του Γιώργου Καρανάσιου)

Ο κόσμος καίγεται. Στη Γαλλία, μαθητές διαδηλώνουν για σχολεία που καταρρέουν, ελλείψεις καθηγητών και αίθουσες που ασφυκτιούν.

Στην Ισπανία, οι νέοι διεκδικούν ένα σπίτι που να μην κοστίζει μια περιουσία. Στο Βέλγιο, εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές αντιδρούν στις περικοπές και στην ακρίβεια.

Και εμείς;

Εμείς έχουμε το δικό μας εθνικό δίλημμα: Βίσση ή Καρβέλας;

Η χώρα μπορεί να έχει χίλια προβλήματα, αλλά κανένα δεν είναι τόσο επείγον όσο το επόμενο επεισόδιο του δημόσιου θεάματος.

Την ίδια ώρα, νέοι αναρωτιούνται αν θα βρουν σπίτι, αν θα επιβιώσουν με τον μισθό τους, αν θα μπορέσουν να σπουδάσουν χωρίς να εξαντλήσουν οικονομικά τις οικογένειές τους.

Πάνω από 400 επιτυχόντες δεν γράφτηκαν στο Πανεπιστήμιο Πατρών και περίπου 200 στα Ιωάννινα, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν αναφερθεί, με το οικονομικό βάρος να αποτελεί βασικό εμπόδιο. Παιδιά κερδίζουν μια θέση στο πανεπιστήμιο και χάνουν τη δυνατότητα να τη διεκδικήσουν στην πράξη.

Αλλά αυτά δεν πουλάνε. Δεν έχουν ίντριγκα, διάσημους πρωταγωνιστές και κουτσομπολιό.

Το κυριότερο;

Δεν βολεύουν την εξουσία. Όσο ο κόσμος κοιτάζει το θέαμα, τόσο λιγότερο κοιτάζει ποιος κυβερνά, τι κάνει και τι αφήνει πίσω του.

Στα σχολεία πέφτουν σοβάδες, η ακρίβεια τρώει τον μισθό πριν τελειώσει ο μήνας και το μέλλον της νέας γενιάς στενεύει. Αλλά αυτά δεν κάνουν αρκετό θόρυβο στις οθόνες. Δεν έχουν τηλεθέαση, ούτε βολικούς αντιπερισπασμούς.

Έτσι δουλεύει το κόλπο: λίγο θέαμα, λίγο κουτσομπολιό, λίγη στημένη αγανάκτηση και η πραγματικότητα στο περιθώριο.

Ο κόσμος τσακώνεται για τους πρωταγωνιστές του σόου, ενώ τα πραγματικά προβλήματα μένουν στη θέση τους. Και όταν η οργή ξεθυμάνει, όλα συνεχίζονται κανονικά.

Και το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης; Δεν χρειάζεται καν να μας πείσει ότι όλα πάνε καλά.

Αρκεί να μας κρατά απασχολημένους με κάθε λογής τηλεοπτικό σκουπίδι, την ώρα που τα πραγματικά προβλήματα συσσωρεύονται.

Γιατί η καλύτερη προπαγάνδα δεν είναι να σε πείσουν πως όλα πάνε καλά. Είναι να σε κάνουν να ξεχάσεις πόσο άσχημα πάνε. Και όσο εμείς κοιτάμε το θέαμα, εκείνοι ανεβάζουν την παράσταση και πληρώνουμε εμείς το εισιτήριο.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρευνα του ΕΚΠΑ δείχνει ότι ένας στους τέσσερις εφήβους θέλει να γίνει influencer. Δεν φταίνε τα παιδιά που ονειρεύονται αναγνωρισιμότητα.

Με τέτοια κοινωνικά πρότυπα, τι ακριβώς περιμένουμε;

Τους δείχνουμε καθημερινά πως δεν χρειάζεται να γνωρίζεις, αρκεί να φαίνεσαι, δεν χρειάζεται να έχεις κάτι να πεις, αρκεί να σε κοιτούν, δεν χρειάζεται να αλλάξεις τον κόσμο, αρκεί να γίνεις το θέμα του.

