Η λογική του παραλόγου (του Παναγιώτη Μυρισιώτη)

Ακούμε σήμερα περί αναβάθμισης του Δημοσίου Σχολείου, περί εκσυγχρονισμού του και εξωστρέφειάς του. Επίσης για την χρησιμοποίηση των ψηφιακών μέσων και της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) στο σχολείο.

Θα επισημάνω ορισμένα στοιχεία, και θα προσπαθήσω να απεικονίσω την εικόνα που επικρατεί στο Δημόσιο σχολείο.

Πρώτον και κυριότερο, διανύουμε μία εποχή απαξίωσης και εγκατάλειψης του Δημοσίου Σχολείου. Κι εξηγούμαι: οι εγκαταστάσεις και τα κτήρια σε ποσοστό 70% περίπου είναι πολύ παλιά, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια εκπαιδευτικών και μαθητών. Αν δε αναφερθούμε στα Νηπιαγωγεία η κατάσταση είναι απελπιστική.Επιπλέον, για να ζεσταθεί ένα κτήριο με παλιά παράθυρα και χωρίς μόνωση χρειάζεται διπλάσιο καύσιμο, αφού υπάρχει απώλεια θερμότητας. Η πολιτεία με «ενέσεις» και διάφορα προγράμματα, (βλέπε Μαριέττα Γιαννάκου) προσπαθεί να βελτιώσει την εικόνα.

Δεύτερον, προσεχώς καταργούνται οι Σχολικές Επιτροπές και οι διευθυντές των Σχολικών Μονάδων θα ψάχνουν για χρήματα προκειμένου να λειτουργήσει η μονάδα. Το σχολείο δεν είναι μόνο μαθητές και εκπαιδευτικοί. Είναι και υποδομές και χρειάζεται  αύξηση της χρηματοδότησης και χρήματα για τις πολλαπλές ανάγκες.

Τρίτον, δυστυχώς το ποσοστό των αναπληρωτών εκπαιδευτικών αγγίζει το 30% του προσωπικού κι αυτό δυσκολεύει την μαθησιακή διαδικασία. Από τους 170.000 περίπου εκπαιδευτικούς σε Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια, οι 40.000 είναι αναπληρωτές με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου. Μετακινούνται κάθε χρόνο σε διαφορετικά μέρη με το δυσβάσταχτο κόστος ζωής και μισθούς «πείνας», ίσα-ίσα για μια αξιοπρεπή επιβίωση, με ενοίκια απλησίαστα και ακρίβεια στο ζενίθ. Παρά το φιλότιμό τους και την ευσυνειδησία τους, δυστυχώς η ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας υποβαθμίζεται, χωρίς να ευθύνονται οι συνάδελφοι. Φανταστείτε μία σχολική τάξη να αλλάζει κάθε χρόνο εκπαιδευτικό ή να έρχεται δάσκαλος στη μέση της χρονιάς.Χρειάζονται μόνιμοι και  μαζικοί διορισμοί.ΕΠΙΠΛΈΟΝ και οι πρωτοδιόριστοι συνάδελφοι ξεκινάνε με μισθό 820 περίπου ευρώ .Θα αναφέρω  και τα πολυπληθή τμήματα  25-26-27 μαθητές που καμία σχέση δεν έχουν με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Τέταρτον, οι επιμορφώσεις των συναδέλφων στα ψηφιακά μέσα και σε άλλα προγράμματα  πραγματοποιούνται τις πιο πολλές φορές εκτός εργασιακού ωραρίου, ενώ παλιότερα υπήρχαν οι Σχολές Επιμόρφωσης κι ο εκπαιδευτικοί δεν εργαζόταν ταυτόχρονα για λίγες ημέρες. Ήταν προσηλωμένοι στην μετεκπαίδευση τους χωρίς να πηγαίνουν σχολείο, κάτι που επιβαρύνει τον εργαζόμενο.

Πέμπτον, τα ψηφιακά μέσα και οι ΤΠΕ (Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνιών) δεν είναι πανάκεια. Πρέπει να χρησιμοποιούνται επικουρικά και ασφαλώς δεν υποκαθιστούν τον εκπαιδευτικό. Θα τόνιζα ότι στη Σουηδία, κι όχι μόνο, έχουν επανέλθει στο μαυροπίνακα, γιατί μετά από έρευνες, διαπίστωσαν πως οι μαθητές δεν σκέφτονται, δεν αναπτύσσουν την κριτική σκέψη τους (ανάλυση - σύνθεση - παραγωγή - κρίση), λόγω της υπολειτουργίας των νευρώνων του εγκεφάλου από την πολλή χρήση των ψηφιακών μέσων.

