Ο Άγιος Σώστης πενθεί: «Έφυγε» ο «αγαθός γίγαντας» Κώστας Αθανασίου

Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν φεύγουν, δεν αφήνουν πίσω τους μόνο μια άδεια θέση. Αφήνουν μια σιωπή. Μια σιωπή που γίνεται αισθητή στο καφενείο, στον δρόμο, στις παρέες, στις κουβέντες των συγχωριανών. Και ο Κώστας Αθανασίου ήταν ένας από αυτούς.

Ο Άγιος Σώστης σήμερα πενθεί.

Ο Κώστας "ο καπετάνιος", ο «αγαθός γίγαντας» του χωριού, όπως τον έλεγαν πολλοί χαμογελώντας για το επιβλητικό του ανάστημα, αλλά και για την καλοσύνη που έκρυβε μέσα του, έφυγε από τη ζωή ύστερα από μια σκληρή μάχη τους τελευταίους μήνες. Πάλεψε όσο μπορούσε. Όπως είχε μάθει να κάνει σε ολόκληρη τη ζωή του. Όμως αυτή τη φορά η μάχη ήταν άνιση και, τελικά, αδύνατον να την κερδίσει.

Ο Κώστας, ήταν ένας άνθρωπος της δουλειάς και της οικογένειας. Πάλεψε σκληρά στη ζωή του για να σταθεί όρθιος, να δημιουργήσει, να προσφέρει στους δικούς του ανθρώπους. Και μεγάλο κομμάτι αυτής της ζωής ήταν η αγαπημένη του Skouna στη Σκιάθο, εκεί όπου κάθε καλοκαίρι έδινε τη δική του μάχη με τη δουλειά και την τουριστική σεζόν, με έναν και μόνο σκοπό: να ζήσει και να στηρίξει την οικογένειά του.

Κι εκεί, στη Σκιάθο, ο Κώστας δεν ήταν απλώς ένας επαγγελματίας. Ήταν ο άνθρωπος που χαιρόταν να ανοίγει την πόρτα και να βλέπει μπροστά του έναν συγχωριανό.

Όποιος από τον Άγιο Σώστη βρισκόταν στη Σκιάθο, είτε για διακοπές είτε για δουλειά, ήξερε ότι στη Skouna θα βρει έναν δικό του άνθρωπο. Τον Κώστα να τον υποδέχεται με το πλατύ του χαμόγελο, τη φιλοξενία του, την καλή του διάθεση και εκείνο το ιδιαίτερο χιούμορ που τον έκανε ξεχωριστό.

Γιατί ο Κώστας ήξερε να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται άνετα.

Να τους κάνει να γελούν.

Και κυρίως, να τους κάνει να αισθάνονται ότι βρίσκονται ανάμεσα σε δικούς τους ανθρώπους, ακόμη κι αν βρίσκονταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το χωριό.

Όταν τελείωνε η τουριστική περίοδος, ο Κώστας επέστρεφε στον αγαπημένο του Άγιο Σώστη. Και τότε άρχιζε μια άλλη εποχή.

Οι χειμώνες του χωριού, οι κρύες νύχτες, τα καφενεία, οι παρέες και οι ατέλειωτες κουβέντες αποκτούσαν ξανά τον δικό τους πρωταγωνιστή.

Ο Κώστας είχε για κάθε συγχωριανό έναν στίχο. Και δεν ήταν απλώς στίχοι. Ήταν μικρές, αυθόρμητες ιστορίες. Πειράγματα, αστεία, έξυπνες ρίμες και χιουμοριστικά στιχάκια που σκάρωνε εκείνη τη στιγμή. Είχε μεγάλη ευχέρεια σε αυτό. Έβλεπε τον άνθρωπο απέναντί του, έπιανε μια συνήθεια, ένα περιστατικό, μια ατάκα και μέσα σε λίγα λεπτά την έκανε στίχο.

Και όλοι γελούσαν.

Γιατί ο Κώστας μπορούσε να πειράξει χωρίς να προσβάλει.

Να σατιρίσει χωρίς να πληγώσει.

