Ιστορικές Ελληνικές Ανατροπές σε Παγκόσμια Τουρνουά: Ποδόσφαιρο και Μπάσκετ

Σήμερα, αυτό το πάθος ζει και στο ποδόσφαιρο συλλόγων, με το Champions League στοιχημα στο Betsson να είναι η πρώτη επιλογή για όσους θέλουν να παρακολουθούν τις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές με ένα στοίχημα στο παιχνίδι.

Από ένα ηλιόλουστο καλοκαίρι στην Πορτογαλία μέχρι ένα καυτό γήπεδο στην Ιαπωνία, οι Έλληνες αθλητές χάρισαν δύο από τις πιο συγκλονιστικές ανατροπές που έχει δει ποτέ ο κόσμος στα δύο μεγαλύτερα ομαδικά αθλήματα του πλανήτη.

Το Πειρατικό Σαλπάρει: Euro 2004

Πριν καν κλοτσηθεί η μπάλα στην Πορτογαλία, τα στοιχηματικά γραφεία είχαν ήδη διαγράψει την Ελλάδα. Αποδόσεις 150 προς 1 για την κατάκτηση του τίτλου έλεγαν από μόνες τους τα πάντα. Η Εθνική είχε συμμετάσχει μόλις σε ένα προηγούμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, το 1980, και τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν σε μεγάλο βαθμό χαμένα στην ανωνυμία. Το Μουντιάλ του 1994 είχε τελειώσει άδοξα: τρεις αγώνες, τρεις ήττες, μηδέν γκολ. Κανείς δεν περίμενε κάτι διαφορετικό αυτή τη φορά.

Και τότε ήρθε ο Ότο Ρεχάγκελ. Ο Γερμανός προπονητής μεταμόρφωσε την ομάδα σε κάτι πειθαρχημένο, σκληροτράχηλο και τακτικά ασφυκτικό. Η Ελλάδα του δεν έπαιζε ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά έπαιζε αποτελεσματικό ποδόσφαιρο. Συμπαγείς αμυντικές γραμμές, αδυσώπητη πίεση και ψυχρό αντεπιτιθέμενο παιχνίδι την έκαναν εφιάλτη για κάθε αντίπαλο. Οι κριτικοί το αποκαλούσαν αντι-ποδόσφαιρο. Οι παίκτες το αποκαλούσαν νίκη.

Ο πρώτος αγώνας έδωσε τον τόνο. Στο Πόρτο, η Ελλάδα αντιμετώπισε τη φιλοξενούσα χώρα, την Πορτογαλία, ένα από τα φαβορί του τουρνουά, και κέρδισε 2-1. Ο Γιώργης Καραγκούνης σκόραρε από τα 25 μέτρα και ο Άγγελος Μπασινάς μετέτρεψε πέναλτι σε γκολ. Η Ευρώπη έμεινε άφωνη. Στη συνέχεια η Ελλάδα εξόντωσε τους πρωταθλητές κόσμου και Ευρώπης, τη Γαλλία, στα προημιτελικά με μια μοναδική κεφαλιά του Χαριστέα. Η Τσεχία έπεσε στα ημιτελικά. Και στον τελικό, ήταν πάλι Ελλάδα εναντίον Πορτογαλίας.

Στις 4 Ιουλίου 2004, στη Λισαβόνα, ο Άγγελος Χαριστέας σηκώθηκε να υποδεχτεί ένα κόρνερ και κεφάλωσε τη μπάλα στα δίχτυα της Πορτογαλίας. Ένα γκολ. Η πιο απίθανη ιστορία στην ιστορία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος είχε ολοκληρωθεί. Η Πορτογαλία έγινε η πρώτη φιλοξενούσα χώρα που έχανε τελικό Ευρωπαϊκού και η Ελλάδα, που είχε ξεκινήσει ως outsider, το είχε κατακτήσει.

Ο αμυντικός Νίκος Νταμπίζας το είπε απλά: «Είναι κάτι πολύ σπάνιο και δεν νομίζω ότι μπορεί να ξανασυμβεί ποτέ.» Ακόμα και είκοσι χρόνια αργότερα, το μέγεθος αυτού που πέτυχε η Ελλάδα εκείνο το καλοκαίρι δεν έχει ξεθωριάσει.

Ο Σοβιετικός Γίγαντας Πέφτει: Ευρωμπάσκετ 1987

Δεκαεπτά χρόνια πριν από την κεφαλιά του Χαριστέα, το ελληνικό μπάσκετ είχε τη δική του καθοριστική στιγμή. Η Ελλάδα ήταν ιδρυτικό μέλος της FIBA από το 1932, αλλά δεν είχε ποτέ ξεχωρίσει διεθνώς. Αυτό άλλαξε το 1987, όταν η χώρα φιλοξένησε το Ευρωμπάσκετ στην Αθήνα.

Η ομάδα που μπήκε σε εκείνη τη διοργάνωση ήταν χτισμένη γύρω από μια γενιά εξαιρετικών παικτών. Πρώτος ανάμεσά τους ο Νίκος Γκάλης, ένας γκαρντ που το σκοράρισμά του ήταν σε εντελώς άλλη κατηγορία. Δίπλα του στέκονταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο Παναγιώτης Φάσουλας, και μια ομάδα που πίστευε αληθινά ότι μπορούσε να κερδίσει στο σπίτι της.

