Περί Συνταγματικής Αναθεώρησης - Η μονιμότητα στο δημόσιο (του Παναγιώτη Μυρισιώτη)

Ακούμε το τελευταίο διάστημα περί κατάργησης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.Ας κάνουμε μια ιστορική αναφορά στα γεγονότα που σχετίζονται με την μονιμότητα στο δημόσιο.

Αρχικά η μονιμότητα καθιερώθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1911 με την αναθεώρηση του Συντάγματος. Στο άρθρο 102,παρ. 2 καθιερώνεται ένα καθεστώς σταθερότητας στη δημόσια διοίκηση, η οποία από τις εναλλαγές των κυβερνήσεων κλυδωνιζόταν. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που απομακρύνονταν από τις θέσεις τους προσλαμβάνονταν ξανά ανάλογα από ποια κυβέρνηση ήταν αρεστοί. Αυτό δημιουργούσε πρόβλημα στη διοίκηση του κράτους και δεν εξασφάλιζε την απρόσκοπτη λειτουργία του. Επίσης οι υπάλληλοι έπαψαν να θεωρούνται λάφυρα της εκάστοτε κυβέρνησης και ήταν ανεξάρτητοι στην εκτέλεση του καθήκοντος. Με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούνταν διοικητικοί κρατικοί και εθνικοί στόχοι. Το κράτος λειτουργούσε απρόσκοπτα, ανεξάρτητα από τις πολιτικές αλλαγές. Βέβαια αξίζει να τονίσουμε πως ο Βενιζέλος έφερε τον νόμο 4229/1929 γνωστό ως ΙΔΙΩΝΥΜΟ που ποινικοποιούσε την κομμουνιστική και συνδικαλιστική- ανατρεπτική δράση. Τελικά αφού πέρασε από διάφορες φάσεις καταργήθηκε οριστικά στις 23 Σεπτεμβρίου 1974 από την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας.

Περνώντας στο σήμερα διαπιστώνουμε ότι είναι στις προθέσεις του πρωθυπουργού να καταργήσει τη μονιμότητα. Είχαν προηγηθεί αντεργατικοί και απεργιοκτόνοι νόμοι όπως ο 4808/21 περίφημος νόμος Χατζηδάκη που ποινικοποιεί την συνδικαλιστική δράση και απαγορεύει την απεργία αναγκάζοντας τους δικαστές να κρίνουν τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές μέχρι και πολιτικές. Έχουμε τον ν.4940/2022 που διέπει το σύστημα αξιολόγησης στο δημόσιο καθιερώνοντας την επίτευξη στόχων με την ανταμοιβή εστιάζοντας στις δεξιότητες των υπαλλήλων και τον περίφημο ν.4821/21 ν. Κεραμέως που αφορά την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών καθώς και τον.4692/20 για την αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου. Όλοι οι παραπάνω νόμοι μέσα από τις διατάξεις τους και τα άρθρα τους έχουν στόχο να καθυποτάξουν τους δημοσίους υπαλλήλους δημιουργώντας επιπρόσθετες υποχρεώσεις και ένα ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας που δημιουργούν άγχος,ανασφάλεια και στο τέλος εργασιακή εξουθένωση κι όλα αυτά βορά στον βωμό της αξιολόγησης δίνοντας αυξημένες εξουσίες στους διευθυντές και προϊσταμένους των υπηρεσιών να αξιολογούν. Ο αξιότιμος πρωθυπουργός όντας υπουργός διοικητικής μεταρρύθμισης απέλυε δημοσίους υπαλλήλους το 2013 και σήμερα επιδιώκει το ίδιο. Θέλει να δημιουργήσει καινούργιες πλατείες Κλαυθμώνος με το ψευδοεπιχείρημα, με το σόφισμα της απόδοσης και αξιόλογησης. Επιχειρεί να περάσει το ψευδοδίλημμα ΑΠΟΔΟΣΗ-ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ-ΜΟΝΟΜΟΤΗΤΑ.