Η ουσία απαιτεί προσπάθεια. Η προβολή αρκεί να έχει σύνδεση στο διαδίκτυο.

Ύστερα κακίζουμε τη νεολαία και μιλάμε για αξίες. Εμείς στήνουμε τη βιτρίνα, και μετά απορούμε γιατί κανείς δεν κοιτάζει τι υπάρχει μέσα.

Στη Γαλλία, μαθητές από εύπορες περιοχές μοιράζονται εικόνες από σχολεία φτωχότερων συνοικιών: αρουραίοι στις αίθουσες, τρύπες στις οροφές, τουαλέτες με διαρροές. Δεν περιορίζονται όμως στην ανάρτηση. Κινητοποιούνται για τους συμμαθητές τους, διεκδικούν αξιοπρέπεια και ισότητα.

Ο κοινωνιολόγος Φαμπιέν Τρουόν εξυμνεί την «ωριμότητα και τη συνοχή» τους.

Εδώ βρίσκεται η διαφορά: δεν βλέπουν το πρόβλημα ως ξένο, επειδή δεν συμβαίνει στη δική τους αυλή.

Εμείς έχουμε μάθει να προσπερνάμε. Ένας σοβάς πέφτει, μια ανακοίνωση εκδίδεται, οι ευθύνες γίνονται μπαλάκι και η αγανάκτηση ξεθυμαίνει μέχρι να εμφανιστεί η επόμενη είδηση. Αν περισσέψει χρόνος, θα γράψουμε και μια οργισμένη ανάρτηση. Μετά, επιστροφή στην κανονικότητα.

Σε εκείνη την υπέροχη ελληνική κανονικότητα, όπου το απαράδεκτο γίνεται συνηθισμένο, το συνηθισμένο γίνεται ανεκτό και το ανεκτό βαφτίζεται «έτσι είναι τα πράγματα».

Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύουμε κάθε διαδήλωση, ούτε να θεωρούμε κάθε εξέγερση νίκη.

Χρειάζεται, όμως, να αναρωτηθούμε γιατί αλλού οι νέοι οργανώνονται για όσα απειλούν τη ζωή τους, ενώ εμείς συχνά εξαντλούμε την αντίδρασή μας σ' ένα σχόλιο και δυο λεπτά θυμού.

Αναρωτιόμαστε μετά γιατί τίποτα δεν αλλάζει.

Δεν μας ενοχλεί πια η σαπίλα. Μας ενοχλεί μόνο όταν η μυρωδιά της χαλάει τη βόλεψή μας. Μέχρι τότε, κάνουμε πως δεν βλέπουμε, δεν ακούμε, δεν καταλαβαίνουμε.

Μέχρι που η μπόχα φτάνει στην αυλή μας. Τότε ανακαλύπτουμε ξαφνικά ότι υπάρχει πρόβλημα.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Γ. Όταν τα μεγάλα προβλήματα απειλούν να ξεσηκώσουν την κοινωνία, επιστρατεύονται τα μικρά θεάματα, οι τεχνητές αντιπαραθέσεις και ο επικοινωνιακός θόρυβος. Το βλέπουμε συχνά στα ελληνικά ΜΜΕ, σε συνδυασμό με την επικοινωνιακή ετοιμότητα της κυβερνητικής προπαγάνδας, που επιχειρεί να καθορίσει την ατζέντα και να υπαγορεύσει τι θα συζητηθεί και τι θα αποσιωπηθεί. Και, ως επιστέγασμα, έρχονται οι δημοσκοπήσεις να προσδώσουν επίφαση επιβεβαίωσης.Η ουσία θάβεται κάτω από τον εντυπωσιασμό, οι ευθύνες χάνονται και η οργή εκτονώνεται σε λάθος κατεύθυνση. Δεν χρειάζεται να κρύψεις την αλήθεια, αν καταφέρεις να κάνεις τον κόσμο να κοιτάζει αλλού!

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Από τον θαυμασμό για την Ελλάδα στον σεβασμό της ανθρώπινης ζωής (του Νίκου Κουτσιανά)