Το Καστελόριζο αποκάλυψε τη γύμνια του κράτους (του Γιώργου Καρανάσιου)

Πόσοι νέοι γιατροί θα άφηναν την άνεση μιας μεγάλης πόλης για να υπηρετήσουν σ' ένα ακριτικό νησί;

Ελάχιστοι.

Και όμως, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που το κάνουν γιατί πιστεύουν ότι προσφέρουν εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη.

Και τι βρίσκουν όταν φτάνουν;

Όχι μια οργανωμένη Πολιτεία που τους περιμένει, αλλά ένα κράτος που θυμάται τα ακριτικά νησιά μόνο στις εθνικές γιορτές για μεγάλα λόγια και για κόψιμο κορδέλας.

Σπίτια ακατάλληλα για κατοίκηση, υποδομές της συμφοράς, αδιαφορία και μια τοπική νοοτροπία που συχνά απαιτεί από τον δημόσιο λειτουργό να προσαρμοστεί στα συμφέροντα των «παραγόντων» και όχι στις ανάγκες των κατοίκων.

Ξαφνικά, ο γιατρός δεν έχει μόνο την ευθύνη να σώσει ζωές. Πρέπει να δίνει λογαριασμό για το πότε θα χρησιμοποιήσει το ασθενοφόρο, αν θα ανάψει τον φάρο, πού θα φάει, από ποιον θα νοικιάσει σπίτι και, φυσικά, να μην ενοχλεί την τουριστική βιτρίνα.

Γιατί, όπως φαίνεται, μεγαλύτερη αξία έχουν οι ξαπλώστρες και τα τραπεζοκαθίσματα από ένα Κέντρο Υγείας που λειτουργεί σωστά.

Και όταν τολμήσει να μιλήσει για όσα ζει, δεν αντιμετωπίζεται ως άνθρωπος που αναδεικνύει ένα πρόβλημα. Μετατρέπεται αυτομάτως στο ίδιο το πρόβλημα. Αντί να εξεταστούν οι καταγγελίες του, εξετάζεται ο ίδιος. Αντί να διορθωθούν οι συνθήκες, επιχειρείται να φιμωθεί εκείνος που τις αποκάλυψε. Είναι η γνωστή ελληνική συνταγή: δεν εξαφανίζουμε το πρόβλημα, εξαφανίζουμε αυτόν που το περιγράφει.

Και έπειτα όλοι αναρωτιούνται γιατί οι γιατροί εγκαταλείπουν την Ελλάδα ή γιατί όσοι ειδικεύονται φεύγουν στο εξωτερικό πριν καν ξεκινήσουν την καριέρα τους.

Η απάντηση είναι μπροστά μας. Δεν φεύγουν μόνο για καλύτερους μισθούς. Φεύγουν γιατί θέλουν να δουλέψουν σ' ένα περιβάλλον όπου θα κρίνονται ως επιστήμονες και όχι από το αν χάλασαν την εικόνα ενός τουριστικού προορισμού ή αν δυσαρέστησαν τον κάθε τοπικό παράγοντα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους δασκάλους, τους νοσηλευτές.

Σε πολλά νησιά ψάχνουν σπίτι και δεν βρίσκουν. Άλλοι μένουν σε κάμπινγκ, άλλοι πληρώνουν εξωφρενικά ενοίκια και άλλοι αναγκάζονται να κάνουν δεύτερη δουλειά για να επιβιώσουν.

Και μετά οι τοπικές κοινωνίες διαμαρτύρονται ότι δεν έχουν προσωπικό, αλλά σπάνια αναρωτιούνται, γιατί κανείς δεν θέλει να μείνει.

Η Ελλάδα λατρεύει να φωτογραφίζει τα νησιά της για τουριστικά φυλλάδια. Δεν δείχνει όμως ποτέ την άλλη όψη. Τον γιατρό που κοιμάται σε χώρο του Κέντρου Υγείας. Τον δάσκαλο που δεν έχει πού να στεγαστεί και που καλείται να υπηρετήσει το κράτος χωρίς το ίδιο το κράτος να τον στηρίζει.

