«Μορφές της ηθικής ζωής» (του Γιάννη Γουργιώτη)

Με την ανάγνωση του σχετικού Κεφαλαίου του Β’ τόμου  της «ΗΘΙΚΗΣ» του Ε.Ν.Παπανούτσου, Συγγραφέα και Φιλοσόφου, εντυπωσιάστηκα ο ίδιος από όσα παραθέτει ο εν λόγω προς το τέλος τη ς «ΗΘΙΚΗΣ»του, αντιγράφοντας το φιλόσοφο Ν, XARTMANN, από το έργο του «ΕΤΗΙΚ».

ΙΔΟΥ ΤΟ κείμενο:

« Το νόημα της Παιδαγωγίας, ένα νόημα που μπορεί να ζεστάνει  τη φαντασία και να την υψώσει έως την ποίηση του  μεταφυσικού μύθου, αποκαλύπτεται βαθύτερα άμα σκεφτούμε ότι σε τελευταία ανάλυση αυτή η λειτουργία προϋποθέτει την ακατανίκητη έλξη που ασκεί η Καθαριότητα απάνω στην Πλησμονή και η Πλησμονή απάνω στην Καθαριότητα. Την Καθαριότητα εκπροσωπεί το νέο πλάσμα, το παιδί, με την αγνότητα, την απλότητα την θείαν αφέλειά του.  Και την Πλησμονή ο ώριμος άνθρωπος με την πείρα και τη γνώση του, με τη «σοφία» που του στοίχισε μόχθους και πόνους και κατακτήθηκε με θυσίες, προ πάντων με απώλειες ανεπανόρθωτες. Ο Καθαρός έλκεται από τον Πλήρη, γιατί αισθάνεται ότι αυτός θα του προσφέρει ότι ακριβώς του λείπει: την πλήρωση.

Και ο Πλήρης έλκεται από τον Καθαρό, γιατί η χαμένη αγνότητα είναι η μεγάλη  του νοσταλγία.

Ο Νέος θαυμάζει τον Ώριμο, επειδή πιστεύει  ότι αυτός έφτασε εκεί όπου ο ίδιος τώρα πορεύεται, και ζητεί την προστασία και τη διδαχή του, επειδή περιμένει από τη στοργή και την πείρα του να οδηγηθεί ασφαλέστερα στο δρόμο και στον πόνο της ζωής.

Και ο Ώριμος θαυμάζει τον Νέο, επειδή βλέπει σ’αυτόν την παραδεισιακή κατάσταση που κάποτε ήταν και δική του, και του παραστέκεται με την ελπίδα ότι ίσως μπορέσει να κατορθώσει το ακατόρθωτο: βοηθώντας εκείνον να «πληρωθεί», ο ίδιος να ξαναβαπτιστεί στην Καθαρότητά του και να ξανανιώσει, Απ’αυτή την άποψη δεν «παιδεύει» μόνον ο ώριμος το παιδί, αλλά και «παιδεύεται» απ’αυτό. Υπάρχει λοιπόν μια εσώτερη  διαλεκτική σχέση ανάμεσα στα Νιάτα και στην Ωριμότητα, στην Κθαρότητα και στην  Πλησμονή. Ο Πλάτων την είπε έ ρ ω τα , ο Πεσταλότσι α γ ά π η.

                                               31/8/2025

Γιάννης  Γουργιώτης

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Bullying: Δεν τελειώνει στην αυλή του σχολείου (του Θανάση Μπόμη)