Η παραβίαση της εθνικής μας κυριαρχίας (του Γιάννη Γουργιώτη)

Είναι στη μοίρα των μικρών χωρών να κινούνται στη σκιά των Μεγάλων Κρατών

Το ίδιο ισχύει και για τη Χώρα μας, όντας μικρή επικράτεια η ίδια, συνεπώς ευρισκόμενη πίσω από τα γεγονότα.

Αυτό συνέβαινε πριν από δεκαετίες. Στις ημέρες μας τα πράγματα έχουν αλλάξει, αφότου ενταχθήκαμε στον κύκλο της σχετικής ανάπτυξης και εξέλιξης.

Το 2000 μ.Χ, δηλαδή στις τελευταίες δεκαετίες, ο κόσμος βρέθηκε διαιρεμένος σε δύο κατηγορίες: αφενός στις χώρες με ανάπτυξη οικονομική και πολιτισμική, (πχ ΗΠΑ, ΕΥΡΏΠΗ κλπ) και αφετέρου στα επίγεια διαμερίσματα με ανυπαρξία ή πολύ ελλιπή ύπαρξη των πιο πάνω γνωρισμάτων της πρώτης κατηγορίας, πχ η περιοχή της Αφρικής, επονομαζόμενη « Τρίτος Κόσμος». Και η αφρικανική ήπειρος εξελίσσεται ομαλά σε πολλούς τομείς, υστερεί όμως στον οικονομικό τομέα. Να σημειώσω ότι η ταχύτατη ανάπτυξη της επιστήμης, της βιομηχανίας και γενικά η πολυεπίπεδη άνοδος της κοινωνικής ζωής, αποτελούν μαγνήτη για τους υστερούντες του τρίτου κόσμου. Ιδού γιατί καραβιές γεμάτες από μετανάστες αποβιβάζονται από βάρκες και μεγάλύτερα πλοιάρια στα νησιά μας, ενώ εμείς τους φιλοξενούμε, τους σιτίζουμε, τους περιθάλπουμε στα Νοσοκομεία μας και τους μισθώνουμε με ειδικό επίδομα; τρέλα..!

Από το ένα έτος στο ΄αλλο παρατηρείται αύξηση της ροής των μεταναστών, δημιουργώντας προβλήματα σοβαρά στις χώρες «υποδοχής», ειδικότερα στη χώρα μας. που θα τη χαρακτήριζα «θύμα εισβολής»., όρος που συγκεντρώνει τα .αντίστοιχα χαρακτηριστικά της καταπάτησης.

Τονίζω ιδιαίτερα τη λέξη «υποδοχή» για να δείξω ότι οι αφηρεμένες Το «βιασμό» των συνόρων μας τον εξευγενίζουμε με τη λέξη «υποδοχή» ! Είναι δύο ζητήματα των οποίων η επίλυση ανεβάζει το ύψος των κρατικών δαπανών.

Έως εδώ αναφέρομαι στα πραγματικά δεδομένα, που είναι οπωσδήποτε υπολογίσιμα.

Στη συνέχεια, αξιολογώντας την όλη κατάσταση, βρίσκω ότι η ηθική πλευρά του ζητήματος της Μετανάστευσης είναι άκρως τραγική. Δηλαδή, η σύγχρονη πανσπερμία μεταναστών είναι κινούμενη βόμβα έτοιμη να εκραγεί, με συνέπεια να ανατραπεί παντελώς το υφιστάμενο ανθρώπινο status quo. Δεν είναι μόνο ένα πλήγμα στην οικονομική ζωή της χώρας μας η υπεραριθμία του πλήθους των μεταναστών, είναι ένας συρφετός, θα έλεγα, που είναι ανεξέλεγκτος μέσα στις μεγάλες πόλεις. Εκεί είναι ασύδοτοι: ληστεύουν, κλέβουν, δολοφονούν. Η Αστυνομία κάνει το χρέος της. Τους συλλαμβάνει και τους παραδίδει στη δικαιοσύνη, όπου οι αρμόδιοι δικαστές, ανακριτές και εισαγγελείς, χωρίς πολλές διαδικασίες, τους αφήνουν ελεύθερους, βρίσκοντάς τους ελαφρυντικά που τους αθωώνουν. Γιατί; Είναι μια περίπτωση όμοια με αυτές που συμβαίνουν στους ενόχους μιας ιδιαίτερης ξεχωριστής κοινωνικής κατηγορίας ελλήνων πολιτών, τους Ρομά!.

Ανακύπτουν ορισμένα ερωτήματα που ζητούν απάντηση. Η χαλαρή αντιμετώπιση του κάθε παράνομου, μετανάστη ή ημεδαπού, αντί για συμμόρφωση προς τις επιταγές του Νόμου, αντίθετα τον αποθρασύνει καθιστώντας τον καθ’ έξιν εγκληματία. Τυχόν υπεραριθμία όμοιων περιπτώσεων προκαλεί διατάραξη του κοινού βίου, εκθέτοντας ταυτόχρονα τη νομική υπόσταση της Χώρας μας και αμαυρώνοντας την αξιοπιστία της νομιμότητας, καθιστώντας την μια φαλκιδευμένη έννοια της Δικαιοσύνης στις κάθε είδους συναλλαγές των πολιτών. Αυτά και άλλα πολλά πρέπει να γνωρίζει και να εφαρμόζει ο κάθε Εισαγγελέας, ως πυλώνας της Δικαιοσύνης, παραμένοντας στο ύψος της επαγγελματικής του αποστολής, αλλά και στην κοινωνική του ευσυνειδησία. Με αυτό το πνεύμα εμποτίστηκα, στα θρανία της Νομικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών(ΕΚΠΑ) από σοφούς νομικούς της εποχής εκείνης: ΡΑΜΟΣ, ΤΣΙΡΙΝΤΑΝΗ, ΓΑΖΗΣ κ.α, πριν από δεκαετίες.

Όπως και πολλοί άλλοι, ελπίζω και εγώ, να επέλθει ηρεμία στο πνεύμα και στη λογική όλων, πρωτίστως δε αυτών που ρυθμίζουν τους κοινωνικούς όρους της ζωής μας.

Γιάννης Γουργιώτης,
Επαιδευτικός, Πτυχιούχος Νομικής Αθηνών

25-10-26

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Λίγες αλήθειες περί δημόσιου σχολείου (του Παναγιώτη Μυρισιώτη, δασκάλου*)