Παιδιά: Η μεγάλη Υποκρισία! (του Γιώργου Καρανάσιου)
Γράφει ο Γιώργος Καρανάσιος.
-Υπογεννητικότητα στην Ελλάδα, παιδική φτώχεια, εγκατάλειψη και μια ισοπεδωμένη Γάζα.
Ποια δικαιώματα γιορτάζουμε;
Κάθε 20 Νοεμβρίου* ο κόσμος θυμάται τα παιδιά. Κυβερνήσεις, οργανισμοί και πολιτικοί εκδίδουν ανακοινώσεις, εκφωνούν βαρύγδουπες δηλώσεις και διακηρύσσουν την προσήλωσή τους στα δικαιώματα και στην προστασία τους.
Μία ημέρα ευαισθησίας, μέσα σε 364 ημέρες αδιαφορίας.
Το 1959 ο ΟΗΕ υιοθέτησε τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού και το 1989 τη σχετική Σύμβαση. Έκτοτε, οι διακηρύξεις πολλαπλασιάστηκαν.
Η πραγματικότητα, όμως, εξακολουθεί να τις διαψεύδει με τον πιο σκληρό τρόπο.
Γιατί το ζήτημα δεν είναι πόσα δικαιώματα αναγνωρίζουμε στα παιδιά, αλλά πόσα από αυτά τους εξασφαλίζουμε στην πράξη.
Η Ελλάδα γερνά, οι γεννήσεις καταρρέουν.
Η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με μια δημογραφική κρίση που απειλεί το μέλλον της.
Οι γεννήσεις μειώνονται, οι θάνατοι είναι σχεδόν διπλάσιοι και οι προβολές δείχνουν ότι έως το 2050 ο πληθυσμός ενδέχεται να περιοριστεί στα 7,5 εκατομμύρια.
Περισσότερο από το 25% των κατοίκων είναι ήδη άνω των 65 ετών, ενώ χωριά ολόκληρα έχουν χρόνια να καταγράψουν μια γέννηση.
Και ποια είναι η απάντηση της πολιτείας;
Σύμφωνα με έρευνα της ΔιαΝΕΟσις, το 80,2% των ζευγαριών που αποφεύγουν να αποκτήσουν παιδιά επικαλείται οικονομικές δυσκολίες και ανασφάλεια.
Η αλήθεια είναι απλή: οι νέοι δεν μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια όταν δεν μπορούν να εξασφαλίσουν σπίτι, αξιοπρεπή μισθό, σταθερή εργασία και στοιχειώδη προοπτική.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν μπορεί να επικαλείται διαρκώς το δημογραφικό, όταν δεν αντιμετωπίζει τις αιτίες που το τροφοδοτούν.
Τα επιδόματα και οι επικοινωνιακές εξαγγελίες δεν υποκαθιστούν μια σοβαρή κοινωνική και οικονομική πολιτική.
Και όταν την ίδια ώρα η δημόσια ζωή συγκλονίζεται από σκάνδαλα, υποθέσεις διαφθοράς και κακοδιαχείρισης, η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο προκλητική.
Δεν μπορείς να ζητάς από τους νέους να γεννήσουν το μέλλον μιας χώρας, όταν τους στερείς τις προϋποθέσεις να το χτίσουν.
Γάζα: Η τραγωδία δεν τελειώνει με την εκεχειρία
Στη Γάζα, η καταστροφή έχει αφήσει πίσω της έναν τόπο ισοπεδωμένο.
Σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία και ολόκληρες γειτονιές έγιναν ερείπια.
Χιλιάδες παιδιά σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν και εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπίστηκαν.
Η εκεχειρία του Οκτωβρίου 2025 περιόρισε τις μεγάλης κλίμακας πολεμικές επιχειρήσεις.
Δεν έφερε, όμως, την ειρήνη και την κανονικότητα. Η βία συνεχίζεται, ενώ η πείνα, η δίψα, οι ασθένειες, ο υποσιτισμός και η έλλειψη στοιχειώδους περίθαλψης εξακολουθούν να απειλούν τα παιδιά.
Οι βροχοπτώσεις του Νοεμβρίου 2026 έπληξαν ακόμη και τους πρόχειρους καταυλισμούς των εκτοπισμένων.
Τρία μικρά παιδιά και η μητέρα τους έχασαν τη ζωή τους όταν αμμόλοφος καταπλάκωσε τη σκηνή τους.
Αυτή είναι η μεταπολεμική πραγματικότητα της Γάζας: ακόμη κι όταν σιγούν τα όπλα, τα παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν.
Η καταστροφή δεν τελειώνει με την εκεχειρία. Συνεχίζεται πάνω στα ερείπια και στις ζωές όσων επέζησαν.
