Χώρα που χειροκροτεί τους δήμιους και ξεχνά τους νεκρούς δεν έχει καμία τύχη! (του Γιώργου Καρανάσιου)

Μπορούμε τουλάχιστον να αναγνωρίζουμε αυτούς που πλήρωσαν τις ιδέες τους με το αίμα τους, χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς προσδοκία, χωρίς δεύτερη σκέψη. Να υποκλινόμαστε. Ή, έστω, να σωπαίνουμε.

Γιατί η σιωπή μπροστά στη θυσία είναι το ελάχιστο δείγμα αξιοπρέπειας.

Χρειάστηκε να κυκλοφορήσουν στα social τα φωτογραφικά ντοκουμέντα με τους 200 της Καισαριανής για να ανακαλύψει η νέα γενιά μια ιστορία που ποτέ δεν τη διδάχτηκε.

Όχι γιατί δεν υπήρχαν στοιχεία, βιβλία, εκπαιδευτικά προγράμματα. Αλλά γιατί υπήρχε επιλεκτική μνήμη, παπαγαλία και αναλυτικά προγράμματα προσαρμοσμένα στις ελληνικές εξετάσεις.

Έτσι φτάσαμε στο παράδοξο: τα παιδιά να μαθαίνουν από ένα κινητό όσα το κράτος, το σχολείο και η κοινωνία απέφυγαν να πουν καθαρά.

Λέμε συχνά «η χώρα που δεν μαθαίνει».

Δεν είναι ακριβές. Η χώρα μαθαίνει. Απλώς επιλέγει τι θα θυμάται και τι θα ξεχνά. Δεν είναι άγνοια, είναι προτίμηση.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν. Αλλά προτιμούν το βολικό ψέμα από την ενοχλητική αλήθεια. Και έτσι επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που νομίζει πως είναι αθώος επειδή κάνει πως δεν βλέπει.

Η Ελλάδα δεν πεθαίνει από έλλειψη πληροφόρησης. Πεθαίνει από έλλειψη ντροπής.

Εικόνες εργαζομένων να χειροκροτούν εργοδότες, ενώ υπάρχουν νεκροί. Συγγενείς θυμάτων να λοιδορούνται από άλλους εργαζόμενους. Υπεύθυνοι τραγωδιών να γίνονται δεκτοί με φιλιά και «μπράβο». Πέντε γυναίκες στο χώμα. Πενήντα επτά νέοι στα Τέμπη. Καμένα χωριά, πνιγμένες πόλεις. Και μετά; Επιδόματα, υποσχέσεις, ρουσφέτια, δημόσια λάφυρα, χειραψίες, ψηφαλακια.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι βαθιά ηθικό.

Όταν το χώμα είναι ακόμη νωπό και εσύ χειροκροτείς, κάτι έχει πεθάνει πριν από τους ανθρώπους: έχει πεθάνει η συνείδηση.

Κυριαρχεί το «εγώ να είμαι καλά». Όλοι οι άλλοι ας πάνε στο διάολο. Μόνο που, σε μια κοινωνία, "το διάολο" δεν είναι ατομικός προορισμός, είναι συλλογικός. Και όταν έρθει η σειρά σου, δεν θα υπάρχει κανείς να φωνάξει για σένα. Μόνο κάποιος άλλος να χειροκροτεί.

Μιλάμε για ανθρωπιά και φοβόμαστε μήπως μας την πάρει η τεχνητή νοημοσύνη. Ποια ανθρωπιά;

Αυτή που σωπαίνει για λίγα ευρώ;

Αυτή που βαφτίζει τη δουλοπρέπεια «αξιοπρέπεια»;

Η λέξη έχει ξεφτίσει όσο κι εμείς.

Γεμίσαμε Κυρ-Παντελήδες. Από γενιά σε γενιά μαθαίνουμε στα παιδιά μας πως αξιοπρέπεια είναι να προσαρμόζεσαι, να μη μιλάς, να μη χαλάς το κλίμα. Να χειροκροτείς αυτούς που σε διαχειρίζονται σαν αναλώσιμο. Να φιλάς το χέρι που μπορεί αύριο να σε στείλει στη βάρδια της διαρροής και της έκρηξης.

Μπορεί να αλλάξει αυτό;

Ίσως. Αλλά αργά. Πολύ αργά. Θα χρειαστούν γενιές που θα επιλέξουν την αλήθεια αντί για την άνεση. Που θα αντέξουν το κόστος της αξιοπρέπειας.

Μέχρι τότε, αυτή η χώρα δεν έχει τύχη.

Όχι γιατί δεν ξέρει. Αλλά γιατί ξέρει και χειροκροτεί την καταστροφή της.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Ελληνοτουρκικές Σχέσεις: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ή ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΝΤΑΣΗΣ;