Οι περιοχές του κόσμου όπου έχει «απαγορευτεί» ο θάνατος: Ανάμεσά τους και μέρος της Ελλάδας!

Πίσω από αυτές βρίσκονται διαφορετικές αιτίες, όπως η έλλειψη χώρων ταφής, η προστασία της δημόσιας υγείας και θρησκευτικές παραδόσεις που διατηρούνται εδώ και αιώνες, σύμφωνα με το ekriti.gr .

Όταν οι τοπικές αρχές αναζητούν λύσεις

Στο Λονγκγιαρμπίεν της Νορβηγίας, στο αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ, οι ταφές έχουν περιοριστεί από τη δεκαετία του 1950. Το παγωμένο έδαφος επιβραδύνει την αποσύνθεση και έχει προκαλέσει ανησυχίες για τη διατήρηση παθογόνων μικροοργανισμών. Για τον λόγο αυτό, οι νεκροί μεταφέρονται εκτός της περιοχής για να ταφούν.

Στην Ιταλία, οι δήμαρχοι δύο πόλεων χρησιμοποίησαν την ιδέα της απαγόρευσης του θανάτου για να αναδείξουν διαφορετικά προβλήματα. Το 2012, στο Φαλτσιάνο ντελ Μάσικο, η σχετική ανακοίνωση ακολούθησε διαφωνία με τον γειτονικό δήμο Μοντραγκόνε για τη χρήση νεκροταφείου. Το 2015, στο Σέλια, ο δήμαρχος ανακοίνωσε μέτρα με στόχο να ενθαρρύνει τους κατοίκους, σε μια κοινότητα με μεγάλο ποσοστό ηλικιωμένων, να φροντίζουν περισσότερο την υγεία τους. Μεταξύ των μέτρων που αναφέρθηκαν ήταν πρόστιμο 10 ευρώ για την παράλειψη του ετήσιου προληπτικού ελέγχου. Ανάλογες συμβολικές κινήσεις έγιναν και στη Γαλλία. Το 2007, στο Κουνιό, η μη έγκριση επέκτασης των νεκροταφείων οδήγησε τον δήμαρχο να ανακοινώσει απαγόρευση του θανάτου. Το 2008, στο Σαρπουρένξ, ο δήμαρχος προχώρησε σε αντίστοιχη ενέργεια, επικαλούμενος ακόμη και κυρώσεις, ώστε να στρέψει την προσοχή στην έλλειψη χώρων ταφής.

Η Δήλος

Πολύ διαφορετική είναι η περίπτωση της Δήλου. Στο ιερό νησί των Κυκλάδων, η γέννηση και ο θάνατος θεωρούνταν ασύμβατα με τον ιερό χαρακτήρα του τόπου. Από τον 6ο αιώνα π.Χ., οι ταφές μεταφέρονταν στη γειτονική Ρήνεια, ενώ απομακρύνονταν από τη Δήλο και όσοι βρίσκονταν κοντά στο τέλος της ζωής τους, στο πλαίσιο της διατήρησης της θρησκευτικής καθαρότητας του νησιού.

Παρόμοιες αντιλήψεις συνδέονται με το ιαπωνικό νησί Ιτσουκουσίμα, γνωστό για την κόκκινη πύλη τόριι που μοιάζει να επιπλέει στη θάλασσα. Σύμφωνα με την παράδοση του Σίντο, η γέννηση και ο θάνατος συνδέονταν με την πνευματική ακαθαρσία. Οι περιορισμοί διατηρήθηκαν επί αιώνες, ενώ ακόμη και οι σαμουράι απομακρύνονταν από το νησί πριν πεθάνουν. Στην ισπανική πόλη Λανχαρόν, το 1999, ανακοινώθηκε επίσης συμβολική απαγόρευση του θανάτου, ως μια ακόμη προσπάθεια δημόσιας παρέμβασης.

Απαγόρευση στα χαρτιά, όχι στην πραγματικότητα

Παρά τις εντυπωσιακές διατυπώσεις, καμία από αυτές τις αποφάσεις δεν μπορεί να εμποδίσει κυριολεκτικά τον θάνατο. Άλλοτε αποτελούν αντίδραση στην έλλειψη διαθέσιμων τάφων και άλλοτε απορρέουν από θρησκευτικές πεποιθήσεις ή τοπικές αντιπαραθέσεις. Οι περιπτώσεις αυτές δείχνουν πώς ένα αναπόφευκτο γεγονός της ανθρώπινης ζωής μπορεί να γίνει αντικείμενο ασυνήθιστων κανονισμών, αποκαλύπτοντας τις πρακτικές δυσκολίες και τις πολιτισμικές αντιλήψεις κάθε τόπου.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Έγινε παππούς στα 92 του και μπήκε στο βιβλίο Guinness: Η απίστευτη οικογενειακή ιστορία του άντρα με τα 56 ανίψια