Και στην Ελλάδα τα παιδιά εγκαταλείπονται.
Δεν χρειάζεται να βρεθεί κανείς σε εμπόλεμη ζώνη για να συναντήσει την ντροπή.
Σύμφωνα με καταγγελίες της ΠΟΕΔΗΝ, περίπου 1.300 κακοποιημένα παιδιά παραμένουν «παρκαρισμένα» σε νοσοκομεία της χώρας, για μήνες ή ακόμη και χρόνια, επειδή απουσιάζουν οι κατάλληλες δομές προστασίας.
Παράλληλα, σύμφωνα με τη μελέτη του ΚΕΠΕ «Η Πολυδιάστατη Παιδική Φτώχεια στην Ελλάδα» (Ιούλιος 2024), η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας καταγράφει το υψηλότερο ποσοστό πολυδιάστατης παιδικής φτώχειας στη χώρα: 8,56%, έναντι 5,5% του πανελλαδικού μέσου όρου.
Αυτά δεν είναι απλώς στατιστικές.
Είναι παιδιά που κακοποιούνται, πεινούν, στερούνται ευκαιριών και περιμένουν μάταια από την πολιτεία να κάνει το αυτονόητο.
Ας σταματήσει η υποκρισία!
Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού δεν χρειάζεται άλλες ευχές και μεγαλόστομες διακηρύξεις.
Χρειάζεται πολιτικές που εξασφαλίζουν αξιοπρεπή ζωή στις οικογένειες, πραγματική προστασία στα κακοποιημένα παιδιά και ανθρωπιστική βοήθεια σε όσα υποφέρουν από πολέμους και καταστροφές.
Γιατί υπάρχει μια εξοργιστική αντίφαση στον σύγχρονο κόσμο: στην Ελλάδα αγωνιούμε επειδή δεν γεννιούνται αρκετά παιδιά, ενώ στη Γάζα και σε άλλες περιοχές του πλανήτη παιδιά πεθαίνουν από τη βία, την πείνα και την εγκατάλειψη.
Και εδώ, στη δική μας χώρα, παιδιά μεγαλώνουν στη φτώχεια ή περιμένουν σε νοσοκομεία να βρεθεί κάποιος να τα προστατεύσει.
Τελικά, ποια παιδιά γιορτάζουμε;
Εκείνα που δεν γεννιούνται, εκείνα που πεθαίνουν, εκείνα που πεινούν ή εκείνα που εγκαταλείπουμε;
Μια κοινωνία που δεν προστατεύει τα παιδιά της υποθηκεύει το μέλλον της.
Και μια ανθρωπότητα που συνηθίζει να βλέπει παιδιά να υποφέρουν, χωρίς να αντιδρά, έχει ήδη χάσει ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπιάς της.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται μία ημέρα γιορτής. Χρειάζονται 365 ημέρες δικαιωμάτων, προστασίας και αξιοπρέπειας.
Τα υπόλοιπα είναι υποκρισία.
Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com
* Καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ στη μνήμη της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Παιδιού (1959) και της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού (1989). Όπως αναφέρει το Ε.Κ.Κ.Α. η ημέρα εστιάζει στην προστασία, την εκπαίδευση και την ευημερία των παιδιών.
πηγή στην Google
Συνδέσου με την ομάδα του lamiareport.gr στο Viber για άμεση ενημέρωση
Ακολούθησε το LamiaReport.gr στο Google News για όλες τς τελευταίες χρηστικές ειδήσεις
Ακολούθησε το LamiaReport στο Facebook ...για να μη χάνεις είδηση!
Το διαχρονικό και επίκαιρο μήνυμα του Πολυτεχνείου (του Μυρισιώτη Παναγιώτη δασκάλου)
Γράφει ο αιρετός εκπαιδευτικός Παναγιώτης Μυρισιώτης*.*
Όταν το ΕΓΩ εκτοπίζει το ΕΜΕΙΣ! (του Γιώργου Καρανάσιου)
Γράφει ο Γιώργος Καρανάσιος.
Η «πράσινη» αντίφαση: Κλιματική ανησυχία και ενεργοβόρα data centers
Γράφει ο Στέφανος Σταμέλλος.
Το καλώδιο, το estoppel και η κυβερνητική σιωπή (του Αργύρη Αργυριάδη)
Γράφει ο δικηγόρος Αργύρης Αργυριάδης.
Το «θαύμα» που γονάτισε την κοινωνία: Πού πήγαν τα δισεκατομμύρια μιας επταετίας (του Γιώργου Καρανάσιου)
Γράφει ο Γιώργος Καρανάσιος.