Να κάνει χιούμορ και την ίδια στιγμή να δείχνει την αγάπη του.

Αυτές είναι, ίσως, οι μνήμες που μένουν τελικά από τους ανθρώπους. Όχι μόνο οι μεγάλες στιγμές, αλλά οι μικρές. Ένα γέλιο σε ένα τραπέζι. Μια κουβέντα στο καφενείο. Ένας στίχος που ειπώθηκε για πλάκα και έμεινε στη μνήμη. Μια φιλοξενία στη Σκιάθο. Ένα «καλώς τον» που ειπώθηκε με χαρά.

Και σήμερα όλα αυτά μοιάζουν ξαφνικά μακρινά. Γιατί ο Κώστας έφυγε.

Έφυγε αθόρυβα, όπως ίσως θα ταίριαζε στον άνθρωπο που δεν θέλησε ποτέ να γίνει βάρος σε κανέναν. Σαν να έκλεισε σιγανά την πόρτα πίσω του και να έφυγε χωρίς θόρυβο.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα επιστρέψει στον Άγιο Σώστη.

Δεν θα καθίσει στο καφενείο.

Δεν θα σκαρώσει τον επόμενο στίχο.

Δεν θα γυρίσει στη Skouna για άλλη μια τουριστική σεζόν.

Και αυτή η απουσία είναι που κάνει σήμερα τον Άγιο Σώστη να πονά.

Γιατί τα χωριά δεν είναι μόνο τα σπίτια και οι δρόμοι τους. Είναι οι άνθρωποί τους. Είναι οι φωνές τους, τα γέλια τους, οι ιστορίες τους, οι συνήθειές τους. Και κάθε φορά που φεύγει ένας άνθρωπος σαν τον Κώστα, το χωριό μικραίνει λίγο.

Ο Άγιος Σώστης θα τον θυμάται ψηλό στο ανάστημα, αλλά ακόμη ψηλότερο στην καρδιά.

Θα τον θυμάται στη Σκιάθο, πίσω από τον πάγκο της αγαπημένης του Skouna, να καλωσορίζει τους συγχωριανούς.

Θα τον θυμάται στον Άγιο Σώστη, στις χειμωνιάτικες παρέες, να γελά και να σκαρώνει τα στιχάκια του.

Θα τον θυμάται για την εργατικότητά του, την αγάπη του για την οικογένειά του, τη φιλοξενία του και εκείνη την αστείρευτη διάθεση να κάνει τους γύρω του να χαμογελούν.

Και ίσως, κάποια από τις επόμενες κρύες νύχτες, σε κάποιο καφενείο του Αγίου Σώστη, κάποιος να πει έναν από τους στίχους του.

Και τότε, για μια στιγμή, ο Κώστας θα είναι πάλι εκεί. Ανάμεσά μας.

Εκεί όπου οι συγχωριανοί του θα συγκεντρωθούν για να πουν το τελευταίο «αντίο» στον δικό τους Κώστα. Στον «αγαθό γίγαντα» που πάλεψε σκληρά στη ζωή, αγάπησε την οικογένειά του, αγάπησε τον Άγιο Σώστη, αγάπησε τη δουλειά του και χάρισε απλόχερα το χαμόγελό του στους ανθρώπους.

Καλό ταξίδι, Κώστα.

Η πόρτα έκλεισε σιγανά πίσω σου.

Όμως οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν πραγματικά δεν φεύγουν ποτέ εντελώς.

Μένουν στους ανθρώπους τους, στις αναμνήσεις, στα γέλια, στις ιστορίες και στους στίχους που κάποτε έγραψαν για εμάς.

Ειλικρινή και θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους συγγενείς και σε όλους τους ανθρώπους του Κώστα.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Η κηδεία του θα γίνει Παρασκευή 14/08/2026 στον χωριό Άγιο Σώστη Σπερχειάδας και ώρα 11:30, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Καλό Παράδεισο, Κώστα Αθανασίου

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Φθιώτιδα: Χάθηκαν στους δασικούς δρόμους και πήραν το «112» για το δρόμο της επιστροφής