Το κράτος των “δικών μας παιδιών"! (του Γιώργου Καρανάσιου)

Για τον απλό πολίτη ακούμε μονίμως το «δεν υπάρχουν λεφτά». Για μισθούς, συντάξεις, νοσοκομεία, σχολεία, νέους επιστήμονες, για όλους εκείνους που παλεύουν να βγάλουν τον μήνα.

Εκεί το δημόσιο ταμείο είναι πάντα άδειο και κινδυνεύει να χρεοκοπήσει.

Μόνο που, όταν πρόκειται για συγκεκριμένες κατηγορίες, το ταμείο ξαφνικά… θυμάται ότι υπάρχουν λεφτόδεντρα.

Και δεν μιλάμε για ψιλά.

-Δικαστές και εισαγγελείς: αυξήσεις 50%–90% σε αθροιστικούς τρόπους υπολογισμού διαφόρων κλιμακίων.

-Ένστολοι – Σώματα Ασφαλείας: αυξήσεις στο επίδομα ιδιαίτερων συνθηκών εργασίας, με τις συνολικές μηνιαίες αναμορφώσεις στα ειδικά μισθολόγια να ξεπερνούν τα 200 ευρώ, ενώ αναπροσαρμόστηκαν προς τα πάνω και οι μισθοί των Δοκίμων Υπαστυνόμων και των μαθητών των αντίστοιχων παραγωγικών σχολών.

-Ανώτατη εκκλησιαστική ιεραρχία: αυξήσεις-μαμούθ που αγγίζουν έως και το 95%, για τον Αρχιεπίσκοπο, καθώς και για εν ενεργεία και τιτουλάριους Μητροπολίτες. Ο μισθός τους ορίστηκε στο 90% του Γενικού Γραμματέα, δηλαδή διαμορφώθηκε στα 4.671,90 ευρώ.

-Προεδρία της Δημοκρατίας: ειδικό επίδομα 300 ευρώ για τα ειδικά γραφεία, 200 ευρώ για ανώτερους αξιωματικούς και 150 ευρώ για το λοιπό μόνιμο προσωπικό.

-Γενικοί Γραμματείς Υπουργείων: ο μισθός αυξήθηκε στα 5.191 ευρώ μικτά, με την αναπροσαρμογή να συμπαρασύρει και άλλες θέσεις υψηλόβαθμων στελεχών, μετακλητών και ειδικών συμβούλων.

-Και υπάρχουν ακόμη διοικητές και αναπληρωτές διοικητές νοσοκομείων με νέα μισθολογικά κίνητρα, καθώς και πρόεδροι και μέλη Ανεξάρτητων Αρχών με αποζημιώσεις και έξοδα παράστασης που προσαρμόζονται στα νέα, αυξημένα όρια.

Κάπου εδώ ο πολίτης δικαιούται να ρωτήσει:

Πώς γίνεται για τον εργαζόμενο που ζητά μια ουσιαστική αύξηση να ακούμε «δημοσιονομικοί περιορισμοί», ενώ για ορισμένους βρίσκονται επιδόματα, ειδικές ρυθμίσεις, τροπολογίες και νέοι τρόποι υπολογισμού;

Γιατί ο συνταξιούχος μετράει τα ευρώ για να πληρώσει το νοίκι, ο νέος επιστήμονας φεύγει στο εξωτερικό και ο μικρομεσαίος πνίγεται σε φόρους, εισφορές και λογαριασμούς, ενώ αλλού το κράτος εμφανίζεται ξαφνικά ιδιαίτερα… απλόχερο και ευκίνητο;

Δεν λέμε να παίρνουν όλοι λιγότερα. Λέμε να υπάρχει δικαιοσύνη.

Γιατί όταν το Δημόσιο λειτουργεί σαν πορτοφόλι πολλών ταχυτήτων, δημιουργούνται δύο Ελλάδες: η Ελλάδα των «μέσα» και η Ελλάδα των «απ’ έξω».

