Οι Θεομπαίχτες της λίστας Επστάιν σε νέο θαύμα στο Οβάλ Γραφείο! (του Γιώργου Καρανάσιου)

Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία δεν γράφεται, σατιρίζεται από μόνη της. Και τότε εμφανίζεται ο άνθρωπος που κάνει τη σάτιρα περιττή: ο Ντ. Τραμπ.

Το τελευταίο επεισόδιο του μεγάλου αμερικανικού θεάτρου εκτυλίχθηκε στο φημισμένο Οβάλ Γραφείο. Εκεί όπου κάποτε συζητούσαν για πολέμους, οικονομικές κρίσεις, διεθνείς ισορροπίες και για Μονικες... τώρα στήθηκε μια σκηνή μεταφυσικής κωμωδίας.

Πάστορες, θεοκήρυκες, αυτόκλητοι διαχειριστές του ουρανού, περικύκλωσαν τον Τραμπ, άπλωσαν τα χέρια τους πάνω του σαν να προσπαθούν να φορτίσουν με μπαταρία έναν χαλασμένο πολιτικό μετασχηματιστή και άρχισαν να προσεύχονται.

«Πατέρα, δώσε στον πρόεδρό μας σοφία και καθοδήγηση».

Η σκηνή έχει κάτι βαθιά συγκινητικό. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της θεολογίας που ζητείται δημόσια θαύμα απελπισίας: επιφοίτηση σοφίας με απευθείας σύνδεση!

Έτσι, στη μέση στέκεται ο μεγάλος «εκλεκτός», που πιστεύει ότι η Ιστορία είναι τηλεοπτικό σόου και ότι η αλήθεια είναι κάτι που μπορείς ν' αλλάξεις όπως αλλάζεις γραβάτα.

Γύρω του, οι εκπρόσωποι του Θεού κατά δήλωσή τους που ψιθυρίζουν προσευχές με τη σοβαρότητα ανθρώπων που θεωρούν ότι ο Δημιουργός του Σύμπαντος ασχολείται προσωπικά με την πολιτική καριέρα του κάθε Τραμπ.

Αν υπάρχει πράγματι θεϊκή παρέμβαση σ' αυτή την ιστορία, πιθανότατα είναι το γεγονός ότι ο ουρανός άνοιξε από τα γέλια.

Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι η γελοιότητα της σκηνής. Είναι η υποκρισία που την περιβάλλει. Τα ίδια δυτικά μέσα ενημέρωσης που κάθε τρεις και λίγο καταγγέλλουν το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν ως μεσαιωνικό σκοταδισμό, αντιμετωπίζουν την αμερικανική εκδοχή του ίδιου φαινομένου με αξιοθαύμαστη κατανόηση.

Εκεί οι ιερωμένοι είναι επικίνδυνοι φανατικοί. Εδώ είναι «πνευματικοί ηγέτες». Εκεί είναι θεοκρατία. Εδώ είναι δημοκρατία με πίστη. Η διαφορά, προφανώς, είναι γεωπολιτική.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, εμφανίζονται και στρατιωτικοί διοικητές να εξηγούν ότι ο Τραμπ είναι χρισμένος από τον Χριστό. Δηλαδή έχουμε πλέον επίσημη θεϊκή πιστοποίηση. Ο άνθρωπος που πέρασε δεκαετίες πουλώντας ουρανοξύστες, καζίνο και τηλεοπτικές ατάκες ανακηρύσσεται ξαφνικά όργανο της θείας πρόνοιας.

Με απλά λόγια: ό,τι κάνει είναι θεϊκό σχέδιο.
Πόλεμος; Θεϊκό σχέδιο.
Επεμβάσεις; Θεϊκό σχέδιο.
Γεωπολιτική πίεση; Θεϊκό σχέδιο.

Και αν κάποιος φτωχός στρατιώτης πεθάνει στην πορεία, να μην ανησυχούμε. Έπεσε για τον Θεό. Είναι μια ιδέα που θυμίζει κάτι που η Δύση καταγγέλλει διαρκώς αλλού.

Αλλά όταν η ίδια κάνει το ίδιο πράγμα, ξαφνικά αλλάζει λεξιλόγιο. Εκεί λέγεται τζιχάντ. Εδώ λέγεται αποστολή.

