Ο Νεοέλληνας: Απαιτεί εγγύηση για τη βρύση, αλλά υπογράφει λευκή επιταγή για την καταστροφή της πατρίδας! (του Γιώργου Καρανάσιου)

Αυτό που συμβαίνει με τον σημερινό Νεοέλληνα δεν είναι απλώς απογοητευτικό.

Είναι βαθιά αντιφατικό και, σε μεγάλο βαθμό, παθολογικό.

Εξηγεί γιατί η χώρα εξακολουθεί να αναπαράγει τις ίδιες παθογένειες, γιατί η διαφθορά βρίσκει πρόσφορο έδαφος και γιατί η πολιτική ανευθυνότητα παραμένει σχεδόν ατιμώρητη.

Έκανα ένα μικρό, άτυπο γκάλοπ σε φίλους, γνωστούς, συναδέλφους και ανθρώπους του ευρύτερου περιβάλλοντός μου.

Έθεσα δύο απλά ερωτήματα.

Πρώτο ερώτημα:

Θα ξανακαλούσατε για εργασία έναν μάστορα, υδραυλικό, ηλεκτρολόγο, μηχανικό, λογιστή, δικηγόρο, γιατρό κ.λπ., εάν τον πληρώσατε για τις υπηρεσίες του και εκείνος έκανε χάλια τη δουλειά για την οποία αμείφθηκε;

Η απάντηση ήταν σχεδόν ομόφωνη: «Ποτέ ξανά! Θα τον κυνηγούσα μέχρι και στα δικαστήρια!».

Μερικοί, μάλιστα, δήλωσαν ότι θα απαιτούσαν αποζημίωση ή, πάνω στην αγανάκτησή τους, θα έφταναν ακόμη και σε ακραίες αντιδράσεις.

Λογικό! Όταν κάποιος πληρώνεται αδρά και κάνει τη δουλειά του χάλια, θεωρείται ανεύθυνος και μπαίνει αυτομάτως στη μαύρη λίστα.

Δεύτερο ερώτημα προς τους ίδιους:

Θα ξαναψηφίζατε έναν επαγγελματία πολιτικό που απέτυχε οικτρά στη διαχείριση της χώρας, συνέβαλε με τις επιλογές του στη δημοσιονομική εκτροπή στη χρεοκοπία της, εκτίναξε το δημόσιο χρέος πάνω στα σύννεφα, ανέχθηκε και ενίσχυσε πελατειακές πρακτικές, μοίραζε απευθείας αναθέσεις σε ημετέρους, ακαταδιωκτα υπευθύνων και υποθήκευσε το μέλλον των παιδιών σας;

Εδώ αρχίζει το θλιβερό ελληνικό παράδοξο.

Ξαφνικά, τα αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης εξαφανίζονται.

Εμφανίζονται οι αστερίσκοι, οι δικαιολογίες και τα βολικά άλλοθι: «Όλοι ίδιοι είναι», «μην τα ισοπεδώνουμε όλα», «δεν υπήρχε άλλη λύση», «τουλάχιστον αυτός κάτι έκανε».

Και οι πονηροί πετούν την μπάλα στην εξέδρα: «Δεν είναι αυτά για σύγκριση...».

Η γνωστή κασέτα της κομματικής πλύσης εγκεφάλου και της πολιτικής τύφλωσης!

Εκεί όπου για τον υδραυλικό δεν υπάρχει ούτε μισή δεύτερη ευκαιρία, για τον πολιτικάντη απατεώνα και άρπαγα υπάρχει πάντα δεύτερη, τρίτη και, τελικά, ισόβια ασυλία!

Η σύγκριση προκαλεί ιλιγγιώδη θυμηδία.

Ο κακός μάστορας μπορεί να σου χαλάσει τον τοίχο, το πάτωμα, να σου κοστίσει χρήματα, να σε ταλαιπωρήσει. Οι συνέπειες, όμως, διορθώνονται, έστω και με δυσκολία, καλώντας έναν άλλον επαγγελματία.

