Στοιχεία-σοκ από την ΕΛΣΤΑΤ: 896.000 νοικοκυριά στην Ελλάδα στο όριο της φτώχειας

Ιδιαίτερα ανησυχητική εικόνα για τις συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα αποτυπώνουν τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, την ώρα που η ακρίβεια στην ενέργεια και οι πληθωριστικές πιέσεις συνεχίζουν να δοκιμάζουν τα εισοδήματα.

Σύμφωνα με την έρευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης, η υλική και κοινωνική στέρηση αυξήθηκε στο 14,9% το 2025, από 14% το 2024, επιβεβαιώνοντας την επιδείνωση της καθημερινότητας για σημαντικό τμήμα του πληθυσμού. Πρόκειται για δείκτη που καταγράφει την αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών, όπως στέγαση, λογαριασμοί και πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας.

Η Ελλάδα παραμένει μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα υψηλότερα ποσοστά σοβαρής στέρησης, στοιχείο που αναδεικνύει το βάθος των κοινωνικών ανισοτήτων.

2,8 εκατ. πολίτες σε κίνδυνο φτώχειας ή αποκλεισμού
Το 2025, το 27,5% του πληθυσμού -περίπου 2,8 εκατομμύρια άτομα- βρέθηκε σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σημειώνοντας αύξηση σε σχέση με το 26,9% του προηγούμενου έτους.

Ιδιαίτερα ευάλωτα εμφανίζονται τα παιδιά, με το ποσοστό να φτάνει το 29,6%, καταγράφοντας σημαντική άνοδο. Η εξέλιξη αυτή εντείνει τις ανησυχίες για τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων ήδη από νεαρή ηλικία.

896.000 νοικοκυριά στο «κόκκινο»

Τα στοιχεία δείχνουν ότι 896.000 νοικοκυριά βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας, σε σύνολο περίπου 4,3 εκατομμυρίων. Τα μέλη των νοικοκυριών αγγίζουν σχεδόν τα 2 εκατομμύρια άτομα.

Το κατώφλι φτώχειας διαμορφώνεται στα 7.020 ευρώ ετησίως για ένα άτομο και στα 14.742 ευρώ για τετραμελή οικογένεια, επίπεδα που αναδεικνύουν τα στενά οικονομικά περιθώρια για μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Παιδιά, μονογονεϊκά νοικοκυριά και ενοικιαστές οι πιο εκτεθειμένοι

Ο κίνδυνος φτώχειας είναι σαφώς υψηλότερος:

• στα μονογονεϊκά νοικοκυριά (36,1%)
• σε οικογένειες με παιδιά
• σε όσους διαμένουν σε ενοικιαζόμενη κατοικία (30,6%)

Αντίθετα, χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται σε περιοχές με έντονη τουριστική δραστηριότητα, όπως η Αττική και τα νησιά, όπου η οικονομική δραστηριότητα δημιουργεί περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης.

Η εργασία δεν αρκεί πάντα

Αν και παρατηρείται μικρή μείωση στα νοικοκυριά με χαμηλή ένταση εργασίας (7,6%), τα δεδομένα δείχνουν ότι η εργασία δεν αποτελεί πάντα ασπίδα απέναντι στη φτώχεια.

Ο κίνδυνος φτώχειας για εργαζόμενους:

• 9,1% για πλήρη απασχόληση
• 21,4% για μερική απασχόληση

Το εύρημα αυτό επιβεβαιώνει την ύπαρξη των λεγόμενων «εργαζόμενων φτωχών».

Καθοριστικός ο ρόλος της εκπαίδευσης

Η εκπαίδευση λειτουργεί ως βασικός παράγοντας προστασίας:

• 29,9% κίνδυνος για χαμηλή εκπαίδευση
• 7,1% για τριτοβάθμια εκπαίδευση

Την ίδια στιγμή, οι κοινωνικές μεταβιβάσεις αποδεικνύονται κρίσιμες, μειώνοντας το ποσοστό φτώχειας κατά 24,3 ποσοστιαίες μονάδες συνολικά. Χωρίς αυτές, σχεδόν ο μισός πληθυσμός θα βρισκόταν κάτω από το όριο φτώχειας.

Σοβαρές στερήσεις στην καθημερινότητα

Τα στοιχεία αποτυπώνουν με σαφήνεια την πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά:

• 41,6% των φτωχών δεν εξασφαλίζει επαρκή διατροφή κάθε δεύτερη ημέρα
• 82,5% δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά ούτε μία εβδομάδα διακοπών
• 66,6% δυσκολεύεται να πληρώσει βασικούς λογαριασμούς
• 35,9% δεν έχει επαρκή θέρμανση τον χειμώνα

Παράλληλα, η στέγαση αποτελεί βασική πηγή πίεσης, με το 26,4% του πληθυσμού να δηλώνει σημαντική οικονομική επιβάρυνση.

Πρόσβαση σε υγεία και ποιότητα ζωής

Ανησυχητικά είναι και τα στοιχεία για την υγεία:

• 21,5% δεν έλαβε αναγκαία ιατρική φροντίδα
• 30,5% δεν προχώρησε σε οδοντιατρική θεραπεία

Οι λόγοι σχετίζονται κυρίως με οικονομικές δυσκολίες, καθυστερήσεις στο σύστημα και γεωγραφικά εμπόδια.

Παρά την εικόνα αυτή, το 62% δηλώνει αρκετά ικανοποιημένο από τη ζωή του, αν και τα ποσοστά δυσαρέσκειας παραμένουν αισθητά υψηλότερα μεταξύ των οικονομικά ασθενέστερων.

Η μεγάλη εικόνα

Τα δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ επιβεβαιώνουν ότι η φτώχεια στην Ελλάδα δεν αποτελεί απλώς στατιστικό μέγεθος, αλλά μια σύνθετη κοινωνική πραγματικότητα που επηρεάζει εκατομμύρια πολίτες. Η αύξηση των δεικτών στέρησης, η πίεση στο διαθέσιμο εισόδημα και οι έντονες ανισότητες διαμορφώνουν ένα περιβάλλον που θέτει σε δοκιμασία την κοινωνική συνοχή, με την αντιμετώπιση του φαινομένου να παραμένει βασική πρόκληση για τα επόμενα χρόνια.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ «Κουμπαράς» για τα παιδιά: Ποιοι θα μπορούν να τον «ανοίγουν», πού θα επενδύονται τα χρήματα, πότε θα μπορεί κανείς να τα «σηκώσει»