Ο φωτογράφος πάγωσε τη στιγμή. Η Ιστορία όμως δεν παγώνει. Ρωτά. (του Γιώργου Καρανάσιου)

Όχι γιατί δεν φοβάται. Φοβάται.
Αλλά δεν θέλει να πέσει πριν τον ρίξουν.
Σώμα λεπτό, καθημερινό. Πουκάμισο με σηκωμένα μανίκια, γιλέκο, παντελόνι δουλειάς. Τίποτα ηρωικό στην όψη. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται μνημείο.
Πίσω του, τοίχος.
Μπροστά του, όπλα.
Πάνω του, ουρανός.
Ανάμεσά τους, αυτός που αρνείται να μικρύνει.
Κοιτάζει ψηλά.
Όχι τους εκτελεστές. Όχι τα όπλα. Τον ουρανό.
Σαν να ζητά από το φως να θυμηθεί αυτό που οι άνθρωποι συχνά ξεχνούν.
Σαν να ψιθυρίζει:
«Εγώ τελειώνω εδώ. Εσείς συνεχίζετε».
Δεν υπάρχει κραυγή. Δεν υπάρχει ικεσία.
Μόνο μια σιωπή βαριά, πυκνή, πιο βαριά και από τις σφαίρες που έρχονται.
Είναι η σιωπή εκείνων που έχουν ήδη συμφιλιωθεί με το τίμημα.
Η ζωή του, το μεροκάματο, οι δρόμοι, οι μικρές χαρές, ίσως ένα σπίτι, ένα παιδί συρρικνώνεται σε λίγα δευτερόλεπτα.

Και όμως, μέσα σ’ αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα χωρά ολόκληρη η αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου.
Δεν γονατίζει.
Και τότε καταλαβαίνεις:
η εκτέλεση δεν είναι μόνο ο θάνατος ενός σώματος.
Είναι δοκιμασία των ζωντανών.
Ο τρόπος που πεθαίνει κάποιος
γίνεται καθρέφτης για το πώς θα ζήσουν οι υπόλοιποι.
Κάποιοι πεθαίνουν μία φορά.
Κάποιοι άλλοι πεθαίνουν λίγο λίγο, κάθε μέρα που σκύβουν το κεφάλι.
Αυτός κοιτάζει ψηλά.
Εμείς πού άραγε κοιτάμε;
Η αξιοπρέπεια δεν φωνάζει. Στέκεται.
Το σώμα πέφτει.
Αλλά η στάση μένει.

Υ.Γ. Αυτή η φωτογραφία με συγκίνησε ιδιαίτερα. Δεν γνωρίζω ακριβώς τι είναι — ίσως αυτό το «θεϊκό» κοίταγμα ψηλά. Ό,τι και αν είναι, νιώθω πως τα περικλείει όλα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Το έντομο (του Χρήστου Τσουράκη)