Μια ζαρκαδίνα με το μικρό της, στα ψηλά της Ρούμελης

Μια νεαρή ζαρκάδα βγήκε για βοσκή με το μικρό της και έφτασε ως τα όρια ενός μικρού χωριού, σχεδόν έρημου τέτοια εποχή, κάπου στα ψηλά των Βαρδουσίων, της Γκιώνας ή του Παρνασσού... Δεν λέμε ακριβώς πού, μην ξυπνήσουμε και τα… κυνηγετικά ένστικτα κάποιων ανυπόμονων!

Το βλέμμα της άγρυπνο: μια στο χορτάρι, μια στο μικρό της και μια ολόγυρα, σχεδόν 360 μοίρες, σαν ραντάρ που σαρώνει τον χώρο για τον κακό τον λύκο. Ξέρει πως κινδυνεύει…

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι πληθυσμοί των ζαρκαδιών στην Ελλάδα μειώθηκαν δραματικά, ενώ σε περιοχές όπως η Πελοπόννησος εξαφανίστηκαν. Το κυνήγι και άλλοι παράγοντες έπαιξαν τον ρόλο τους. Τελευταία, όμως, σε ορισμένες περιοχές, το ζαρκάδι δείχνει να ανακάμπτει: χάρη σε πυρήνες που μεγάλωσαν με ευνοϊκές συνθήκες, σε μετακινήσεις από άλλες περιοχές, ακόμη και σε εμπλουτισμούς.

Κι εκεί, στα όρια του κτήματός της, δίπλα σε μια καρυδιά, μια κάτοικος του χωριού —που παρατείνει όσο μπορεί την παραμονή της εκεί— αντικρίζει την απρόσμενη επισκέπτρια. Αρχοντική, με γυαλιστερό τρίχωμα, κι ακόμη πιο πέρα το μικρό της. Ίσως να υπάρχει κι άλλο μωράκι παραδίπλα…

Πώς να αντισταθείς; Κινητό στο χέρι, για μερικά κλικ και για να μοιραστεί τη σπάνια αυτή συνάντηση με την οικογένεια. Μα η ζαρκαδίνα, όπως τη λένε σε άλλα χωριά, έχει τους δικούς της τρόπους επικοινωνίας. Ένα ανεπαίσθητο, μαγικό σχεδόν σινιάλο στο μικρό της — και ξαφνικά αρχίζει τους μεγάλους πήδους, παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής στην ασφάλεια του δάσους.

Όλα καλά! Γιατί η ζωή στο δάσος συνεχίζεται… Κι είναι όμορφο να ξέρεις πως, κάπου εκεί ψηλά, η άγρια ζωή επιμένει να μας χαρίζει τέτοιες μικρές, πολύτιμες συναντήσεις.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Το ΟΧΙ στα χείλη, το ΝΑΙ στην υποχώρηση…(του Γιώργου Καρανάσιου)