Και στο τέλος, όταν κάποιος σπάσει τη σιωπή, αντί να ντραπούν όσοι δημιούργησαν αυτή την κατάσταση, φροντίζουν να τον παρουσιάσουν ως τον υπεύθυνο.

Δεν μας νοιάζει τι λες εσύ, εμείς θα στείλουμε άλλους γιατρούς λέει η επίσημη πολιτεία, αυτοί ελπίζουμε να βγουν πιο μυαλωμένοι.

Είναι πιο εύκολο να στοχοποιήσεις έναν γιατρό παρά να παραδεχτείς ότι το ΕΣΥ διαλύεται, ότι η περιφέρεια εγκαταλείπεται και ότι η ακριτική Ελλάδα επιβιώνει περισσότερο από το φιλότιμο λίγων ανθρώπων παρά από τη μέριμνα της Πολιτείας.

Έτσι εξηγείται και το μεγάλο κύμα φυγής των νέων επιστημόνων. Δεν εγκαταλείπουν την πατρίδα επειδή δεν την αγαπούν. Την εγκαταλείπουν γιατί κουράστηκαν να παλεύουν μ' ένα κράτος που αντί να στηρίζει όσους προσφέρουν, τους αντιμετωπίζει σαν αναλώσιμους. Και αυτό είναι ίσως το πιο θλιβερό σύμπτωμα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Γ. 1 Πηγαίνει να υπηρετήσει ως γιατρός σ' ένα ακριτικό νησί και, αντί για στήριξη, βρίσκει μούχλα, κλειδωμένα σπίτια, κίτρινο νερό και τοπικούς «άρχοντες» που τον ειρωνεύονται επειδή τόλμησε να ζητήσει τα αυτονόητα, λες και απαίτησε να του στρώσουν κόκκινο χαλί. Εκεί, η γνώμη του κάθε επαγγελματία για το αν πρέπει να κινηθεί το ασθενοφόρο ή αν χρειάζεται να επισκέπτεται το νησί παιδίατρος φαίνεται να μετρά περισσότερο από την επιστημονική κρίση του γιατρού. Όταν μιλήσει, γίνεται εχθρός. Όταν δεν συμμορφώνεται με τις τοπικές «υποδείξεις» και επιμένει στα αυτονόητα, βαφτίζεται «ενοχλητικός». Και αν συνεχίσει να επιμένει, καταλήγει με δημόσιο διασυρμό στο αστυνομικό τμήμα, κατηγορούμενος για δυσφήμιση των τοπικών αρχών. Αυτή δεν είναι η Ελλάδα της φιλοξενίας, είναι η Ελλάδα της μικροεξουσίας, της σήψης και της σιωπής. Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί οι γιατροί και οι νέοι επιστήμονες φεύγουν στο εξωτερικό ή γιατί οι παιδαγωγικές και άλλες κρίσιμες σχολές δεν αποτελούν πλέον ελκυστική επιλογή για τους νέους.

Υ.Γ. 2 Δεν είναι η πρώτη φορά. Τα ίδια συνέβησαν και με γιατρό που εγκατέλειψε τη Σουηδία το 2018 για να υπηρετήσει στη Σέριφο και τελικά παραιτήθηκε, γιατί δεν άντεξε την κρατική εγκατάλειψη και τις αντίξοες συνθήκες. Και πόσα ακόμη παρόμοια περιστατικά δεν μαθαίνονται ποτέ ή απλώς «συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις», όπως θα επιθυμούσε ο υπουργός. Θυμηθείτε τους δασκάλους που μένουν σε κάμπινγκ, τους γιατρούς που αναγκάζονται να κάνουν δεύτερη δουλειά για να επιβιώσουν και τα εξωφρενικά ενοίκια που διώχνουν από τα νησιά όσους κρατούν όρθιες τις δημόσιες υπηρεσίες. Πίσω από τη λαμπερή τουριστική βιτρίνα υπάρχει μια άλλη Ελλάδα: η Ελλάδα που εξαντλεί, διώχνει και απαξιώνει τους ανθρώπους που τη στηρίζουν.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ «Οι Έλληνες πληρώνουν, οι σύμμαχοι κερδίζουν…»