Έκτον, η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης ελλοχεύει κινδύνους και χρειάζεται αρκετή εκπαίδευση και κατάρτιση των εκπαιδευτικών προκειμένου να την χρησιμοποιούν ορθολογικά και σωστά παιδαγωγικά.

Έβδομον, η εξωστρέφεια του σχολείου, το άνοιγμα προς την κοινωνία, χρειάζεται, με μέτρο όμως. Οι πάρα πολλές δράσεις (προγράμματα εκθέσεις, ημερίδες, ενεργός πολίτης,εργαστήρια δεξιοτήτων θεατρικές παραστάσεις κ.ά.) έχουν οφέλη για τους μαθητές, αλλά εις βάρος της μαθησιακής και παιδαγωγικής διαδικασίας.Με λίγα και ουσιαστικά λόγια οι εκπαιδευτικοί πρέπει, βάσει του Αναλυτικού Προγράμματος, να διδάξουν ύλη. Την ώρα του μαθήματος, τα παιδιά αναπτύσσουν δεξιότητες και ικανότητες μέσα από τον διάλογο και τη συζήτηση, όπως η κρίση, η αντιπαράθεση ο συλλογισμός η αντίθεση, η σύνθεση, η δημιουργικότητα, η φαντασία η επιχειρηματολογία,η επίλυση προβλημάτων κ.α.

Άρα καλές οι δράσεις, όμως με φειδώ.

Όγδοον, ο σχολικός εκφοβισμός, το λεγόμενο bullying, είναι παράγωγο της κοινωνίας. Δεν γιατρεύεται με ψηφιακές πλατφόρμες και καταγγελίες με τους διευθυντές να σύρονται στα αυτόφωρα. Επίσης θύματα εκφοβισμού πέφτουν και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, με το νέο πειθαρχικό δίκαιο, τις υπερεξουσίες των προϊσταμένων των Σχολικών Μονάδων και την παρεμβατικότητα  πέραν του ορίου των γονέων,ευτυχώς λίγων προς το παρόν. Ο εκπαιδευτικός αγχώνεται, στρεσάρεται, πιέζεται και εξουθενώνεται επαγγελματικά. Απαιτείται από την πολιτεία η θεσμική και νομική θωράκιση των συναδέλφων. Οι γονείς πρέπει να είναι συνεργάτες κι αρωγοί των εκπαιδευτικών κι όχι να παρεμβαίνουν με το παραμικρό στο έργο τους. Ουδείς αλάνθαστος. Χρειαζόμαστε τους γονείς των μαθητών, να υπάρχει όμως καλή προαίρεση και διάθεση.

Σε όλα τα παραπάνω θα προσθέσω την ευσυνειδησία τον επαγγελματισμό , το φιλότιμο και την υπευθυνότητα των εκπαιδευτικών για τη λειτουργία των σχολείων.

Κρίμα γιατί η Πολιτεία δεν αναγνωρίζει εμπράκτως τα παραπάνω, αφού με τα νομοθετήματά της δείχνει να απαξιώνει το δημόσιο σχολείο. Προσπαθεί να δυσκολέψει την καθημερινότητα των συναδέλφων δημιουργώντας και παράγοντας γραφειοκρατία κι όχι ουσιαστική εκπαίδευση. Ευελπιστώ, σε πολιτικές ηγεσίες που βλέποντας διαχρονικά το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα, θα ενισχύσουν, θα βελτιώσουν και θα εκσυγχρονίσουν, όχι με λόγια αλλά με πράξεις κι έργα το ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.

Παναγιώτης Μυρισιώτης
Υπεύθυνος οικονομικού του Νομαρχιακού Τμήματος ΑΔΕΔΥ Φθιώτιδας,
Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΣΥΛΛΟΓΟΥ Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Π.Ε. Φθιώτιδας.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ ΠαρΕΛ.Α.Σ.η ιδεών σε ανακυκλωμένη συσκευασία! (του Κώστα Θερμογιάννη)