Μια τοιχογραφια στην οδό Θεσσαλονίκης για τους ανθρώπους που πάλεψαν με τον καρκίνο

Το πένθος είναι μια ύψιστη μορφή αγάπης. Και θα μπορούσε να έχει και χρώματα.

Ο καλλιτέχνης Tristan Eaton απο το L.A. και η συνεργάτις και φίλη του, η καλλιτέχνις Ιωάννα Λουπασάκη απο το Βερολίνο, επισκέφθηκαν την Αθήνα για να δημιουργήσουν μια μοναδική τοιχογραφία εμπνευσμένη και αφιερωμένη σε όλους όσοι πάλεψαν με την ασθένεια του καρκίνου.

Η επιφάνεια στην οποία υλοποιήθηκε η τοιχογραφία είναι στην οδό Θεσσαλονίκης, σε έναν χώρο όπου η UrbanAct επιμελείται και υλοποιεί συμμετοχικές δημόσιες τοιχογραφίες με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.

Όπως αναφέρει η Ιωάννα Λουπασάκη, «το συγκεκριμένο πρότζεκτ εμπνέεταιαπόμιαπροσωπικήιστορία,βίωμαπένθουςκαιαγάπηςμε την απώλεια της αδερφής μου Αγγελικής. Ηθέση που επιλέχτηκε να γίνει η τοιχογραφία είναι site-specific, στηνευρύτερηπεριοχήτουΚεραμεικού,του αρχαιότερου νεκροταφείου τωνΑθηνών. Είναιμιαπροσπάθεια σύνδεσης του αρχαίου μας πολιτισμού με τη σύγχρονη τέχνη μέσα από τον κοινόπαρονομαστήτηςέκφρασηςτουπένθους.

Πενθώ σημαίνει και χρώματα, σημαίνει και χαμογελώ, συνδέομαι, ζωγραφίζω στον τοίχο και κοιτάζω τον κόσμο ξανά. Σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα κομμάτιατης Αθήνας ας είναι αυτό το σημείο όπου οι περαστικοί θα σταματήσουν για να αφουγκραστούν μια άλλη μορφή της Μνήμης και ίσως να συνδεθούν και με δικά τους βιώματα. Ένα πένθος ορατό, ανάμεσα μας. Που δεν το προσπερνάμε, αλλά το βλέπουμε και το ενσωματώνουμε. Ένα πένθος αλλιώς».

Πενθώ σημαίνει και χρώματα, σημαίνει και χαμογελώ, συνδέομαι, ζωγραφίζω στον τοίχο και κοιτάζω τον κόσμο ξανά. Σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα κομμάτιατης Αθήνας ας είναι αυτό το σημείο όπου οι περαστικοί θα σταματήσουν για να αφουγκραστούν μια άλλη μορφή της Μνήμης και ίσως να συνδεθούν και με δικά τους βιώματα. Ένα πένθος ορατό, ανάμεσα μας.

Στόχοςτου πρότζεκτ είναι να αποτυπωθεί μιαάλληέκφρασητουπένθους,πιοορατή,πολύχρωμη, ως κομμάτιτηςκαθημερινότητας μας, της ζωής, όπου ο καθένας μπορεί να συνδεθεί με τις σκέψεις του και τηνενέργειάτου.Τοπένθος, άλλωστε, θαμπορούσεναπροσομοιάζειμιαπόλη.Γκρι,τσιμέντοακανόνιστος θόρυβος,νέφος που σε αποξενώνουν.Κάποιες άλλες στιγμές η ζεστασιά τωνανθρώπωντης,οιμουσικές καιταχαμόγελα,ηιστορίατης,οπολύχρωμοςπληθυσμός της που σε ξανασυνδέουν. Μια χαρμολύπη.

Ο Tristan Eaton χρησιμοποιεί τη ζωγραφική, το γκραφίτι, το σκίτσο, τοκόμικ πάνω σε καμβάδες,σε παιχνίδια και κυρίως σε τοίχους μικρούς και μεγάλους παγκοσμίως.Εμπνέεται από γεγονότα ιστορικά, πολιτικά, περιβαλλοντικά, κοινωνικά. Πρόσφατες τοιχογραφίες του αφορούν τον πόλεμο της Ουκρανίας, τη μαζική δολοφονία στο δημοτικό σχολείο του Τέξας,muralsγιατουςανθρώπουςπουχάθηκαναπότονκορωνοϊό, γιατοκίνημαBlacklivesmatter,για την ευαισθητοποίηση για την κλιματική αλλαγή.

Οι τοιχογραφίες του διακοσμούν απόμεγάλα κτίρια στη Νέα Υόρκη μέχρι φαβέλες της Βραζιλίας. Εμπνέεται όμως και από τονανθρώπινο πόνο που βρίσκεται γύρω μας. Στόχος του είναι η τέχνη να είναι ορατή για όλους και νααποτελείσημείοσύνδεσηςκαιπεραιτέρωσκέψης.

Για το συγκεκριμένο έργο ο Tristan Eaton προσπάθησε μέσααπότη μορφή της Αγγελικής και με την πολυπλοκότητα των χρωματικών συνδυασμών που χρησιμοποιεί να δημιουργήσει ένα πολύχρωμο τόπο μνήμης για τους καθημερινούς αφανείς ήρωες που πάλεψαν με τον καρκίνο και νικήθηκαν και για όλους αυτούς που τους συνόδεψαν και έμειναν πίσω να πενθούν. Γιατί ουσιαστικά η αγάπη είναι αυτό που πάντα έχουμε και μένει. Το πένθος είναι μια ύψιστη μορφή αγάπης. Και θα μπορούσε να έχει και χρώματα.