Ο ένας έχει θεσμική ισχύ, ο άλλος έχει εκπροσώπους, ο τρίτος έχει πολιτικές διασυνδέσεις και ο τελευταίος έχει… την ψήφο του.

Κάπως έτσι γεννιέται το σύστημα με τις δεξαμενές ψήφων.

Το κράτος ευνοεί τους ημέτερους, τους οργανωμένους που βρίσκονται κοντά στην εξουσία και στηρίζουν αυτές τις πολιτικές διακρίσεων.

Έτσι το σύστημα αναπαράγει τον εαυτό του. Και κάποιοι αδικημένοι πολίτες περιμένουν μήπως κάποτε έρθει και η δική τους σειρά.

Αυτό είναι το πραγματικό κοινωνικό δηλητήριο.

Δεν είναι ότι κάποιοι παίρνουν περισσότερα. Είναι ότι κάποιοι έχουν συνηθίσει να θεωρούν φυσιολογικό το κράτος να είναι γενναιόδωρο με τα δικά τους παιδιά και φειδωλό με τους πολίτες δεύτερης κατηγορίας, που δεν τα βγάζουν πέρα.

Γιατί ο σκοπός της εξουσίας, όταν λειτουργεί πελατειακά, είναι ένας: η διατήρηση της πελατοκρατίας.

Και μετά απορούμε γιατί κάποιοι ψάχνουν «μέσο» και συντηρούν το Σαπιοσύστημα.

Μα πώς να μην υποκύπτουν;

Όταν βλέπουν ότι η πρόσβαση στο σύστημα κάνει τη διαφορά, αρχίζει και ο αδικημένος πολίτης να ψάχνει έναν γνωστό.

Τότε το ρουσφέτι παύει να είναι εξαίρεση. Γίνεται τρόπος λειτουργίας.

Και ύστερα η κυβέρνηση μας μιλά για αξιοκρατία.

Αξιοκρατία για ποιον;

Για εκείνον που περιμένει στην ουρά ή για εκείνον που ξέρει σε ποια πόρτα να χτυπήσει;

Το δημόσιο χρήμα, όμως, είναι χρήματα όλων. Δεν είναι οικογενειακό ταμείο, ούτε λάφυρο, ούτε προεκλογικό φιλοδώρημα.

Και αν υπάρχουν πραγματικές αδικίες, να διορθώνονται. Με κανόνες, διαφάνεια και αιτιολόγηση. Όχι με προνόμια που δημιουργούν πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.

Γιατί τότε δεν έχουμε κοινωνικό κράτος. Έχουμε κράτος πελατών. Και τον λογαριασμό τον πληρώνει πάντα ο ίδιος: εκείνος που δεν έχει υπουργείο, δεν έχει τροπολογία, δεν έχει ειδικό επίδομα και δεν έχει «δικό του άνθρωπο».

Έχει μόνο την εφορία. Και την απόδειξη.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Γ.1. Λεφτά υπάρχουν και εδώ. Το ύψος των απευθείας αναθέσεων και των διαγωνισμών με έναν μόνο συμμετέχοντα προσεγγίζει ή και ξεπερνά τα 18 δισ. ευρώ επί διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
Υ.Γ.2. Λεφτά υπάρχουν και από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Από το 2019 έως σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση έχει εισπράξει (εκταμιεύσει) συνολικά περίπου 48 δισ. ευρώ σε καθαρούς πόρους από τα κεντρικά ευρωπαϊκά ταμεία. Πόροι που, σύμφωνα με την κριτική που ασκείται, κατευθύνθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε λίγους επιχειρηματικούς ομίλους.
Αν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια κατευθύνονταν στην πραγματική οικονομία και έφταναν στην κοινωνία, η Ελλάδα θα ήταν σήμερα μια διαφορετική χώρα.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Τα σχολεία ανοίγουν - ανοίγουμε, όμως, πραγματικούς δρόμους για τα παιδιά μας;