Στον στίχο (του Χρήστου Τσουράκη)

Στον στίχο

Είσαι ο γιος της μοναξιάς, που με τον Πήγασό σου
σ’ όλο τον κόσμο με γυρνάς, να γράφω τον καημός σου.

Είσαι το φως της αστραπής, που σκίζει το σκοτάδι,
κι ώσπου να δω και να με δεις, φεύγεις χωρίς σημάδι.

Είσαι σταγόνα της βροχής, που καρτερεί στο τζάμι,
την αγκαλιά μιας αδελφής, να γίνετε ποτάμι.

Είσαι σημείωμα παλιό και παραπεταμένο,
σαν κόκκινο γαρίφαλο στο πέτο ξεχασμένο.

Είσαι παιδί που με κοιτάς βαθιά μέσα στα μάτια,
δεν το μαντεύω τη ζητάς και γίνομαι κομμάτια.

Είσαι τ’ αγκίστρι στην κλωστή, που ρίχνω πεταχτάρι
κάθε βραδιά με καθετή, να βγάλω το φεγγάρι.

Είσαι τ’ αφιόνι που ποθώ και ψάχνω κάθε μέρα
κι όταν τη ρίμα σου τη βρω πετάω στον αγέρα.

Είσαι μια πέτρα λαξευτή από γερό νταμάρι,
που στην δική σου αντοχή στηρίζω τ’ αγκωνάρι.

Είσαι γαρδένια του μπαξέ φανταστικό λουλούδι
ρίμα και νότα του κουπλέ σ’ ανύπαρκτο τραγούδι.

Είσαι σαν τη δροσοσταλιά στης φυλλωσιάς την άκρη,
στον ήλιο διαμαντόπετρα και στη σκιά του, δάκρυ.

Είσαι για τη δειλία μου η μόνη προσωπίδα,
για την απελπισία μου η διαφυγής βαλβίδα.

Απ’ το βιβλ.‘‘Εν τη ρίμα… του λόγου’’ Χρόνος εκδόσεις 2019.
Β΄ βραβείο πανελλήνιου διαγωνισμού του «Καφενείου ιδεών»

Λαμία 28/03/2026
Χ.Τ. ο Βιτλιώτης

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ ... γιατί άργησαν τόσο; (του Στέφανου Σταμέλλου)