Εγένετο... αύξησις! (του Γιώργου Καρανάσιου)

Μέσα σε τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, η κυβέρνηση φαίνεται πως εντόπισε επιτέλους μια αδικία που δεν μπορούσε να περιμένει άλλο: τις αποδοχές των μητροπολιτών.

Σε μια περίοδο όπου οι συνταξιούχοι μετρούν τα ευρώ στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, οι νέοι αναζητούν επαγγελματική προοπτική στο εξωτερικό και τα δημόσια νοσοκομεία δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες σε ιατρικό προσωπικό, κρίθηκε ότι έπρεπε να δοθεί προτεραιότητα στην οικονομική ενίσχυση της ανώτερης εκκλησιαστικής ιεραρχίας.

Και ίσως δεν είναι τόσο παράλογο όσο ακούγεται. Η ακρίβεια δεν κάνει διακρίσεις. Έχουν αυξηθεί οι τιμές στα τρόφιμα, στην ενέργεια, στα καύσιμα. Γιατί να μην έχουν αυξηθεί και το εγκόλπιο, η μίτρα ή ο αρχιερατικός μανδύας;

Το ενδιαφέρον, βέβαια, δεν βρίσκεται μόνο στην αύξηση αυτή καθαυτή, αλλά και στον χρόνο κατά τον οποίο αποφασίζεται. Γιατί στην πολιτική ο χρόνος σπάνια είναι ουδέτερος. Ιδίως όταν οι εκλογικές αναμετρήσεις βρίσκονται στον ορίζοντα και κάθε κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα αποκτά ξαφνικά ιδιαίτερη σημασία.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε ακούσει πολλές φορές ότι τα δημοσιονομικά περιθώρια είναι περιορισμένα και ότι οι ανάγκες είναι μεγάλες. Και όμως, κατά καιρούς εμφανίζονται προτεραιότητες που αποδεικνύουν ότι χρήματα μπορούν να βρεθούν όταν υπάρχει η ανάλογη πολιτική βούληση.

Έτσι λειτουργούν τα σύγχρονα θαύματα της δημόσιας ζωής. Δεν πολλαπλασιάζονται οι άρτοι και οι ιχθείς. Πολλαπλασιάζονται οι αποδοχές ορισμένων κατηγοριών λειτουργών. Και μάλιστα την κατάλληλη στιγμή.

Δεν γνωρίζω αν όλα αυτά γίνονται με την ευλογία του Θεού. Με την ευλογία της πολιτικής σκοπιμότητας, πάντως, δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Σ. Η διάκριση ανάμεσα στον απλό εφημέριο της ενορίας και στην ανώτερη εκκλησιαστική ιεραρχία είναι απαραίτητη. Οι περισσότεροι ιερείς ζουν με αποδοχές αντίστοιχες πολλών δημοσίων υπαλλήλων και αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζει και η υπόλοιπη κοινωνία.

Ωστόσο, η συζήτηση αφορά τις προτεραιότητες μιας πολιτείας που καλείται να επιλέξει πού κατευθύνει τους διαθέσιμους πόρους της. Σε μια χώρα όπου τα νοσοκομεία αναζητούν γιατρούς και νοσηλευτές, τα σχολεία προσωπικό και οι νέοι καλύτερες προοπτικές, η απόφαση για γενναίες αυξήσεις στην κορυφή της εκκλησιαστικής πυραμίδας γεννά εύλογα ερωτήματα.

Ίσως το ουσιαστικό ερώτημα να είναι αν δεν πρόκειται για κοινωνική πολιτική, αλλά για μια ακόμη επένδυση στη διαχρονικά πολύτιμη εκλογική δεξαμενή του "χριστεπώνυμου πλήθους", όπου τα συγκεκριμένα κόμματα παλιά και νέα συνωστίζονται διαγκωνιζόμενα για λίγους ακόμη σταυρούς και ψήφους.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Τελικά ποιος δίνει φέτος πανελλήνιες: το παιδί σου ή εσύ;