Ο ανεύθυνος πολιτικός, όμως, μπορεί να οδηγήσει μια ολόκληρη χώρα στη σήψη, να διαλύσει θεσμούς, να υποθηκεύσει την οικονομία, να αφήσει την Υγεία και την Παιδεία στα ερείπια και να σε μετατρέψει σε οικονομικό μετανάστη μέσα στην ίδια σου την πατρίδα.

Και όμως! Τον πρώτο τον πετάς με τις κλωτσιές. Τον δεύτερο τον ξαναστέλνεις στη Βουλή με σταυρό προτίμησης!

Αυτό είναι το πραγματικό μας ναρκοπέδιο.

Δεν φταίνε μόνο οι επαγγελματίες της πολιτικής απάτης που μας κυβερνούν. Φταίει και η κοινωνία των βολεμένων συνενοχών.

Μια κοινωνία που τους επιτρέπει να αποτυγχάνουν χωρίς συνέπειες, συγχωρεί όσα δεν θα συγχωρούσε ποτέ στον διπλανό της και μετατρέπει την κομματική προτίμηση σε μόνιμο άλλοθι. Μια κοινωνία που έχει κάνει την υποκρισία δεύτερη φύση της.

Θέλουμε αξιοκρατία, αλλά ψηφίζουμε με βάση οικογενειακές παραδόσεις και με κριτήριο ποιος «θα μας βολέψει».

Απαιτούμε διαφάνεια, αλλά ανεχόμαστε το ρουσφέτι όταν μας εξυπηρετεί.

Καταγγέλλουμε τη διαφθορά, αρκεί να μην αφορά τους δικούς μας.

Μισούμε το πελατειακό κράτος, μέχρι να χρειαστούμε τον πελατειακό μας άνθρωπο.

Και μετά απορούμε γιατί τίποτα δεν αλλάζει!

Ο πολίτης δεν επιλέγει πάντοτε με γνώμονα το συλλογικό συμφέρον, αλλά συχνά με βάση τον φόβο, τη συνήθεια και την προσωπική του προσδοκία. Πρόκειται για καταστάσεις που οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες γνωρίζουν πολύ καλά, καλλιεργούν συστηματικά και αξιοποιούν προς όφελός τους, προκειμένου να συντηρούν και να διευρύνουν τις δεξαμενές ψήφων της πελατειακής τους εξουσίας.

Ψηφίζει όχι εκείνον που θεωρεί ικανότερο να υπηρετήσει τη χώρα, αλλά εκείνον που πιστεύει ότι μπορεί να εξασφαλίσει τη δική του μικρή θέση μέσα στο σαπισμένο σύστημα. Γιατί η εξυπηρέτηση και η λαμογιά χρειάζονται πάντα τον δικό τους φύλακα άγγελο, τον πολιτικό προστάτη που θα τις καλύπτει, θα τις συντηρεί και θα τις προστατεύει.

Έτσι, η πολιτική μετατρέπεται από υπόθεση δημόσιας ευθύνης σε μηχανισμό προσωπικής διευθέτησης.

Και όσο ο πολίτης αντιμετωπίζει το κράτος ως λάφυρο και όχι ως κοινό αγαθό, τόσο θα αναπαράγει το ίδιο σύστημα που καταγγέλλει.

Ο Νεοέλληνας δεν χρεοκόπησε μόνο οικονομικά. Σε μεγάλο βαθμό χρεοκόπησε ως Πολίτης.

Έμαθε να απαιτεί λογαριασμό από τον μικρό και να προσφέρει πολιτική ασυλία στον μεγάλο.

Έμαθε να απαιτεί το νόμιμο και το σωστό από τον αδύναμο θυρωρό της πολυκατοικίας, αλλά να προσφέρει ασυλία, χειροκρότημα και ψήφο λατρείας στον πολιτικό νταή που του πίνει το αίμα.

