ΠαρΕΛ.Α.Σ.η ιδεών σε ανακυκλωμένη συσκευασία! (του Κώστα Θερμογιάννη)

Όλες οι λέξεις ήταν εκεί! «Ιστορική μετάβαση», «ανισότητες», «ανασφάλεια», «επικίνδυνο παγκόσμιο περιβάλλον», «φόβος», «κρίση» αλλά και «δικαιοσύνη», «δημοκρατία», «αξιοπρέπεια», «προοπτική». Λέξεις που με ευλάβεια ακολουθούν πιστά την αρχαιότερη ρητορική φόρμα της πολιτικής ιστορίας, το τελετουργικό δηλαδή της περιγραφής του αφηγήματος μιας απειλούμενης από παντού Δημοκρατίας με συνεπακόλουθο αποτέλεσμα την κοινωνική κατάρρευση, ώστε ο νέος πολιτικός φορέας να εμφανίσει τον εαυτό του σαν σωτήρα. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, ή για τους λάτρεις της σημειολογίας "ΕΛ.Α.Σ.", ακολούθησε κατά γράμμα την πολιτική πεπατημένη του εκφοβισμού και της, επακόλουθης από την ίδια, σωτηρίας! Είναι όμως αυτό σύγχρονος πολιτικός λόγος που κομίζει στον δημόσιο διάλογο κάποια πολιτική καινοτομία; Ή μήπως αποτελεί απλώς και μόνο μια ενορχηστρωμένη κοσμογονία, η οποία μέσα από τον ρητορικό πληθωρισμό και την υπερσυσσώρευση των γεμάτων συναισθηματική φόρτιση λέξεων, μοναδικό σκοπό έχει να υποδείξει τον (έναν και μοναδικό) πολιτικό – σωτήρα που, ως από μηχανής θεός, θα φέρει τη λύση στα προβλήματα του τόπου; Ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Υπάρχει μια παλιά ερώτηση στην πολιτική φιλοσοφία, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ενδεχομένως να πρέπει να απαντηθεί με χειρουργική αντικειμενικότητα για να κατανοήσουμε πλήρως το εγχείρημα ΕΛ.Α.Σ. Πότε ένας άνθρωπος υπηρετεί την πόλη και πότε η πόλη υπηρετεί αυτόν; Αν κάποιος αποχωρεί από την πολιτική ήρεμος και γαλήνιος, τότε προφανώς έχει υπηρετήσει την πόλη, αν όμως επιστρέφει στην πολιτική ξανά και ξανά χωρίς σταματημό, τότε μάλλον έχει συμβεί το αντίθετο!

Το κείμενο της ιδρυτικής διακήρυξης περιγράφει τον "εχθρό" χωρίς βεβαίως να τον κατονομάζει (όπως συνέβη πολύ προσφάτως και με το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»). Είναι οι «ολιγαρχίες», το «πλουσιότερο 1%», οι «ελάχιστοι ισχυροί». Ένας αόριστος εχθρός που δεν προσδιορίζεται λεπτομερώς ούτε αναλύεται επαρκώς αλλά υπάρχει ως μια μονολιθική σκιά, η οποία τοποθετήθηκε μέσα στο κείμενο της διακήρυξης για να λειτουργεί σαν φόβητρο για τον πολίτη. Η στόχευση της πρακτικής αυτής είναι η μετατροπή της πολιτικής σε παραμύθι, ένα παραμύθι που έχει τους κακούς «λίγους» και τους καλούς «πολλούς». Η πολυπλοκότητα και η σημαντικότητα της πραγματικότητας εξαφανίζεται μέσα σε αυτήν την απλοϊκή ρητορική, η οποία προτάσσει την αγανάκτηση και τον φόβο έναντι της πολιτικής κατανόησης και της ορθολογικής ανάλυσης. Ο πολίτης, υπό το πρίσμα της Ιδρυτικής Διακήρυξης, είναι ένα καταπιεσμένο θύμα και βρίσκεται σε μια φυλακή από την οποία ψάχνει εναγωνίως διέξοδο. Είναι εξαπατημένος, αδικημένος και ηθικά λεηλατημένος χωρίς δικαίωμα στο όνειρο. Στο πλαίσιο αυτό, θα περίμενε κανείς η Διακήρυξη να τον καλούσε να συμμετέχει στο νέο πολιτικό εγχείρημα ως ενεργό μέλος, ως Ρήγας Βελεστινλής, ως Μαρίνος Αντύπας, ως Ηλέκτρα Αποστόλου, ως Γρηγόρης Λαμπράκης ή ως Νικηφόρος Μανδηλαράς. Αντί αυτού όμως, τον καλεί απλώς να συνυπογράψει τη Διακήρυξη, να εμπιστευθεί δηλαδή, χωρίς δικαίωμα λόγου ή αμφιβολίας, το νέο πολιτικό σχήμα που περιγράφεται στις γραμμές του κειμένου, ήτοι δηλαδή το προαποφασισμένο από άλλους και όχι από τον ίδιο, σχήμα πολιτικής, το οποίο βεβαίως θα το διαχειριστούν τα ίδια πρόσωπα που… με ένα νόμο κι ένα άρθρο όχι μόνο δεν κατάργησαν τα, επαχθή για τη χώρα, μνημόνια αλλά με την ψήφο τους τα ενίσχυσαν!

Η Διακήρυξη μιλά για «Ηθική Επανάσταση», για «νέο Πατριωτισμό», για «σοκ εντιμότητας και δημοκρατίας»! Είναι προφανές ότι τόσο η επανάσταση όσο και ο πατριωτισμός αλλά και η ίδια η Δημοκρατία δεν είναι διαδικασίες αλλά πρωτίστως είναι ήθος. Ήθος το οποίο θα απαγόρευε στον πολιτικό που ζήτησε δημοψήφισμα αλλά δεν εφάρμοσε την ξεκάθαρη λαϊκή βούληση και την εντολή που έλαβε από την κάλπη του δημοψηφίσματος, να κάνει λόγο για ‘σοκ εντιμότητας’! Η αλήθεια, σε αντίθεση με την Ιδρυτική Διακήρυξη, είναι πάντοτε συγκεκριμένη, ξεκάθαρη, ενίοτε επώδυνη, και ποτέ δε θα μπορούσε να χωρέσει σε δεκατρείς σελίδες καταστροφολογίας και υποσχέσεων. Ούτε βεβαίως από ένα κόμμα που προσπαθεί να οικειοποιηθεί ανοίκεια το ομόηχο όνομα της οργάνωσης που αντιστάθηκε περήφανα στην Κατοχή της χώρας μας.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Η κανονικοποίηση της Παρακμής! (του Γιώργου Καρανάσιου)