Ο νεο-βαρβαρισμός (του Γιάννη Γουργιώτη)

Α.      Αφορμή για τη δημιουργία του παρόντος σημειώματος μου έδωσαν κάποια πρόσφατα γεγονότα, που συνέβησαν στη γειτονική χώρα, την Τουρκία. Επικέντρωσα το ενδιαφέρον μου στην ουσία της ιστορούμενης αφήγησης, και συγκεκριμένα στην κακοποίηση της έννοιας της Δημοκρατίας, όπως εξηγώ στη συνέχεια.

Δύο είναι οι πρωταγωνιστές του ιστορούμενου συμβάντος. Ο δυνατός, ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και από την άλλη ο Δήμαρχος της Κωνσταντινοπόλεως (τουρκιστί Ισταμπούλ) Ιμάμογλου. Ο τελευταίος, νέος πολιτικός στη Χώρα του, δημοφιλής με αυξανόμενο το ρεύμα της δημοφιλίας του, δεν προσκύνησε τον Πρόεδρό του, αλλά, αντίθετα,  έστρεψε εναντίον του το αντιπολιτευτικό του μένος, εκφραζόμενο από την τουρκική αντιπολίτευση.

Η στάση αυτή του Δημάρχου ανησύχησε τον δικτάτορα ηγέτη, φοβούμενος ο ίδιος μη χάσει τα κεκτημένα του, ιδιαίτερα την εικοσαετή του απόλυτη εξουσία. Χρησιμοποίησε, αντί άλλων, αυτό που τον εξέθετε ελάχιστα, όχι στην ουσία, αλλά στο φαίνεσθαι, δηλαδή τη δικαστική οδό, μεταθέτοντας με τον τρόπο αυτό την ευθύνη του στη γενική έννοια της Δικαιοσύνης, απόλυτος άρχοντας και αυτής.

Το περιβάλλον του στοιχειοθέτησε αναρίθμητα αδικήματα που διέπραξε ο Ιμάμογλου. Αυτά αρκούσαν να τον δικάσουν σε χιλιάδες μήνες φυλάκισης με παράλληλη στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

Τέτοια συμπεριφορά με οδήγησε να χαρακτηρίσω αυτό το γεγονός ως βάρβαρη πράξη, με όλα τα γνωρίσματα της βαρβαρότητας, στοιχεία άλλων εποχών, σκοτεινών και απάνθρωπων συμπεριφορών, όπου απουσίαζε η ουσία του ουμανιστικού και θρησκευτικού πνεύματος.

Η διάψευση του δημοκρατικού του πιστεύω, με συνέπεια την παραβίαση των αρχών της σύγχρονης πλανητικής πολιτισμικής κουλτούρας, αυτό και μόνο, πιστεύω, πως δίνει δικαίως τον τίτλο του νέου βαρβαρισμού, που αποδίδω στον  Τούρκο Ηγέτη.

Στη νοητή προέκταση του φαινομένου, όπως το περιγράφω, θα μπορούσε κάποιος να αυξήσει απεριόριστα περιπτώσεις βαρβαρότητας που εκδηλώνονται στην ανθρώπινη καθημερινότητα γενικά. Αυτό σημαίνει ότι βρισκόμαστε εν όψει μιας παθολογίας του ανθρώπινου βίου, με αναρίθμητα αίτια γένεσης της γενικής παθογένειας. Ανήκει στους ειδικούς η διερεύνηση της περίπτωσης αυτής.

