Παραμιλητό (του Χρήστου Τσουράκη)

ΠΑΡΑΜΙΛΗΤΟ

Συλλογίζομαι εσχάτως
Να ’μουν κρίκος απ’ το κράτος
Με υπογραφή και λόγο
Και μασέλες για να τρώγω.

Να ’χα πόστο με ραχάτι
Κι αρχηγός μες στο παλάτι
Τύφλα να ’χουνε τα χρόνια
Τα πουλιά και τα παγώνια.

Θα ’χα ανέβει σ’ άλλη τάξη
Μ’ αλεξίσφαιρο αμάξι
Κι άσε το λαό να σκούζει
Στου ιδρώτα το τζακούζι.

Να μου φέρνουνε στο πιάτο
Το λαγό με το στιφάτο
Και να είμαι εν συντομία
Με οφσόρ στην Ελβετία.

Δίπλα να ’χω μια μικρούλα
Για του ποντικού τα ούλα
Άλλη να ’χω στην κουζίνα
Και τη νόμιμη βιτρίνα.

Στα γραφεία τα πιτσούνια
Σαν λαχταριστά μαντζούνια
Να προτάσσουνε τα στήθια
Σ’ όλα μου τα κοτορνίθια.

Σαλεμένος και φευγάτος
Κι όμως στ’ όνειρο χορτάτος
Κι αφού λείπουν τα καρβέλια
Μου χορεύουν τα κουρέλια.

Δεν εργάστηκα ποτέ μου
Μια ζωή στον καναπέ μου
Έχω πάει και στο Νταβός
Για να πάω πρωθυπουργός.

Να καλύψω τον.. απόντα
Γιατί… έχω τα προσόντα.

Λαμία 24/01/2026
Χ.Τ ο Βιτ’λιώτης

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ «Το σοκ εντιμότητας ως όρος κοινωνικής επιβίωσης»