Χρεοκόπησε ηθικά, αξιακά και θεσμικά. Και γι' αυτό δεν έχει ακόμη ανακάμψει, όπως οι αντίστοιχες χώρες που υπέστησαν τα ίδια.

Ασφαλώς, δεν είναι όλοι ίδιοι, ούτε όλοι οι πολίτες σκέφτονται έτσι.

Υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται στην πελατειακή λογική, που κρίνουν με πολιτικά και όχι κομματικά κριτήρια και που αρνούνται να ανταλλάξουν την αξιοπρέπειά τους με μια πρόσκαιρη εξυπηρέτηση.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτή η στάση δεν έχει ακόμη αποκτήσει την κοινωνική δύναμη που απαιτούν οι περιστάσεις.

Όσο επιβιώνει αυτή η λοξή νοοτροπία της βολικής υποταγής, θα ανακυκλώνουμε τους ίδιους μηχανισμούς και θα απορούμε γιατί η Ελλάδα πνίγεται στα σκάνδαλα και στην κατάντια της.

Τελικά, δεν έχουμε μόνο τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Έχουμε και την πολιτική συμπεριφορά, τη διαρκή συνενοχή που επιμένουμε να επιβραβεύουμε σ' όλες τις εκδηλώσεις της κοινωνικής μας ζωής.

Και όσο δεν αλλάζουμε εμείς, ας μην περιμένουμε να αλλάξει η Ελλάδα από μόνη της.

Αυτό θα συμβεί μόνο όταν πάψουμε να αντιμετωπίζουμε την πολιτική ως προσωπική εξυπηρέτηση και την ψήφο ως κομματική υποχρέωση. Όταν σταματήσουμε να χαρίζουμε ασυλία σε εκείνους που αποτυγχάνουν, να συντηρούμε την πελατοκρατία και την οικογενειοκρατία και να επιβραβεύουμε την πολιτική ανεπάρκεια.

Και κάτι που ξεχνιέται : η ψήφος δεν είναι, ούτε κληρονομικό δικαίωμα, ούτε κομματικό γραμμάτιο. Είναι η μεγαλύτερη ευθύνη που αναλαμβάνει ο πολίτης απέναντι στην πατρίδα του και στις επόμενες γενιές.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Γ. Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή αρκετά μηνύματα που έλαβα από αναγνώστες, οι οποίοι, σχολιάζοντας την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα, εξέφραζαν την απογοήτευσή τους για την κατάσταση της χώρας, αλλά ταυτόχρονα υπερασπίζονταν με πάθος τις πολιτικές επιλογές τους και εκείνους που εξακολουθούν να την οδηγούν στα ίδια αδιέξοδα.

Αυτή ακριβώς η αντίφαση μου δημιούργησε την ανάγκη να γράψω. Όχι για να υποδείξω σε κανέναν τι θα ψηφίσει, ούτε για να υπερασπιστώ κάποιο κόμμα ή πολιτικό χώρο. Αλλά για να θέσω ένα ερώτημα που, κατά τη γνώμη μου, αποφεύγουμε συστηματικά να αντιμετωπίσουμε: Γιατί είμαστε τόσο αυστηροί με όσους μας ζημιώνουν προσωπικά και τόσο επιεικείς με όσους ζημιώνουν το σύνολο της κοινωνίας και υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας;

Η πολιτική ευθύνη δεν αφορά μόνο εκείνους που κυβερνούν. Αφορά περισσότερο και εκείνους που τους επιλέγουν, τους ανέχονται και τους επιβραβεύουν. Και αυτή είναι μια αλήθεια που, όσο δυσάρεστη και αν είναι, δεν πρέπει να αποφεύγουμε.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ «Να λες λίγα και να σκέφτεσαι πολλά» (του Νίκου Κουτσιανά)