Β.   Αυτό που ονόμασα νέο βαρβαρισμό, έχει ευρύτερο περιεχόμενο από το σύνηθες. Θα αρκεσθώ σ’ ένα δεύτερο σημαντικό παράδειγμα, από κυρίαρχο περιβάλλον. Αναφέρομαι εδώ στο Ρώσο Πρόεδρο, Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ηγέτης μιας μεγάλης Χώρας, όπως είναι η Ρωσία, παλαιά αυτοκρατορία που μυήθηκε στο Χριστιανισμό επί Βυζαντίου, είναι σήμερα πρωταγωνιστής σημαντικών γεγονότων που οριοθετούν τους σύγχρονους ρόλους των Μεγάλων Δυνάμεων στον πλανήτη μας. Αρκούμαι να τονίσω εδώ κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα που δένουν με την οντότητα του Προέδρου Πούτιν, βασικού συντελεστή παραγωγής αναταραχών στην περιοχή του, κατάσταση που αντανακλάται ανά την Υφήλιο, όπου Ανατολή και Δύση έχουν ήδη εγκαταλείψει τον κρατικό απομονωτισμό, συμμετέχοντας  ενεργητικά ή όχι  στα διαπραττόμενα από τις μεγάλες κρατικές οντότητες, σε μια αλληλέγγυα γενική  υπερκρατική  ομοιοστασία. Σ’ αυτό το δημιουργημένο πλαίσιο πολιτικής και πολιτιστικής ύπαρξης, βρίσκεται ο Πρόεδρος Πούτιν, ηγέτης της Ρωσίας, της μεγαλύτερης χώρας στη μέση Ανατολή. Είναι μια χώρα πλούσια σε ορυκτά, πετρέλαιο και φυσικό αέριο, προϊόντα που της δίδουν κύρος και δύναμη.

Σε μια περίοδο ειρηνικής σχέσης μεταξύ των σύγχρονων Μεγάλων, Αμερικής (USA) και Ρωσίας, που άφησαν πίσω τους την περίοδο του ψυχρού πολέμου, τείνουν να δημιουργήσουν μια διαφορετική πραγματικότητα, φιλικών σχέσεων και ειρήνης.Το γεγονός αυτό το επισημοποίησαν μεγαλειωδώς. Δεν άργησαν, όμως, την επομένη κιόλας των διθυράμβων για τη  σύναψη ειρηνικής προσέγγισης των δύο, να αντηχήσουν τα τύμπανα του πολέμου. Η προσδοκία να τεθεί τέλος στον πόλεμο Ρωσίας Ουκρανίας, έπεσε στο κενό. Αιτία, το ρωσικό μεγαθήριο που είχε προκαλέσει τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο και  η ρωσική αδηφαγία να «καταπιεί» την Ουκρανία, με την κατάληψη ήδη μέρος των εδαφών της. Δεν ήταν και δεν είναι , όμως, ικανοποιημένη για τη μερική κτήση των ουκρανικών εδαφών. Θέλει ολόκληρη την «πίτα». Χωρίς να αποστεί από το σχέδιό της, συνεχίζει να βομβαρδίζει την αμυνόμενη ασθενέστερη Ουκρανία, η οποία τείνει «χείρα βοηθείας» από Αμερική και Ευρώπη.

Η Ρωσία είναι μια χριστιανική ορθόδοξη χώρα. Εδώ ακριβώς  βρίσκεται το κρίσιμο σημείο που παραπέμπει στον Ηγέτη της, τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Χριστιανός ορθόδοξος ο ίδιος, έχει ανατρέψει αρχές και αξίες του ορθόδοξου Δόγματος. Με ποιο τρόπο; Με την εκτροπή του από τη νόμιμη και χριστιανική δοξασία. Στις ώρες που ο χριστιανικός κόσμος υποδεχόταν τη Γέννηση του Θεανθρώπου, εκείνος έδιδε εντολή για καταστροφές και ανθρωποκτονία των Ουκρανών! Τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα για τους έχοντας νου, γνώση και πίστη στο Χριστιανισμό. Ο βαρβαρισμός του Ρώσου Ηγέτη είναι πρόδηλος!

Γιάννης Γουργιώτης

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Τα αδέσποτα στη Λαμία: Μερικές χιλιοειπωμένες σκέψεις και προτάσεις