Τα καφάσια (του Χρήστου Τσουράκη)

ΤΑ ΚΑΦΑΣΙΑ

Οι Έλληνες ζητούν δικαιοσύνη
Κι αυτοί στ’ αυτιά τους έχουνε κερί
Μας θεωρούν πως ήμαστε πια κτήνη
Μας έχουνε δεμένους στο μαντρί.

Για χρόνια ο λαός μέσα στη δίνη
-Μας δίνουνε κουράγιο με το θα-
Την ίδια τρώμε λες παπαγαλίνη
Κι η πείνα λαιμαργεί και τη μασά.

Σαν Λάζαρος ο κόσμος στην αυλή τους
Για ψίχουλα προσμένει μια ζωή
Κι αν πέσει μια μπουκιά απ’ το πανί τους
Ορμάμε σαν τις σφήκες στο τσαμπί.

Μας κυβερνά μια αδίστακτη μαφία
Το βλέπεις το αισθάνεσαι τ’ ακούς
Αδιαφορεί στην αιματοχυσία
Κι αισθάνεται φοβία στους σταυρούς.

Μ’ ευθύνη την καρέκλα τους κρατάνε
Ξοπίσω τους την κόλλησαν γερά
Με της καρδιάς το αίμα μας μεθάνε
Κι είναι θαρρώ η μόνη τους χαρά.

Κουτσή στραβή κουφή δικαιοσύνη
Δεμένη σαν αρκούδα απ’ το χαλκά
Χορεύεις ζαλισμένη απ’ την οδύνη
Στο βούρδουλα του γύφτου ζεμπεκιά.

Ελπίδα δεν υπάρχει για ν’ αλλάξουν
Μονάχα σαν ορμήξουν τα σκυλιά
Τους λύκους μας να τους κατασπαράξουν
Η χώρα ν’ ανασάνει λευτεριά.

Περάσανε απ’ τα κοινά
Πολλά καφάσια φρούτα
Κάναν τ’ αγγειά τους θυμιατά
Και τα κακά τους τούρτα.

Λαμία 12/03/2025
Χ.Τ ο Βιτ’λιώτης

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ «Το σοκ εντιμότητας ως όρος κοινωνικής επιβίωσης»