Αθλητισμός, παιδιά... και προπονητές

«Ο αθλητισμός των παιδιών δεν μπορεί να είναι χώρος προσωπικών προτιμήσεων και διακρίσεων.

Βρέθηκα πρόσφατα σε ένα γήπεδο, όπου παιδιά συμμετείχαν σε αθλητική δραστηριότητα, και έγινα μάρτυρας συμπεριφορών που προκαλούν προβληματισμό και αγανάκτηση.

Διαπίστωσα ότι ορισμένοι από τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν τον ρόλο του προπονητή φαίνεται να αντιμετωπίζουν τα παιδιά με διαφορετικά μέτρα και σταθμά, δείχνοντας προτίμηση σε ορισμένα και αδιαφορία ή λιγότερη ευκαιρία σε άλλα.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν: Με ποια κριτήρια επιλέγονται τα παιδιά; Με ποιο δικαίωμα κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να ξεχωρίζουν τα παιδιά σε αυτά που αξίζουν και σε αυτά που δεν αξίζουν;

Ο προπονητής που ασχολείται με παιδιά δεν αρκεί να γνωρίζει μόνο το άθλημα. Οφείλει να διαθέτει παιδαγωγική συνείδηση, υπομονή, δικαιοσύνη και σεβασμό απέναντι σε κάθε παιδί.

Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται κατώτερο, ανεπιθύμητο ή παραμελημένο μέσα σε ένα γήπεδο.

Ο αθλητισμός πρέπει να διδάσκει την ισότητα, τη συνεργασία, την αξιοκρατία, την προσπάθεια και τον σεβασμό. Δεν είναι χώρος για προσωπικές συμπάθειες, αποκλεισμούς και διακρίσεις.

Οι αρμόδιοι φορείς και οι διοικήσεις των αθλητικών συλλόγων οφείλουν να εξετάζουν τέτοιες συμπεριφορές και να διασφαλίζουν ότι όσοι αναλαμβάνουν την ευθύνη της προπόνησης παιδιών διαθέτουν όχι μόνο τις απαραίτητες αθλητικές γνώσεις, αλλά και την κατάλληλη παιδαγωγική αντίληψη.

Γιατί πάνω από τις νίκες, τα κύπελλα και τις διακρίσεις υπάρχουν τα παιδιά. Και η ψυχολογία, η αξιοπρέπεια και η χαρά τους πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα όλων μας.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται προπονητές που απλώς θέλουν να κερδίζουν. Χρειάζονται ανθρώπους που ξέρουν να τα σέβονται, να τα ενθαρρύνουν και να τα κάνουν να αγαπήσουν τον αθλητισμό».

Ένας παππούς

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Νέο κύμα phishing για να σας αρπάξουν κωδικούς e-banking παριστάνοντας τράπεζες