Η Σοβιετική Ένωση έφτασε ως πρωταθλήτρια Ευρώπης και ξεκάθαρο φαβορί, έχοντας κυριαρχήσει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ για χρόνια. Στον τελικό, στην Αθήνα, μπροστά σε 17.000 βροντερούς φιλάθλους στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, η Ελλάδα τους νίκησε 103-101 μετά από παράταση. Ο Γκάλης σκόραρε 40 πόντους και αναδείχθηκε MVP της διοργάνωσης. Το στάδιο έγινε ηφαίστειο.

Εκείνη η βραδιά πυροδότησε μια επανάσταση στο ελληνικό μπάσκετ. Τα γήπεδα γέμισαν. Τα παιδιά έπαιζαν στους δρόμους. Το αποτέλεσμα έσπειρε έναν σπόρο που θα άνθιζε σε νέες δόξες σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα.

Σοκάροντας τη Dream Team: Μουντομπάσκετ 2006

Αν το 1987 ταρακούνησε το ευρωπαϊκό μπάσκετ, αυτό που συνέβη στην Ιαπωνία το 2006 ταρακούνησε ολόκληρο τον κόσμο. Η Ελλάδα είχε ήδη προσθέσει έναν δεύτερο ευρωπαϊκό τίτλο στο Βελιγράδι τον προηγούμενο χρόνο, κερδίζοντας τον τελικό απέναντι στη Γερμανία 78-62, και έφτασε στο Μουντομπάσκετ αήττητη στο τελευταίο της μεγάλο τουρνουά.

Οι ΗΠΑ έφτασαν στην Ιαπωνία αποφασισμένες να αποκαταστήσουν την τιμή τους μετά τη χάλκινη απογοήτευση στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004. Η σύνθεσή τους διαβαζόταν σαν λίστα θρύλων: ΛεΜπρόν Τζέιμς, Ντουέιν Γουέιντ, Κάρμελο Άντονι, Κρις Πολ και Ντουάιτ Χάουαρντ. Ο τίτλος «Dream Team» ήταν απολύτως δικαιολογημένος.

Η Ελλάδα τους αντιμετώπισε στα ημιτελικά, έχοντας τέλειο ρεκόρ 7-0 στη διοργάνωση. Η ομάδα του Παναγιώτη Γιαννάκη δούλεψε ήρεμα και μεθοδικά, ακριβώς όπως οι ποδοσφαιριστές του Ρεχάγκελ δύο χρόνια νωρίτερα. Βρέθηκαν δώδεκα πόντους πίσω. Επέστρεψαν. Ο Βασίλης Σπανούλης σκόραρε 22 πόντους. Ο Θεόδωρος Παπαλουκάς οργάνωσε την επίθεση με 8 πόντους, 12 ασίστ και 5 ριμπάουντ. Και όταν το τελικό σφύριγμα επιβεβαίωσε το αποτέλεσμα, Ελλάδα 101, ΗΠΑ 95, οι παίκτες χόρεψαν συρτάκι στο κέντρο του γηπέδου ενώ οι Ιάπωνες διοργανωτές έπαιζαν τον Ζορμπά από τα μεγάφωνα.

Παραμένει η μοναδική ήττα που υπέστησαν οι ΗΠΑ υπό τον προπονητή Μάικ Σιζέφσκι σε ολόκληρη τη θητεία του από το 2005 ως το 2016. Η Ελλάδα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, χάνοντας τον εξουθενωτικό τελικό από την Ισπανία, αλλά ο ημιτελικός ήταν η στιγμή που όρισε ολόκληρη τη διοργάνωση.

Τι Συνδέει Αυτές τις Στιγμές

Σε τρία τουρνουά και δύο αθλήματα, ένα κοινό νήμα διατρέχει κάθε μία από τις πιο λαμπρές ελληνικές ανατροπές. Καμία δεν ήρθε τυχαία. Η κάθε μία χτίστηκε πάνω σε σχολαστική προετοιμασία, συλλογική πειθαρχία και την ελευθερία που δίνει το να μην έχεις τίποτα να χάσεις. Η ομάδα ποδοσφαίρου του Ρεχάγκελ κέρδισε γιατί ήταν σωματικά και τακτικά έτοιμη για κάθε αντίπαλο. Οι ομάδες μπάσκετ του 1987 και του 2006 κέρδισαν γιατί πραγματικό ταλέντο παγκόσμιας κλάσης καναλιζαρίστηκε μέσα από ένα σύστημα που έβαζε την ομάδα πάνω από το άτομο.

Και τα δύο αθλήματα μοιράζονταν κάτι ακόμα: τη δωρεά του να υποτιμάσαι. Το να σε απορρίπτουν ως αδύναμο έδινε στην Ελλάδα την ελευθερία να παίζει χωρίς το παραλυτικό βάρος της προσδοκίας. Όταν η πίεση βρισκόταν αποκλειστικά στην άλλη πλευρά, η Ελλάδα έδινε τον καλύτερο εαυτό της. Αυτός ο συνδυασμός προετοιμασίας, ενότητας και ψυχολογικής ελευθερίας είναι αυτό που μετέτρεψε τρία απίθανα αποτελέσματα σε μόνιμη ιστορία και αυτό που εγγυάται πως δεν θα ξεχαστούν ποτέ.