Κάθε χρόνο οι ίδιες υποσχέσεις. Κάθε χρόνο περισσότερα αποκαΐδια (του Γιώργου Καρανάσιου)

Υπάρχουν κυβερνήσεις που αφήνουν πίσω τους έργο. Και υπάρχουν κυβερνήσεις που αφήνουν πίσω τους αποκαΐδια.

Έξι χρόνια τώρα, η Ελλάδα ζει το ίδιο έργο.

Πριν από κάθε αντιπυρική περίοδο ακούμε τις ίδιες θριαμβολογίες: «Ο μηχανισμός είναι πιο έτοιμος από ποτέ», «η χώρα είναι θωρακισμένη», «φέτος είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι».

Λίγες εβδομάδες αργότερα, η πραγματικότητα διαλύει κάθε επιτελική κυβερνητική αφήγηση.

Άνθρωποι, δάση, σπίτια, περιουσίες και οι κόποι μιας ζωής παραδίδονται στις φλόγες, ενώ οι αρμόδιοι αναζητούν, για ακόμη μία φορά, δικαιολογίες.

Η πιο εύκολη είναι η κλιματική κρίση. Λες και η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που αντιμετωπίζει υψηλές θερμοκρασίες και θυελλώδεις ανέμους.

Όμως τα στοιχεία είναι αμείλικτα.

Από το 2023 η Ελλάδα κατέγραψε τη θλιβερή πρωτιά στις καμένες εκτάσεις στην Ευρώπη, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Σύστημα Πληροφόρησης για τις Δασικές Πυρκαγιές (EFFIS).

Μια χώρα πολύ μικρότερη από τη Γαλλία, την Ισπανία ή την Ιταλία βρέθηκε στην κορυφή μιας λίστας στην οποία κανείς δεν θα ήθελε να βρίσκεται.

Και αντί αυτή η ντροπιαστική πρωτιά να αποτελέσει αφορμή για αυτοκριτική και αλλαγή πολιτικής, έγινε ακόμη ένα κεφάλαιο της ίδιας αποτυχίας.

Η περιβόητη «επιτελική αποτελεσματικότητα» κατέληξε να γίνει η επιτελική καταστροφή των Αρίστων κυβερνώντων.

Το πιο παράδοξο, όμως, δεν είναι αυτό.

Το πιο επικίνδυνο για τη δημοκρατία δεν είναι μόνο ότι καίγονται δάση και πνίγονται περιοχές. Είναι ότι πολλές από τις περιοχές που πλήρωσαν το βαρύτερο τίμημα από πυρκαγιές και πλημμύρες, λόγω ελλείψεων στην πρόληψη και στην προστασία, στις εκλογές του 2023 επιβράβευσαν ξανά την ίδια κυβέρνηση. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Σαν οι στάχτες και οι λάσπες να μην άφησαν κανένα πολιτικό αποτύπωμα.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να λάβει μια τέτοια εξουσία: να μην πληρώνει ποτέ το εγκληματικό κόστος των επιλογών της και, αντί για ουσιαστικές λύσεις, να συντηρεί την ανοχή με επιδόματα και επικοινωνιακή προπαγάνδα μοιράζοντας δημόσια λάφυρα.

Κάθε χρόνο η ίδια εικόνα.

Οι πυροσβέστες παλεύουν μέχρι εξαντλήσεως.

Οι εθελοντές δίνουν ό,τι έχουν.

Οι κάτοικοι προσπαθούν μόνοι τους να σώσουν τις περιουσίες τους.

Και όταν όλα τελειώσουν, εμφανίζεται η κυβέρνηση για να μοιράσει επιδόματα υποσχέσεις στους πολλούς και δισεκατομμύρια στους λίγους ημέτερους.

Δεν μπορεί πλέον κανείς να μιλά για ατυχία.

Όταν η ίδια αποτυχία επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι, παύει να είναι συγκυρία. Γίνεται πολιτική επιλογή και τρόπος διακυβέρνησης. Και όσο ένα μέρος της κοινωνίας συνεχίζει να επιβραβεύει με την ψήφο του μια κυβέρνηση που απέτυχε να προστατεύσει ανθρώπινες ζωές, δάση, περιουσίες και τον φυσικό πλούτο της χώρας, τόσο η κυβέρνηση δεν έχει κανέναν λόγο να αλλάξει πολιτική.

Ακόμη και πάνω στις στάχτες εξακολουθεί να κερδίζει.

Η Ελλάδα δεν αξίζει να είναι πρώτη στις καμένες εκτάσεις της Ευρώπης, ούτε να θεωρεί την καταστροφή καλοκαιρινή κανονικότητα της επιτελικής διακυβέρνησης των αυτοαποκαλουμενων «Αρίστων».

Και όμως, αυτή την ευρωπαϊκή πρωτιά η κυβέρνηση, η οποία παρουσιάστηκε ως «η καλύτερη της Μεταπολίτευσης», την υπερασπίζεται αυτά τα χρόνια με απόλυτη συνέπεια.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Γ1. Το 2021 κάηκαν τα Βίλια και ο Πατέρας.
Το 2023 τα Δερβενοχώρια, η Μάνδρα, η Νέα Πέραμος και τα Γεράνεια.
Οι δορυφόροι κατέγραψαν τους καπνούς να φτάνουν μέχρι την Αφρική.
Σήμερα καίγεται ό,τι απέμεινε από τη Δυτική Αττική.
Δεν πρόκειται πλέον για μια αλυσίδα ατυχιών.
Όταν η ίδια περιοχή καταστρέφεται ξανά και ξανά, η ευθύνη δεν μπορεί να αποδίδεται μόνο στη φωτιά.
Είναι και ευθύνη μιας πολιτείας που, παρά τις εξαγγελίες, αποτυγχάνει διαχρονικά να την προστατεύσει.

Υ.Γ2. Το μεγαλύτερο επίτευγμα αυτής της κυβέρνησης δεν είναι οι στάχτες που άφησε πίσω της. Είναι οι στάχτες που άφησε μέσα μας. Να συνηθίζουμε την αποτυχία, να ξεχνάμε την καταστροφή, να πιστεύουμε ότι «τίποτα δεν αλλάζει» και ότι «όλοι ίδιοι είναι». Μια κοινωνία που παραιτείται είναι τελειωμένη.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Το δικαίωμα στην μισθολογική διαφάνεια (α΄μέρος) (του Χρήστου Ι. Αγγελή)