Ο θάνατος ως κανονικότητα (του Γιώργου Καρανάσιου)

Δεν ζούμε σε μια χώρα όπου απλώς «συμβαίνουν κακά πράγματα». Ζούμε σε μια χώρα όπου το κακό έχει μετατραπεί σε μέθοδο και το «ατύχημα» σε επίσημη γλώσσα.

Ό,τι σκοτώνει στην παραγωγή βαφτίζεται τεχνικό ζήτημα, ό,τι σκοτώνει στην πολιτική ονομάζεται ανθρώπινο λάθος και ό,τι σκοτώνει μέσω της εξουσίας χαρακτηρίζεται αναπόφευκτο. Έτσι καθαρίζει το λεξιλόγιο, όχι η πραγματικότητα.

Η εξουσία δεν αιφνιδιάζεται. Με το επικοινωνιακό και καλοπληρωμένο επιτελείο της γνωρίζει, προβλέπει και προετοιμάζεται.

Ξέρει ότι θα συμβεί και φροντίζει να μιλήσει πριν ερευνηθεί, να καθησυχάσει πριν αποδειχθεί, να μετρήσει αριθμούς πριν ακουστούν ονόματα. Δεν φοβάται την αλήθεια, φοβάται τη στιγμή που θα ειπωθεί δυνατά.

Γι’ αυτό και μετατοπίζει πάντα το ερώτημα: όχι τι έγινε, αλλά ποιοί και πώς το λένε. Οι έλεγχοι δεν αποτυγχάνουν, εκτελούν τον ρόλο τους. Οι υπηρεσίες δεν ασφυκτιούν τυχαία, έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε η ευθύνη να διαχέεται μέχρι να εξαφανιστεί. Στο τέλος μένει ένας ένοχος-φάντασμα: ο Κανένας… ή, αν χρειαστεί, ο διαχρονικός Χατζηπετρής.

Όταν πέντε γυναίκες καίγονται στη νυχτερινή βάρδια, το κράτος σπεύδει να μας εξηγήσει τι δεν είναι: δεν είναι έγκλημα. Γιατί το έγκλημα προϋποθέτει δράστη.

Εδώ όμως υπάρχει σχέδιο. Ένα σχέδιο που απαιτεί φθηνή εργασία, σιωπή, ανύπαρκτους ελέγχους και μια κοινωνία εκπαιδευμένη να θεωρεί φυσιολογικό οι μητέρες να δουλεύουν τη νύχτα για να αντέχουν την ημέρα. Η ζωή κοστολογείται, η φροντίδα δεν αναγνωρίζεται, η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση.

Γι’ αυτό δεν βρέθηκε λέξη. Γιατί αν λεγόταν «δολοφονία», θα έπρεπε να ειπωθεί και ποιος δολοφονεί.

Και δεν είναι ένας. Είναι υπογραφές, παραλείψεις, κανονικότητες. Είναι κρυφές δεξαμενές, μυρωδιές που αγνοήθηκαν, συστήματα που «δεν λειτουργούσαν» και βεβαιώσεις ότι «όλα ήταν εντάξει».

Η εξουσία δεν χρειάζεται χονδροειδή ψέματα. Της αρκεί να μιλά νωρίς και με σχέδιο. Να εμφανίζεται ως γνώστης πριν υπάρξει γνώση.

Η αλήθεια, όταν έρθει αργά, μοιάζει με λεπτομέρεια. Και τότε η μνήμη γίνεται επιλεκτική: άλλοι νεκροί τιμώνται στη Θεσσαλονίκη, άλλοι, στα Τρίκαλα, ενοχλούν κυβέρνηση, Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο, πρόεδρο ΓΣΕΕ και λοιπούς θεσμούς.

Σ’ αυτή τη χώρα δεν μας κυβερνούν ανίκανοι. Μας κυβερνούν πρόθυμοι διαχειριστές, τοποθετημένοι στη βιτρίνα της πολιτικής από οικονομικά συμφέροντα - ιδιοκτήτες χώρας, που θεωρούν τον θάνατο αποδεκτό κόστος και την αλήθεια πρόβλημα διαχείρισης.

Και όσο το αποκαλούμε «ατυχία», θα συνεχίσει να λειτουργεί ακριβώς όπως σχεδιάστηκε: ήσυχα, αποτελεσματικά, θανατηφόρα.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Γ.1. Σύμφωνα με δημοσιεύματα:
– Η «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» παρουσίασε αύξηση κερδοφορίας 52% το 2024, με πέντε ανθρώπινες ζωές λιγότερες το 2026.
– Υπόγειος χώρος φέρεται αδήλωτος στην Πολεοδομία (έγγραφο 2018).
– Υπήρχαν καταγγελίες εργαζομένων εδώ και χρόνια για διαρροές.
– Τοπικοί βουλευτές και αυτοδιοικητικοί παράγοντες φέρονται ενήμεροι.
– Ερωτήματα παραμένουν για παράνομες αποθήκες καυσίμων και τον τρόπο λειτουργίας του εργοστασίου.

Υ.Γ.2. Ρουμανικά ΜΜΕ αναφέρουν ανίχνευση ναρκωτικών ουσιών στο αίμα του οδηγού του μίνι βαν που μετέφερε φιλάθλους του ΠΑΟΚ.

Υ.Γ.3. Το Κοινοβούλιο τήρησε ενός λεπτού σιγή τόσο για τα θύματα στα Τρίκαλα όσο και για τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ.
Δεν υπάρχει, έως σήμερα, δημόσια καταγεγραμμένη δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας ή του Αρχιεπισκόπου για το δυστύχημα στη «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Λίγο πριν όλα αλλάξουν (του Αργύρη Αργυριάδη)