Η αχλαδιά (του Χρήστου Τσουράκη)

Η ΑΧΛΑΔΙΑ

Φόβος η πρώτη μας κραυγή
Στην αγκαλιά του κόσμου
Με κλάμα για την αλλαγή
Στου πάρε και στου δως μου

Μην και ξεχάσει η αυγή
Τα φώτα της ν’ ανάψει
Τρέμει τ’ ανθρώπου η ψυχή
Και πάει κερί να κάψει.

Κλαίει από φόβο κι η βροχή
Μην βρει πάνω σε πέτρα
Τα δέντρα τρέμουνε στη γη
Μην καταντήσουν τέφρα.

Και το ποτάμι το μακρύ φοβάται που θα πάει
Στη θάλασσα αν θα χαθεί ποιον θε να ξεδιψάει;

Ν’ αλλάξεις δρόμο στη ζωή
Το ρίσκο θέλει μάχη
Μα… δίχως τέλος και μια αρχή
Ιθάκη δεν υπάρχει.

Φόβος ν’ ανοίξει κι η καρδιά
Μην μας χωθεί το φίδι
Κουμπώσαμε την αγκαλιά
Σαν το κλεισμένο μύδι.

Φόβος το τρένο γιώτα χι
Μην έρθει και σε πάρει
Κι αν τους ρωτήσεις το γιατί
Θ’ ακούσεις έχεις χάρη...

Θάνατος είν’ η αλλαγή το ξέρουνε κι οι πάγοι
Κι η αχλαδιά ακλάδευτη αχλάδια δεν παράγει.

Λαμία 07/03/2026
Χ.Τ ο Βιτ’λιώτης

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ «Το σοκ εντιμότητας ως όρος κοινωνικής επιβίωσης»