Μπλόκο στη βραχυχρόνια μίσθωση στις πολυκατοικίες μετά από δικαστική απόφαση – «σταθμό»

Νέο πεδίο αντιπαράθεσης για καταλύματα τύπου Airbnb στις πολυκατοικίες ανοίγει δικαστική απόφαση που αναγνωρίζει στους παλαιούς κανονισμούς των κτιρίων τη δυνατότητα να μπλοκάρουν τη βραχυχρόνια μίσθωση, ακόμη και όταν δεν αναφέρουν ρητά τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες.

Η δικαστική απόφαση αφορά συγκεκριμένη πολυκατοικία και δεν επιβάλλει οριζόντια απαγόρευση της βραχυχρόνιας μίσθωσης σε όλα τα κτίρια, δημιουργεί όμως ένα ισχυρό εργαλείο για ιδιοκτήτες και διαχειριστές που επιδιώκουν να σταματήσουν τη λειτουργία διαμερισμάτων ως τουριστικών καταλυμάτων.

Με την απόφαση 2937/2026, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών έκανε εν μέρει δεκτή αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που είχε υποβάλει η διαχειρίστρια πολυκατοικίας, η οποία ήταν παράλληλα ιδιοκτήτρια διαμερίσματος στο ίδιο κτίριο. Απέναντί της βρισκόταν εταιρεία που εκμεταλλευόταν άλλο διαμέρισμα μέσω πλατφόρμας βραχυχρόνιων μισθώσεων.

Το δικαστήριο υποχρέωσε την εταιρεία να διακόψει την επαγγελματική χρήση του ακινήτου με το καθεστώς της βραχυχρόνιας μίσθωσης και να το χρησιμοποιεί αποκλειστικά ως κατοικία. Παράλληλα, όρισε χρηματική ποινή 1.000 ευρώ για κάθε περίπτωση παραβίασης της απόφασης.

Ο κανονισμός του 1970

Κρίσιμο ρόλο στην υπόθεση διαδραμάτισε, σύμφωνα με το newsit.gr, ο κανονισμός της πολυκατοικίας, ο οποίος είχε συνταχθεί το 1970 και προέβλεπε ότι τα διαμερίσματα προορίζονται για κατοικίες, απαγορεύοντας διαφορετικές χρήσεις και δραστηριότητες ξενοδοχειακού τύπου.

Παρότι την εποχή σύνταξης του κανονισμού δεν υπήρχαν οι πλατφόρμες Airbnb και Booking, το δικαστήριο έκρινε ότι η απουσία ονομαστικής αναφοράς στη βραχυχρόνια μίσθωση δεν σημαίνει ότι αυτή επιτρέπεται αυτομάτως.

Το σκεπτικό στηρίχθηκε στην αρχική πρόθεση των ιδιοκτητών να αποκλείσουν χρήσεις που μετατρέπουν τα διαμερίσματα σε τουριστικά καταλύματα, προκαλούν συχνή εναλλαγή επισκεπτών και επιβαρύνουν τη λειτουργία των κοινόχρηστων χώρων. Ο κανονισμός αντιμετωπίστηκε ως δεσμευτική συμφωνία μεταξύ των συνιδιοκτητών, η οποία εξακολουθεί να ισχύει και για τους επόμενους ιδιοκτήτες των ακινήτων.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το διαμέρισμα είχε καταχωριστεί από το καλοκαίρι του 2025 ως τουριστικό κατάλυμα, ενώ οι επισκέπτες διέμεναν συνήθως για χρονικά διαστήματα τριών έως πέντε ημερών.

Σύμφωνα με όσα πιθανολογήθηκαν κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, η συνεχής εναλλαγή ατόμων προκαλούσε θόρυβο στο διαμέρισμα και στους κοινόχρηστους χώρους, αυξημένη φθορά στις εγκαταστάσεις και ανησυχία για την ασφάλεια, λόγω της εισόδου αγνώστων στην πολυκατοικία.

Η απόφαση δεν σημαίνει ότι κάθε γενική αναφορά σε χρήση «κατοικίας» αρκεί σε όλες τις περιπτώσεις για να σταματήσει μια βραχυχρόνια μίσθωση και κάθε διαφορά θα εξετάζεται με βάση το ακριβές περιεχόμενο του κανονισμού, τις απαγορεύσεις που περιλαμβάνει και τον πραγματικό τρόπο εκμετάλλευσης του ακινήτου.

Ανοίγει, ωστόσο, τον δρόμο για νέες προσφυγές σε πολυκατοικίες με παλαιούς κανονισμούς που απαγορεύουν ξενοδοχειακές ή επαγγελματικές χρήσεις, καθώς η βραχυχρόνια μίσθωση μπορεί πλέον να κριθεί ότι εμπίπτει στους περιορισμούς αυτούς, ακόμη και χωρίς να κατονομάζεται ρητά.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Πάτρα: Μπήκε με αγροτικό σε αυλή σπιτιού, ανέβηκε στην καρότσα και άρχισε να πυροβολεί