Άλλο ένα μαγαζάκι κλείνει στη Λαμία - "Αντίο Ανδρούτσου αγάπη μου..."

Αντίο Ανδρούτσου αγάπη μου.
-------------------
Ήρθε κι αυτή η ώρα.

Ήρθε η ώρα που θα κλείσω το μαγαζάκι μου στην οδό Ανδρούτσου και θα ακολουθήσω τα χνάρια των υπόλοιπων ελεύθερων επαγγελματιών της Λαμίας. Η απόφασή μου δεν έχει παρθεί εν βρασμώ ψυχής, αλλά μετά από ήρεμη σκέψη. Γιατί εκτός από καλλιτέχνις, είμαι και ρεαλίστρια. Πώς ισορροπείς το συναίσθημα με μία φαινομενικά ψυχρή απόφαση θα μου πεις. Είναι απλό. Το συναίσθημα είναι η σημαία μου σε ό,τι κι αν έχω κάνει στη ζωή μου, αρκεί αυτό να εξαρτάται από εμένα την ίδια. Αλλά πόσο αφελής ήμουν να πιστέψω ότι μόνο εγώ είχα τον έλεγχο αυτού που κάνω. Δεν υπολόγισα σωστά το κρατικό νταβατζιλίκι και την δημοτική αδιαφορία, έναν συνδυασμό θανατηφόρο για μικρές πόλεις σαν τη Λαμία μας.

Επειδή κάθε τέλος πρέπει να έχει κι έναν επίλογο κι επειδή έχω μάθει να πληρώνω αυτά που χρωστάω χωρίς να περιμένω να λάβω αυτά που οι άλλοι μου χρωστούν, όπως λέει και το γνωστό ρουφιανάκι ο κύριος Φέισμπουκ, ορίστε μερικά life events της οδού Ανδρούτσου.

Στα εννιά χρόνια που έχω το μαγαζάκι μου εδώ έχουν γίνει τα εξής:
● προσθήκη φωτισμού τον δεύτερο χρόνο (πέντ' έξι λάμπες, δεν χωράνε κι άλλες στο συγκλονιστικό μήκος των 100-150 μέτρων αυτής της "λεωφόρου" που ονομάζεται Ανδρούτσου)
● γκρέμισμα δύο ετοιμόρροπων τοίχων τον έβδομο χρόνο (τί να κάνεις, δεν λέγανε κι αυτοί να πέσουν από μόνοι τους να τελειώνει η υπόθεση)
● προστέθηκαν τρία καλαθάκια απορριμάτων στον πεζόδομο (απρόσμενη χαρά αυτή, για να λέμε και του στραβού το δίκιο)
● τί, περίμενες να δεις κι άλλα; (δεν είμαστε με τα καλά μας)

Επιπρόσθετα, στα εννιά χρόνια που έχω το μαγαζάκι μου εδώ:
● ουδέποτε έγινε οποιαδήποτε επιδιόρθωση του πλακόστρωτου (να μην ξεχνάμε την ανεπανάληπτη ανάπλαση της Πλατείας Πάρκου σε Κρανίου Τόπο και την τότε αντικατάσταση των κυβόλιθων όλων των πεζοδρόμων του κέντρου της Λαμίας - εκτός της "λεωφόρου" Ανδρούτσου)
● κατα καιρούς, δημοτικοί επισκέπτες και καλοθελητές συζητούσαν για παγκάκια, ζαρντινιέρες και άλλα όμορφα διακοσμητικά (απ' ότι κατάλαβα αργότερα, τα παραπάνω μαζί με κάτι κουβάδες χρώματα που θα άσπιζαν τους τοίχους και τα σκαλοπάτια της Ναυαρίνου, αναμενόταν να βγάλουν πόδια και να έρθουν από μόνα τους στη γειτονιά μας)
● τα τρία καλαθάκια απορριμάτων έγιναν δύο, ύστερα ένα, και μία ωραία μέρα σαν την σημερινή πριν από έναν χρόνο, βάρεσε σκασιαρχείο και το τρίτο (γνωστοποίηση: κλείνοντας το μαγαζί μου, θα αφήσω εδώ μία γλάστρα η οποία μετά απο τοπική δημοσκόπηση εκτελεί έτσι κι αλλιώς, εδώ και καιρό, χρέη σκουπιδιάρη).

Για να είμαι δίκαιη, οφείλω να προσθέσω ότι οι δημοτικοί φορείς μας έκαναν την τιμή και οι οδοκαθαριστές, εδώ και τρία-τέσσερα χρόνια όντως τιμούν με την παρουσία τους την ένδοξη "λεωφόρο" μας.

Έριξα τους υπότιτλους, έδωσα και τα credits ως είθισται, δεν γίνεται να μην προσθέσω και την ανάλογη μουσική υπόκρουση, που στην δική μου περίπτωση είναι ο Μάνος να τραγουδάει ανάλαφρα και χαρωπά τον Μέρμηγκα. Το αφιερώνω σε όλους τους διοικούντες, άνω, κάτω, πλαγίως και προ πάντων διαγωνίως.

Την αγάπη μου σε όλους, το ευχαριστώ μου σε όσους στηρίξαν και αγάπησαν το μαγαζάκι μου και τον σεβασμό μου σε ελάχιστους ιθύνοντες και λατρο-χειραψάκηδες.

Αριβεντέρτσι παιδιά.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Λαμία: Απολογήθηκαν ακόμη πέντε νεαροί για το επεισόδιο με την αρπαγή σε Αγία Μαρίνα και Στυλίδα