Η χώρα μας έχει λιγότερους σε αριθμό δημοσίους υπαλλήλους σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες με τον ίδιο πληθυσμό. (βλέπε Βέλγιο Ολλανδία Σουηδία). Επιπλέον στις ευρωπαϊκές χώρες εξασφαλίζεται η μονιμότητα μέσα από διαφανή και αντικειμενική αξιολόγηση,κάτι που δεν γίνεται στην Ελλάδα. Το κράτος έχει τους περισσότερους μετακλητούς υπαλλήλους που πληρώνονται και αδρά από τον κρατικό κορβανά. Η κυβέρνηση τους αύξησε από 1.800 περίπου σε 3.800 σε 5 χρόνια. Μήπως επιδιώκει να βάζει τα «ΔΙΚΑ ΤΗΣ» παιδιά στο δημόσιο; Αξίζει να τονιστεί πως η απόλυση δημοσ. υπαλλ. προβλέπεται στο ισχύον νομικό πλαίσιο που γίνεται ακόμα πιεστικότερο με τον ν.5225/25 για το νέο πειθαρχικό δίκαιο. Για βαριά παραπτώματα εδώ και πολλά χρόνια απολύθηκαν κρατικοί λειτουργοί. Μόνο που τώρα με το νέο πειθαρχικό δίκαιο δεν έχουν το δικαίωμα «υπεράσπισης» από τους εκπροσώπους τους στα πειθαρχικά συμβούλια, διότι οι αιρετοί εκπρόσωποι των εργαζομένων δεν συμμετέχουν σε αυτά. Αντιθέτως οι υποθέσεις εξετάζονται από δικαστές του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Ο νέος νόμος 5225/25 εξαιρεί τους αιρετούς, δυστυχώς όμως οι δικαστές δεν γνωρίζουν πως λειτουργεί για παράδειγμα ένα σχολείο και απλά εφαρμόζουν τον νόμο. Επιπροσθέτως το επιχείρημα ότι αργούσαν να εξεταστούν οι υποθέσεις στα πειθαρχικά συμβούλια δεν οφειλόταν στους αιρετούς αλλά στο ότι οι δικαστές ήταν επιφορτισμένοι και με δίκες στα δικαστήρια. Τώρα με το νέο θεσμικό πλαίσιο ο φοβισμένος και τρομοκρατημένος υπάλληλος θα διώκεται για το παραμικρό. ΔΥΣΤΥΧΩΣ η κυβέρνηση ποντάρει στον κοινωνικό αυτοματισμό στρέφοντας την μία επαγγελματική ομάδα εναντίον της άλλης, αυτό όμως είναι εις βάρος των εργαζομένων. (γιατί αυτός ο κλάδος παίρνει πιο νωρίς σύνταξη-για ποιο λόγο κάθονται οι εκπαιδευτικοί το καλοκαίρι-γιατί κάποιοι παίρνουν μεγαλύτερο εφάπαξ γιατί φοροδιαφεύγουν οι επαγγελματίες και πάει λέγοντας).

Οι εργαζόμενοι οφείλουν να αντιληφθούν πως ό,τι κακό γίνεται σε έναν κλάδο εργαζομένων αντανακλά σε όλη την κοινωνία. ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ η προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και η μονιμότητα συνεπικουρεί στην εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος.Επίσης το δικαίωμα σε σταθερή δουλειά κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα (άρθρο 22) όπως και το δικαίωμα της επιμόρφωσης των υπαλλήλων αποτελεί ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ της πολιτείας (άρθρο 103) και όχι οι υπάλληλοι να πληρώνουν από την τσέπη τους για να επιμορφωθούν.(βλέπε νόμο Γαβρόγλου για το προσοντολόγιο).

Εάν πραγματικά θέλει η κυβέρνηση να αναβαθμίσει το ΔΗΜΟΣΙΟ πρέπει να προχωρήσει ΑΜΕΣΑ στην επαρκή στελέχωσή του,να εξασφαλίσει την ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ στις δημόσιες υπηρεσίες και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του πολίτη προς αυτές,κάτι για το οποίο δεν ευθύνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι.Οι αρχηγοί των κομμάτων της Αντιπολίτευσης ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους και ας μην συναινέσουν στη βούληση της κυβέρνησης.

Παναγιώτης Μυρισιώτης
Υπεύθυνος οικονομικού του Νομαρχιακού Τμήματος ΑΔΕΔΥ Φθιώτιδας,
Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΣΥΛΛΟΓΟΥ Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Π.Ε. Φθιώτιδας.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ ΠαρΕΛ.Α.Σ.η ιδεών σε ανακυκλωμένη συσκευασία! (του Κώστα Θερμογιάννη)