Μετά το ρεύμα… τώρα το νερό; (του Γιώργου Καρανάσιου)

- Το νερό δεν είναι εμπόρευμα. Είναι ζωή. Και η ζωή δεν παραδίδεται.

Κάτι αλλάζει. Όχι προς όφελος των πολιτών, αλλά σε βάρος τους. Και αυτή τη φορά δεν υψώνει τη φωνή της μόνο η Φωκίδα. Η αντίδραση αγκαλιάζει πλέον ολόκληρη τη Στερεά Ελλάδα.

Ο Δήμος Δωρίδας είπε καθαρά:

«Ο Μόρνος είναι και παραμένει δημόσιο αγαθό.»

Το ίδιο μήνυμα στέλνει και η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, η οποία συζητά και τοποθετείται απέναντι σε ένα νομοσχέδιο που αλλάζει ριζικά τον τρόπο διαχείρισης του νερού.

Δεν πρόκειται λοιπόν για μια τοπική διαμαρτυρία.

Πρόκειται για μια περιφερειακή αντίδραση απέναντι σ’ έναν σχεδιασμό που μεταφέρει ολοένα και περισσότερες αρμοδιότητες μακριά από τις τοπικές κοινωνίες και τις συγκεντρώνει σ' έναν υπερκεντρικό μηχανισμό.

Η Φωκίδα δεν υπερασπίζεται μόνο τον Μόρνο. Υπερασπίζεται την ίδια την αρχή ότι το νερό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως οικονομικό μέγεθος.

Για δεκαετίες η Δωρίδα και η Φωκίδα πλήρωσαν βαρύ τίμημα για να υδροδοτείται η Αττική.

Χάθηκαν χωριά, χάθηκαν καλλιέργειες, χάθηκαν αναπτυξιακές δυνατότητες.

Οι κυβερνήσεις υποσχέθηκαν αντισταθμιστικά έργα, ανάπτυξη και δικαιοσύνη.

Οι περισσότερες υποσχέσεις έμειναν στα χαρτιά.

Και σήμερα, αντί να αποδοθούν όσα οφείλονται στον τόπο, ζητείται να συγκεντρωθεί ακόμη περισσότερος έλεγχος πάνω στον μοναδικό πλούτο που του απέμεινε.

Δεν είναι μόνο η Φωκίδα. Το ίδιο μοντέλο αφορά πλέον μεγάλο μέρος της Στερεάς Ελλάδας. Βοιωτία, Εύβοια, Φωκίδα.

Ουσιαστικά, ένας τεράστιος υδάτινος πλούτος οδηγείται σε μια ενιαία διαχείριση με επίκεντρο την Αττική.

Αυτό δεν λέγεται αποκέντρωση. Λέγεται ακόμη μεγαλύτερος υδροκεφαλισμός του κράτους.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι όλα γίνονται για καλύτερη οργάνωση.

Τα ίδια ακούσαμε και για το ηλεκτρικό ρεύμα. Μας υποσχέθηκαν ότι ο ανταγωνισμός θα έφερνε φθηνότερη ενέργεια.

Το αποτέλεσμα;

Οι λογαριασμοί εκτοξεύθηκαν και η Ελλάδα βρέθηκε να πληρώνει από τις υψηλότερες τιμές στην Ευρώπη. Την ίδια ώρα, μονάδες λιγνίτη έκλεισαν ή απαξιώθηκαν, ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες τις κράτησαν ως στρατηγική εφεδρεία για την ενεργειακή τους ασφάλεια.

Μας υποσχέθηκαν καλύτερες υπηρεσίες και περισσότερη αποτελεσματικότητα. Αντί γι' αυτό, οι πολίτες είδαν υπερκέρδη, αδιαφάνεια, σκάνδαλα, απευθείας αναθέσεις, συνεχείς κρατικές επιδοτήσεις και τελικά το δημόσιο χρήμα να χρησιμοποιείται για να απορροφά μέρος των αυξήσεων που οι ίδιοι καλούνταν να πληρώσουν.

Το έργο επαναλαμβάνεται με ακρίβεια. Πρώτα έρχονται οι μεγάλες υποσχέσεις. Μετά οι διαβεβαιώσεις ότι "τίποτα δεν θα αλλάξει". Και στο τέλος αλλάζουν όλα, εκτός από τον λογαριασμό, που γίνεται κάθε φορά βαρύτερος για τον πολίτη.

Γι' αυτό σήμερα οι πολίτες δεν δυσπιστούν από μόνο από ιδεολογία. Δυσπιστούν από εμπειρία. Γιατί έχουν ακούσει πολλές υποσχέσεις και έχουν πληρώσει ακριβά σχεδόν όλες.

Το νερό, όμως, δεν είναι ακόμη ένα προϊόν της αγοράς. Δεν είναι σαν το ρεύμα, τις τηλεπικοινωνίες ή οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία που μετριέται με ισολογισμούς και ποσοστά κέρδους. Είναι η προϋπόθεση της ίδιας της ζωής.

Το νερό δεν παράγεται. Δεν αντικαθίσταται. Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό. Γι' αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους κόστους, απόδοσης και επιχειρηματικού κέρδους. Όταν το νερό μετατρέπεται σε οικονομικό μέγεθος, ο πολίτης παύει να είναι δικαιούχος ενός κοινωνικού αγαθού και γίνεται απλός πελάτης.

Οι Δήμοι Δελφών και Δωρίδας είπαν ξεκάθαρα «Όχι».

Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας παίρνει επίσης θέση.

Δήμοι, φορείς, επιστήμονες και πολίτες προειδοποιούν ότι αυτός ο δρόμος είναι λάθος.

Τώρα δεν χωρούν υπεκφυγές. Όσοι εκπροσωπούν τη Φωκίδα και τη Στερεά Ελλάδα οφείλουν να πουν δημόσια τι στηρίζουν: τις τοπικές κοινωνίες ή τις αποφάσεις που λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες στην Αθήνα.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συναίνεση. Γιατί, όταν διακυβεύεται το σημαντικότερο κοινωνικό αγαθό, όποιος δεν υπερασπίζεται τον τόπο του, στην πράξη αφήνει άλλους να αποφασίζουν γι' αυτόν.

Η ιστορία δεν θυμάται όσους σιώπησαν. Θυμάται ποιοι στάθηκαν απέναντι και ποιοι έκαναν ότι δεν έβλεπαν.

Το νερό δεν είναι κληρονομιά καμίας κυβέρνησης για να το διαχειρίζεται κατά βούληση. Είναι κληρονομιά του λαού και των επόμενων γενιών. Και δεν παραδίδεται.

Καρανάσιος Γεώργιος – gkaranasios24@gmail.com

Υ.Γ. Η Δωρίδα έδωσε το νερό της. Η Φωκίδα στήριξε επί δεκαετίες την υδροδότηση εκατομμυρίων ανθρώπων. Η Στερεά Ελλάδα προστατεύει έναν από τους σημαντικότερους υδάτινους πόρους της χώρας. Το ελάχιστο που δικαιούνται οι άνθρωποι αυτού του τόπου είναι να συμμετέχουν στις αποφάσεις για το μέλλον του. Για το νερό δεν αποφασίζουν για εμάς. Αποφασίζουν μαζί με εμάς.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ Το μέλι της τοξικότητας (του Νίκου Κουτσιανά)