Στην Ελλάδα η Διαφθορά κάνει ρεπορτάζ για την Διαφθορά και ο Λαός πληρώνει! (του Γιώργου Καρανάσιου)

Υπάρχει κάτι σχεδόν γελοίο στην ελληνική πραγματικότητα: τα σκάνδαλα αποκαλύπτονται από μέσα ενημέρωσης που ανήκουν σε ισχυρούς επιχειρηματίες, με συμφέροντα σε επιχειρήσεις, ποδοσφαιρικές ομάδες και πολιτικά κέντρα επιρροής.

Και ξαφνικά οι δημοσιογράφοι τους ανακαλύπτουν τη διαφθορά. Αγανακτούν, καταγγέλλουν, απαιτούν τιμωρίες και ζητούν να χυθεί άπλετο φως.

Μόνο που το φως του προβολέα σπανίως στρέφεται προς το γραφείο του αφεντικού.

Με αφορμή υποθέσεις όπως αυτές που αναφέρονται για την Pizza Fan, το Χωριάτικο και τους στημένους αγώνες στο μπάσκετ που έφθασαν μέχρι τα θρανία των μαθητών, στήνεται ξανά το ίδιο θέαμα: αποκαλύψεις, τηλεοπτικές κραυγές και διακηρύξεις περί νομιμότητας.

Μακάρι κάθε υπόθεση να ερευνάται μέχρι τέλους.

Το κρίσιμο, όμως, είναι αν ο νόμος εφαρμόζεται σ’ όλους ή αν η αυστηρότητά του εξαρτάται από το ποιος έχει δύναμη, χρήμα και προσβάσεις.

Όταν οι έλεγχοι μοιάζουν επιλεκτικοί, γεννιέται το ερώτημα μήπως οι αποκαλύψεις αποτελούν και ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ ισχυρών συμφερόντων.

Γιατί στην Ελλάδα μπορείς να διαθέτεις το μέσο που καταγγέλλει τη διαφθορά και ταυτόχρονα να ανήκεις στο σύστημα που κατηγορείται ότι την ευνοεί.

Η ηθική, βλέπετε, είναι ευκολότερη όταν πληρώνεται από άλλον.

Και τώρα, λίγο πριν από τις εκλογές, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εμφανίζεται ως αμείλικτος διώκτης της παρανομίας.

Ύστερα από χρόνια διακυβέρνησης, οι αποκαλύψεις γεννούν αναπόφευκτα ερωτήματα: Ποιος κυβερνούσε όταν συνέβαιναν όλα αυτά; Ποιος έλεγχε τους ελεγκτές;

Γιατί η αποφασιστικότητα εμφανίζεται τώρα;

Πρόκειται για πραγματική κάθαρση ή για προεκλογική διαχείριση μιας σαπίλας που κανείς δεν μπορεί πλέον να κρύψει;

Η ειρωνεία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη με τα χρέη της Νέας Δημοκρατίας, τα οποία, σύμφωνα με τον ισολογισμό του 2025, ξεπερνούν τα 600 εκατομμύρια ευρώ.

Ο πολίτης που χρωστά στην τράπεζα, στην εφορία ή στον ΕΦΚΑ αντιμετωπίζει κατασχέσεις και πλειστηριασμούς.

Για το κομματικό χρέος, όμως, η κοινωνία δικαιούται να απαιτεί συγκεκριμένες απαντήσεις, όταν ακούει από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης ότι το χρέος δεν θα πληρωθεί ποτέ: ποιος λοιπόν το ελέγχει, πώς αποπληρώνεται και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;

Η νομιμότητα δεν μπορεί να είναι θηλιά και κοροϊδία για τον μικρό και μαξιλάρι για τον ισχυρό.

Πίσω από το τηλεοπτικό θέαμα βρίσκεται η χώρα που χρεοκόπησε το 2010, πέρασε από Μνημόνια και επιτήρηση και εξακολουθεί να κουβαλά δημόσιο χρέος άνω των 400 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Οι δεσμεύσεις και οι εξωτερικές πιέσεις περιορίζουν τα περιθώρια πολιτικής, ενώ τα κόμματα ανταγωνίζονται για την εξουσία, χωρίς να ξεφεύγουν από τις ίδιες εξαρτήσεις.

Οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, η παράσταση συνεχίζεται.

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση διαχειρίζονται την εξουσία, οι οικονομικά ισχυροί διατηρούν την επιρροή τους και οι πολίτες πληρώνουν τον λογαριασμό: ακρίβεια, ανασφάλεια, υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας και υγείας, απαξίωση των δημόσιων υπηρεσιών.

Το θέατρο, όμως, δεν τελειώνει με την αυλαία. Συνεχίζεται όσο η πολιτική ευθύνη χάνεται μέσα στην επικοινωνία και οι πολίτες αντιμετωπίζονται περισσότερο ως ψηφοφόροι-πελάτες παρά ως ενεργοί πολίτες.

Η μεγαλύτερη εκκρεμότητα παραμένει η χρεοκοπία της χώρας.

Οι κυβερνήσεις που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση, τα πολιτικά πρόσωπα που διαχειρίστηκαν τις συνέπειές της και όσοι αποδεδειγμένα παρανόμησαν δεν μπορούν να κρύβονται πίσω από τη διαδοχή κυβερνήσεων και την παραγραφή της δημόσιας μνήμης με νόμους ασπίδα.