Η ιστορία φυσικά δεν ξεκίνησε με τον Τραμπ. Το 2003 ο Τζ. Μπους ανακοίνωσε την εισβολή στο Ιράκ και χρησιμοποίησε τη λέξη «σταυροφορία». Το αποτέλεσμα ήταν περίπου ένα εκατομμύριο νεκροί πολίτες.
Αλλά οι λέξεις έχουν την ιδιότητα να απολυμαίνουν τα εγκλήματα. Όταν λες «σταυροφορία», η σφαγή αποκτά μεταφυσικό άρωμα.

Στην πραγματικότητα, ο Θεός δεν έχει καμία σχέση μ' όλα αυτά. Οι πόλεμοι γίνονται για πολύ πιο γήινους λόγους: πετρέλαιο, χρήμα, ισχύ. Απλώς δεν μπορείς να πεις στον κακομοίρη στρατιώτη να πάει να σκοτωθεί για να αυξηθούν τα κέρδη κάποιων εταιρειών. Είναι κάπως αντιαισθητικό.

Οπότε του δίνεις μια πιο ποιητική εξήγηση. Του δίνεις Θεό. Εσύ παίρνεις τα κέρδη. Εκείνος παίρνει τον παράδεισο. Κάπως έτσι λειτουργεί εδώ και αιώνες το πιο κυνικό συμβόλαιο της Ιστορίας.

Η παράσταση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα όταν εμφανίζονται διπλωμάτες να μοιράζουν τη Μέση Ανατολή με θεολογικά επιχειρήματα.

Ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ εξηγεί δημοσίως, ότι η περιοχή ανήκει στους Εβραίους, επειδή λέει τους την έδωσε ο Θεός πριν τρεις χιλιάδες χρόνια. Και μάλιστα μια περιοχή που εκτείνεται από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη ποταμό. Δηλαδή περίπου όλη τη Μέση Ανατολή.

Αν αυτό δεν είναι τολμηρή θεολογική κτηματογράφηση, τότε τι είναι;

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι στον πλανήτη υπάρχουν αρκετοί ακόμη θεοί και αρκετά δισεκατομμύρια άνθρωποι που δεν συμμετείχαν σε αυτή τη συμφωνία ακινήτων με τον ουρανό. Αλλά τέτοιες λεπτομέρειες δεν σταματούν τις αυτοκρατορίες.

Γιατί η αμερικανική εκδοχή αυτής της θεολογικής γεωπολιτικής έχει βαθιές ρίζες. Ονομάζεται "Manifest Destiny", η πεποίθηση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν θεϊκή αποστολή να επεκταθούν και να κυριαρχήσουν. *

Μια θαυμάσια ιδέα: παίρνεις την απληστία, την ντύνεις με θρησκευτικό μανδύα και ξαφνικά γίνεται θεϊκή πρόνοια. Έτσι οι αυτοκρατορίες μετατρέπονται σε ιεραποστολές και οι πόλεμοι σε ηθικές αποστολές.

Και κάπου εδώ στη μέση αυτής της θεολογικής φάρσας, στέκεται ο Τραμπ ο άνθρωπος που κατάφερε να μετατρέψει την πολιτική σε κακόγουστο τσίρκο και τη θρησκεία σε σκηνικό τηλεοπτικού επεισοδίου.

Το τραγικό δεν είναι ότι υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί. Η Ιστορία εξάλλου ήταν πάντα γεμάτη από αυτούς. Το τραγικό είναι ότι υπάρχουν πάντα και οι πρόθυμοι θεομπαίχτες που τους παρουσιάζουν ως εκλεκτούς του Θεού.

Έτσι ο κόσμος συνεχίζει να επαναλαμβάνει την ίδια παλιά ιστορία: άνθρωποι που μιλούν εξ ονόματος του Θεού, ενώ στην πραγματικότητα μιλούν εξ ονόματος της εξουσίας.

Ίσως τελικά ο μόνος που δεν συμμετέχει σ' όλη αυτή τη φάρσα είναι ο ίδιος ο Θεός αν...

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

* Το "Manifest Destiny" (Έκδηλο Πεπρωμένο) ήταν η πεποίθηση - δικαιολογία τον 19ο αιώνα ότι οι ΗΠΑ ήταν θεϊκά προορισμένες να επεκταθούν σε όλη τη Βόρεια Αμερική, από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό Ωκεανό.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Επιπτώσεις και Στρατηγικές Επιλογές για την Ελλάδα