Όταν οι ευθύνες δεν αποδόθηκαν, η ατιμωρησία έγινε πρόσκληση για επανάληψη, που ήδη το βιώνουμε με ακαταδιωκτα, αδιευκρίνιστα και αποφάσεις.

Έτσι συντηρούνται οι πελατειακές σχέσεις, η εξυπηρέτηση ημετέρων και τα οικονομικά συμφέροντα που επιδιώκουν προνομιακή πρόσβαση στην εξουσία.

Κάθε νέο σκάνδαλο καταλαμβάνει για λίγο τα πρωτοσέλιδα, οι υπεύθυνοι αλληλοκατηγορούνται και, μόλις κοπάσει ο θόρυβος, η πολιτική καθημερινότητα συνεχίζεται σαν να μη συνέβη τίποτα.

Χωρίς ανεξάρτητους ελέγχους, ελεύθερη ενημέρωση, Δικαιοσύνη χωρίς διακρίσεις και ουσιαστική λογοδοσία, η αποκάλυψη δεν οδηγεί σε κάθαρση, καταλήγει σε ακόμη έναν κύκλο τηλεοπτικής αγανάκτησης.

Μεγάλη ευθύνη έχουν και οι πολίτες που συντηρούν αυτόν τον μηχανισμό: όσοι ψηφίζουν με αντάλλαγμα την εξυπηρέτηση, συγχωρούν την παρανομία όταν αφορά τον κομματικό τους χώρο και καταγγέλλουν την ίδια συμπεριφορά όταν αφορά τους αντιπάλους.

Η ανοχή δεν είναι αθώα όταν γίνεται μόνιμη πολιτική στάση.

Όποιος δικαιολογεί τη διαφθορά των «δικών του» συμβάλλει στην αναπαραγωγή της, ακόμη και αν την καταγγέλλει με πάθος όταν τη διαπράττουν οι άλλοι.

Το «όλοι ίδιοι είναι» και η αποχή συμπληρώνουν τον φαύλο κύκλο.

Όταν οι πολίτες αποσύρονται, δεν αποδυναμώνουν αυτομάτως το σύστημα, αφήνουν τις αποφάσεις σε εκείνους που διαθέτουν ήδη κομματικούς μηχανισμούς, οικονομική ισχύ και πρόσβαση στην εξουσία.

Η απογοήτευση γίνεται έτσι πολιτικό πλεονέκτημα για όσους δεν θέλουν ενεργό κοινωνικό έλεγχο.

Το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι μόνο ποιος παρανομεί, αλλά αν οι ισχυροί ανεξάρτητα από αξιώματα, κόμματα και διασυνδέσεις ελέγχονται με τους ίδιους κανόνες όπως όλοι οι υπόλοιποι.

Η σύγκρουσή πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων με αλληλοκαταγγελλιες, δεν λέγεται κάθαρση. Κάθαρση υπάρχει όταν διερευνώνται συγκεκριμένες πράξεις, αποδεικνύονται ευθύνες και επιβάλλονται οι νόμιμες συνέπειες προς όλους.

Όταν το πολιτικό σύστημα που οφείλει να ελέγχεται μετατρέπει τη διαφθορά σε καθημερινό τηλεοπτικό θέαμα, το ζητούμενο δεν είναι να αλλάξουν απλώς οι πρωταγωνιστές, αλλά να πάψουν να λειτουργούν οι ίδιοι μηχανισμοί προστασίας και ατιμωρησίας.

Δεν γεννηθήκαμε θεατές. Θεατές γινόμαστε όταν ανεχόμαστε την αδικία για τους άλλους, δικαιολογούμε την ίδια αδικία για τους δικούς μας και περιμένουμε την κάθαρση από εκείνους που οφείλουν πρώτα να λογοδοτήσουν.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Γ. Η υπόθεση του ιδιοκτήτη της αλυσίδας φούρνων «Χωριάτικο», ο οποίος φέρεται να εμπλέκεται σε ξέπλυμα χρήματος μέσω αγορών ακινήτων και τουριστικών επιχειρήσεων, ενώ φέρεται να είχε αποκτήσει τον έλεγχο 28 πόστων παραλιών μόνο στη Ρόδο, ανοίγει ένα πολύ ευρύτερο ζήτημα: πώς μπορεί ο τουρισμός να χρησιμοποιηθεί για τη νομιμοποίηση παράνομων εσόδων. Εικονικές κρατήσεις, υπερτιμολογημένες κατασκευές και αγοραπωλησίες ακινήτων με αδήλωτα ποσά είναι μέθοδοι που έχουν διερευνηθεί διεθνώς σε υποθέσεις οικονομικού εγκλήματος. Την ίδια ώρα, η ανεξέλεγκτη επενδυτική ζήτηση, μεταξύ άλλων και μέσω της Golden Visa, ασκεί πρόσθετες πιέσεις στην αγορά ακινήτων. Έτσι, η κατοικία γίνεται απλησίαστη, τα ενοίκια εκτοξεύονται και τα ελληνικά νησιά μετατρέπονται ολοένα και περισσότερο σε προορισμούς για όσους έχουν βαθιές τσέπες, όχι για τους ίδιους τους Έλληνες που δεν μπορούν να πάνε ούτε στον τόπο τους.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ « Επέτειος του 1940» (του Γιάννη Γουργιώτη)